<3

Ik adem diep in en uit en neem een stap naar voren. Vanuit een bescheiden duisternis kom ik naarmate mijn stap met schrede vordert in een lichte spot te staan. Recht op mij gericht. En mijn glimlach…

Mijn stap is gezet. Ik draai mijn gezicht en stil de rest van mijn lichaam naar een onzichtbare massa recht voor mij. Mijn glimlach wordt breder en ik kan bijna niet anders dan mijn blik afwenden naar beneden. Bij het zien van mijn eigen voeten, komt mijn bewustzijn tot het besef wat er staat te gebeuren en raast een adrenalinestoot door mijn lichaam. Een stoot die me naar voor drijft. Even naar voor. Een zwarte pracht vangt me op. Zuchtend plaats ik mijn vingers in een juiste positie en zoek ik schrapend naar de juiste toonhoogte. Wanneer ik alle moed bij elkaar gevonden heb, breng ik mijn mond naar voren en laat mijn vingers en stem in een onstuimelijke combinatie al wat daar niets mee te maken heeft en dus ‘buiten’ staat betoverd sprakeloos achter.

Enkele minuten later draai ik me om, breng mijn handen onder mijn kussen, neem het glimlachend vast en slaap rustig dromend verder…

Pride & Prejudice says…

You bewitched my body and soul…

Een Kneistival in Knokke… HEIST!

Dat de zomer een hevige tijd is wat betreft optredens en plezier, moet echt niet meer bewezen worden. Dat ik daarvan meegeniet echter wel. Een paar dagen Werchter afgewisseld met een paar dagen op de Gentse Feesten geroerd met veel plannen voor veel meer wordt uiteindelijk afgewerkt met een dag op het Heistse Kneistival. Een gratis festival voor een breed muziekliefhebbend publiek. Ik koos voor donderdag voor Sioen en Tom Helsen. En ik kies voor…

Sioen wist mij niet volledig te bekoren. Ik ken hem al een aantal jaren, ben een grote fan van zijn tot nog toe bekende muziek en wou hem dus al een hele lange tijd in het echte leven, mijn leven aan het werk zien… Maar tot nog toe blijft het daar dan ook bij. En bij het feit dat hij er enorm goed uitzag in een perfect passend wit pak. Je bent jong en ik wil wat. Ik wou ‘too good to be true’ (niet gespeeld, neen – grmbl). Ik wou sfeer. Ik wou verbluffende piano – heden die het publiek met open mond zou achterlaten. Maar in de plaats daarvan kreeg ik een grotendeelse voorstelling van zijn allernieuwste CD. De kleinste details van die informatie zijn me ontgaan maar ik weet u  te vertellen dat het gaat over een oorspronkelijke samenwerking met Oxfam. Uit die wisselwerking onstond zijn liefde voor Zuid – Afrika en het entertainement dat daarbij hoort. Vele liedjes met voor ons onbekende instrumenten zijn in principe niet echt slecht te noemen. Zeker niet als ze te maken hebben met resem goede doelen. Maar het is niet Sioen. Het is niet die prachtige muziek die we (ik althans) van hem gewend zijn en kennen en dus gisteren wouden horen. En het was dus duidelijk niet de geheime code voor een geslaagd optreden. Hoewel ‘onze Fre’ ontzettend enthousiast zijn best deed (hij lijkt eerlijk gezegd een heel klein beetje op een roze duracell konijn met ADHD), kreeg hij het publiek niet mee. Die moesten hun vuur en vlammen danken aan de stralende zon die boven hoofden en meer scheen. Harde kritiek voor een enorm groot artiest met een geweldig accent. Jammer genoeg.

Dan maar achterblijven met een jammerlijke twijfel en alle hoop plaatsen op ‘kleine’ Tom Helsen. Hoewel. Ik had hem al een keer live aan het werk gezien en had op die moment een deel van mijn hart verloren aan deze singer song writer dus ik wist waaraan ik mij kon verwachten en bereidde me in stilte al voor op het beschermen van dat andere deel van mijn hart, alvorens hij daar ook mee ging lopen. Hij is nog steeds even geweldig. Bespeelt het publiek als een van zijn geliefde instrumenten en geeft het beste van zichzelf in liedjes die zo herkenbaar en geweldig  leuk om naar te luisteren zijn. Ow yeah.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor een ontzettende fijne avond. Ik heb twee artiesten aan het werk gezien. Wat wil een mens nog meer?

Boom boom pow!

People in the place!

*laat haar stem gevaarlijk diep grommen*

If you wanna get down…

*laat ‘down’ lang met haar stem spelen en zakt naar beneden*

Throw your hands in the air!

*waar zijn die handjes? (hier, Regi)*

WILL.I.AM drop that beat NOW!

*legt nadrukken waar er nadrukken gelegd moeten worden*

Teureureu teureureu teureureu teureureu…

*danst wild in het rond*

 

Dit is mijn versie van boom boom pow… En of dat te smaken is!

Gentsche Fieste!

De Gentse feesten is een ‘festival’ dat ik al aandoe sinds ik een klein meisje ben. Ieder jaar opnieuw weet ik weer te genieten van de specifieke sfeer, de stad, de kraampjes, het eten, de optredens, de drank en de feesten. Dit jaar wist ik opnieuw te genieten van dat alles. In het gezelschap van Pieter en Melissa. En een beetje Thomas en co. Dat is iets wat overgedaan moet worden. Volgend jaar misschien? Of eerder volgende week?

Schan-da-lig!

De kleine ‘klootzak’ (mijn excusens) die zondagmiddag / avond mijn dubbele gesloten fiets wist te stelen aan het station van Londerzeel, terwijl ik genoot van een heerlijk dagje Knokke, wordt hartelijk bedankt!

Ik mis je…

Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je, ik mis je! Ik mis je…

Heb ik je al gezegd, laten weten hoe hard ik je mis?

Laat me…

Ik zal ook wel een keertje sterven,
daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn teksten dan maar zwerven,
en verder zoek je het maar uit.
Voorlopig blijf ik nog je blogster,
je zwarte schaap, je trouwe fan.
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
en laat me blijven wie ik ben.

LAAT ME, LAAT ME, LAAT MIJ GEWOON M’N GANG MAAR GAAN.
LAAT ME, LAAT ME, IK HEB HET ALTIJD ZO GEDAAN.

LAAT ME, LAAT ME, LAAT ME…

Bailamos!

Zonder woorden maar met overdaad te zalig voor woorden die niets vergeleken zijn met de daden waar gewoonweg geen woorden voor bestaan…

Dit!

RW09

Afegelopen weekend mochten menig muziekliefhebbers voor het 25ste jaar op rij op vakantie. Ik, als muziekliefhebster, mocht mee. We gingen voor het 25ste jaar op rij naar Werchter. Koning Herman en zijn onderdanen beloofden al een hele tijd geleden een vakantie met attracties en eten en slaap en plezier en drank en genot om duimen en de rest van ontelbare vingers af te snoepen. Een vakantie dat bestond uit een wei, een tent, voorzieningen, een camping en goed weer. Meer heeft een mens niet nodig om gelukkig te zijn. Of toch, doe er nog een beetje muziek bij en je krijgt een jaarlijks feestje in het tofste vakantieland ooit. Roch Werchter. Een unicum in een vak apart. Een event waar je als eventplanner van droomt. Een festival waar je als vrijwilliger vrij en wil igt of whatever doet. Een sfeer die met geen ander te vergelijken valt.

Zolang ik naar Werchterland Rock Werchter ga (ondertussen was dit jaar mijn 5e keer), ben ik elke keer opnieuw zwaar onder de indruk wanneer ik mijn eerste stappen op de wei zet. Imposant begroeten de bomen en het zwarte podium tienduizenden mensen die net zoals ik blij huppelend een vakantie en een zomer proberen in te zetten. Alsook dit jaar… Editie 2009.

Coldplay schreeuwde de kranten overvol. En deed de ticketverkoop danig stijgen. Zoals elk jaar viel er te kiezen tussen een combiticket (dat de volle vier dagen omvat), een ticket voor 1 dag of een ticket voor meerdere dagen (wat het totaal op meerdere tickets brengt). Ik koos voor een ticket op vrijdag 03 juli en voor een tweede ticket op zaterdag 04 juli. Te laat dwarrelde een euro naar beneden dat me wist te vertellen dat het veel slimmer was geweest om eentje te kiezen en via een combiticket te genieten van een (in the end) goedkopere vierdaagse. Too late. Too bad. Vrijdag en zaterdag werden in de agenda volledig vrijgehouden voor het muzikale hoogtepunt van het jaar.

Volledig toegekomen (te lezen als gearriveerd te zijn en bekomen te zijn van de eerste en befaamde Werchter indruk) werden de eerste euro’s geruild voor de plaatselijke munteenheid: ‘bonnekes’. Ze moesten zorgen voor de nuttige voorziening tijdens concerten van onder andere Bloc Party, Katy Perry en 2ManyDJ’S. Heel eventjes werd de tongval geoefend alvorens er in een cultuur gedoken werd. Een cultuur die bestaat uit gelijkheid. Een cultuur die 1 taal spreekt. Een hype die elk jaar nog meer potentieel lijkt waar te maken… De liefde voor muziek.

 

 

Vrijdag 03 juli 2009

White Lies

Donkere teksten verrassend vrolijk gerockt deden beseffen dat het een warm Werchter ging worden.

Elbow

De zon ging harder en harder branden terwijl de man waarvan beweerd wordt veel beter te zingen live als in de studio gaf wat hij te geven had.

Amy McDonald

Leve de Schotse accentjes die je schattig maken, meneer en mevrouw.

Bloc Party

Het eerste echte hoogtepunt van de dag. Ze zijn goed, dat moesten ze niet meer bewijzen. Maar ze werden ietsje beter tijdens de ‘voorstelling’ van hun gloednieuwe single! Damn, die piano! Voor de eerste keer werd er gedanst, echt gedanst, en daverde de wei op grondvesten die het nog nooit gekend had.

The Killers

Ervaring straalt van een podium als Brandon en co bewijzen dat ze niet zo oud zijn als ze beweren te zijn. Dit is klasse die evolueert en meegaat waar er mee te gaan valt. Een wei doen meebrullen doe je niet zomaar. Femke kippenvel geven ook niet.

Coldplay

De reden der redenen. Wat subjectieve journalisten ook durven te schrijven, dit optreden was niet, nergens door niemand te evenaren. Chris was koning. De rest keizer of prins. Dit optreden was steengoed. En meer kan daar niet over gezegd worden.  

Jammer genoeg kon ik door de drie laatste niet genieten van The Streets, Jason Mraz en Lady Gaga.

 

 

Zaterdag 04 Juli 2009

Terwijl mijn voeten al aan een kleine klaagzang begonnen, besloten we (een kleiner groepje dat de tweede dag Werchter aandeed) een rustige dag te genieten. Op de wei. In de zon. Zonder al te veel publiekelijke betrekkingen zoals voorheen (tijdens Coldplay helemaal vooraan staan heeft zo bepaalde gevolgen).

Rodriego y Gabriela

Ik en mijn compagnon zaten nog maar net neer met een drankje in de hand (in een overvolle ZITTENDE wei) toen twee akoestische gitaren de zon volledig deden doorbreken. Wat daarop volgde, heb ik nog nooit meegemaakt. Een voor een zag je mensen rechtstaan en beginnen bewegen. Kon ook moeilijk anders op salsa, latino, flamenco en andere tonen (zonder zang) geproduceerd van deze twee Goden. Ongeveer in het midden van deze set stond de wei voller en recht. Nu u.

Limp Bizkit

Niets voor mij. Niets voor my generation.

Franz Ferdinand

Alle gekheid op een stokje, zodat dat moet bij Franz Ferdinand. Mijn voeten konden zich klaarmaken voor het echte zaagwerk want ik was niet van plan te blijven stilzitten. En ik deed dat dan ook niet.

Katy Perry

Eerder als grap begonnen en uitgedraaid op mijn verrassing tijdens Werchter. Ze kan zingen. Echt zingen. Ze zingt beter dan ik had gehoord op plaat. Ze was grappig. Ze was wijs. Ze zette de hele marquee (en een paar mannen) in vuur en vlam.

Kings of Leon

Van het ene vuur naar het andere. ‘Sex on fire’ was HET meezingmoment tijdens (mijn) #RW09. Voor de rest was het gewoon genieten van de muziek, want daar waar anderen het publiek bespelen als een nieuwe gitaar, bleef zanger Caleb heel afstandelijk en koel. Blijkbaar van zijn gewoonte. Heel erg vond ik dat nu ook weer niet.

2ManyDJ’S

Dance little sister…

Tijdens de kleine pauzes tussen de optredens door speelden er liedjes van artiesten die er reeds gespeeld hadden, speelden of gingen spelen. Zo passeerde zaterdag Coldplay met ‘Viva la vida’ de revue. Voor een tweede keer kreeg Chris Martin een hele Werchter weide OH OH OH OH OOOOOOOH OH gewijs mee. Dat zonder er die tweede keer echt te zijn. Als je dat kunt, moet je sterk zijn.

 

 

 

Enkele dagen na datum (wanneer de voeten en de stem terug van weggeweest zijn) kijk ik met veel trots naar de twee bandjes die aan mijn pols stralen. Werchter dit jaar, kan als vakantietopper hoogtepunt in de vakantieboekjes komen staan. Tot volgend jaar.         

Kleine jongens worden groot…

Kleine jongens worden groot. Iedereen op elk moment en op elke manier. Zoveel is duidelijk. Altijd en overal.

Toen ik gisteren mijn dagelijkse bus wou opstappen – deze keer voorzien van een kleedje en een grote zonnebril te danken aan het mooie en vooral warme weer – zag ik vanuit mijn ooghoeken de zwijgende maar volgende blik van een zwartharige jonge kerel. Ik nam plaats in het zeteltje rechtover hem en liet mijn blik terloops langs hem dwalen. Zwarte warrige haren. Grote blauwe ogen die zich opeens vastpinden op een plek net boven mijn hoofd. Ergens buiten. En voor de rest een zeer zomerse outfit deden me niet meteen vermoeden dat het ging om een bekende Vlaming… Ik kende hem alleen ‘ergens’ van.

Verbaasd draaide ik mijn hoofd weer om en nam mijn boek in mijn handen. Dat ravenzwarte haar…

Ik kreeg ze niet uit mijn gedachten. De haren niet. De handen niet. Het volledige lijf niet. Hij was bekend. Bij mij. En hoe meer ik erover nadacht en vanuit mijn ooghoek (verstopt door zonnebril) gluurde, hoe zekerder ik wist dat hij niet alleen bekend was bij mij.

Een moment later schreeuwde ik een luide EUREKA in het diepste binnenste van mezelf.

Ik zat zo goed als naast kleine Bjorn. Correctie: Nicolas.

Je kent hem nog wel… Het kleine etterige maar zalige grappige ventje uit ‘Wittekerke’ (ja die periode werd dat gevolgd)die later ook eens een poging waagde tijdens eurosong for kids. Het kleine was er duidelijk af want toen hij rechtstond, een laatste blik en knipoog in mijn richting wierp en afstapte, bleek hij minstens 2 koppen groter dan mij…

De kleine jongen was groot geworden. En menig meisjesharten zullen daar tevree mee zijn.

Op een zonnige zomerse zomerdag…

Ze keken. Ze staarden. Ze staarden me na. Ze floten. Ze zeiden dat het mooi was…

 

 

Straks is de cirkel rond…

Zeg me nu maar…

Hou je nog van mij? Of voel je je onvrij?

RIP…

Naast Hilde Rens (Yasmine) werd er gisteren ook nog van anderen, velen, te veel afscheid genomen. Onder andere van Michael Jackson. Hoe ze gestorven zijn, doet er op dat moment en op alle andere momenten weinig of niets toe. Elk sterfgeval is een nieuw geval van leven waarvan afscheid moet genomen worden. Vrienden, familie, fans, geliefden dienen verder te gaan in een leven zonder diegene die het leven liet. En dat is voor niemand gemakkelijk. Zever verkopen over ‘er is zelf voor gekozen’, past niet. Gaan beweren dat het verdriet daardoor maar minder groot moet zijn, nog minder.

 

Ook ik ben een vriend verloren die zelf gekozen heeft voor zijn dood.   

RT

‘

Yasmine kent een heel groot deel van de bevolking als sympathieke stem op radio of televisie als presentatrice van verscheidene programma’s. In een vorig leven echter, gebruikte zij die stem ook voor andere doeleinden. Ettelijke jaren geleden scoorde zij enkele (eerste) grote hits op Belgisch niveau. Ik was zelf nog een jong meisje toen die hits één voor één groter werden maar herinner me nog als de dag van gisteren wat voor een effect die hits van haar op mij hadden. Zij wist als geen ander in onze eigen taal een verhaal te vertellen en bij het horen van haar muziek leefde ik dat verhaal van begin tot einde. Eén van de nummers die me altijd zal bijblijven, kreeg de mooie titel ‘porselein’. Als klein meisje was ik voornamelijk gek op het muziekje helemaal op het einde, voortgebracht door een klein muziekdoosje (ook op het podium) maar naarmate ik ouder werd (en het nummer bleef draaien) herkende ik meer en meer van mezelf in dit nummer. Op bepaalde momenten in je leven kom je nu eenmaal op punten waarbij je enkel aangewezen bent op jezelf en vervolgens ontdek je dat die ‘jezelf’ helemaal niet zo sterk is als je denkt of laat zien aan de buitenwereld. Dit nummer geeft mij (en ik vermoed nog vele anderen) de kans om even in een hoekje te kruipen. In dat hoekje luister ik naar dat nummer, zeg mijn kleine ik gedag en kom sterker en als een winnaar eruit. Moest je als lezer het nummer niet (meer) kennen, kan je het altijd even opzoeken op youtube. De symboliek die achter het liedje schuilt is echt de moeite en het kennen waard … Lees (en / of luister) en ontdek zelf …    

 

In het diepste van men ziel

ben ik eenzaam en fragiel.

Maar ik staar de wereld aan

als een winnaar …  

 

En het leven lacht me toe

bij om het even wat ik doe.

Elke keer zal ik er staan

als een winnaar …  

 

Maar soms voel ik me zo klein

wil ik iemand anders zijn

Diep vanbinnen kwijn ik weg van de pijn…

 

Porselein

behandel mij heel zacht

Porselein

verbrijzeld door je lach

Porselein

poreus en onderhuids

als een winnaar haal jij me onderuit …    

 

Mijn gedachten slaan op hol.

Ik verval weer in een rol.

En zal mijn eigen gang weer gaan

als een winnaar … 

 

Ik kan vechten als een vrouw

zoals ik strijden zal om jou

en ruim de vijand van de baan

als een winnaar …  

 

Maar vanbinnen ben ik broos

heel geremd en hulpeloos

in men hart ben ik vernederd en boos  

 

Porselein

behandel mij heel zacht

Porselein

verbrijzeld door je lach

Porselein

poreus en onderhuids

als een winnaar haal jij me onderuit …    

 

Ik weet het wel

niemand die me vragen stelt

en niemand die men naam vergeet…

 

Ik weet het wel

niemand die me wakker belt

en nooit eens iemand die men dromen leest…

 

niemand die me stoort niemand die me hoort niemand die me kust als ik wakker word niemand die me mist niemand die me haat niemand die de deur voor me openlaat niemand die me kent niemand die me streelt niemand die me ooit eens een moment verveelt niemand voor mezelf niemand om te zijn wie is net als ik van Porselein?  

niemand die me stoort niemand die me hoort niemand die me kust als ik wakker word niemand die me mist niemand die me haat niemand die de deur voor me openlaat niemand die me kent niemand die me streelt niemand die me ooit eens een moment verveelt niemand voor mezelf niemand om te zijn wie is net als ik van …  

 

Porselein

behandel mij heel zacht

Porselein

verbrijzeld door je lach

Porselein

poreus en onderhuids

als een winnaar haal jij me onderuit …  

‘

 

‘Porselein krijgt een rauwe betekenis wetende dat de zangeres zelf gisteren in dat hoekje gekropen is… En er nooit meer zal uitkomen…

 

Het ga je goed, Yasmine, sterke vrouw die je bent, was en eeuwig zal blijven. Vlaanderen hoopt dat je de rust gevonden hebt die je nodig had…