Zalvend en slaand …
Heb ik ooit gezegd …Archief voor Weekend
Week einde.
Nog steeds nagenietend kom ik op een soortgelijk gemak toe op mijn werk op een maandagmorgen dinsdagmorgen. Rustig. Net zoals de zon (die stil door de wolken begint te piepen). Een weekend zit erop.
‘Wat ga je doen dit weekend?’
‘Ik heb echt een druk weekend voor de boeg… Man man…’
‘Jij hebt altijd een druk weekend voor de boeg.’
Ze had gelijk. Vrijdag. Al ettelijke weekends na elkaar heb ik amper een moment van rust. In het geheel bekeken vind ik dat geweldig fijn en genietbaar. Maar langs een andere (kleinere) kant snakken ik en mijn lichaam momenteel naar eem moment zonder verantwoordelijkheid of verantwoording. Naar een moment van rust en verveling. Naar een moment van niets.
Maar ze had gelijk. Vrijdag dus. Na het afsluiten van alles wat binnen mijn handbereik lag op mijn werk, begon ik (na een immens drukke week met de nodige frustraties) aan mijn weekend. Mijn lang weekend. Mijn druk weekend:
Vrijdagavond had ik net genoeg tijd om snel ‘iets’ te eten en me klaar te maken voor een feestje waar ik naartoe ‘moest’. Met een vriendin aan mijn zijde genoot ik eerst van een aantal overheerlijke cosmo’s, waarna we samen de dansvloer onveilig maakten op dat (moeterige) feestje. Drie uurtjes later werd ik op een begrafenis verwacht…
Die begrafenis ging diep (dieper dan ik had verwacht) om verschillende uiteenlopende redenen. De nonkel van mijn papa of de broer van mijn oma (die iets meer dan twee jaar geleden overleed) werd naar zijn laatste rustplaats gebracht. Nonkel Frans was meer dan zomaar een nonkel. Hij was een vader voor mijn papa en een soort van opa voor mij. Hij was de pater familias waarbij mijn Meter iedere vrije minuut spendeerde. Dat werd tijdens die begrafenis nog maar eens duidelijk gemaakt. Alsof ik een tweede keer afscheid diende te nemen van mijn Meter, stroomden stille tranen over mijn reeds natte wangen.
Naast het verdriet, was er ook plaats voor pijn. Ik heb papa daar gezien, voor het eerst sinds enkele maanden. Voor het eerst sinds mijn ‘runaway’. Ik had geen kans om hem een blik waardig te gunnen want nog voor ik die kreeg, draaide hij zijn hoofd weg en stak hij daarmee niet alleen zijn hoofd maar ook onze band die ooit zo sterk was diep onder de grond. Voor vele mensen amper tot helemaal niet te geloven. Voor mij opnieuw een stekende pijn die enkele minuten doorheen gans mijn lichaam bleef sudderen.
Terwijl de zon heerlijk en warm over Londerzeel scheen, liepen mama en ik arm in arm terug van de kerk naar huis. We hadden een aantal belangrijke boodschappen te doen. De volgende uren genoten we van een terras en een gezellige winkeltocht zoals je alleen winkeltochten kan hebben met een moeder. Eenmaal klaar met die winkeltocht en dat terras, keerden we terug naar huis, alwaar ik me voor mijn computer smeet om een powerpoint te maken voor W. (en zijn eindwerk). Het bieden van die hulp zorgde er wel voor dat ikzelf steeds minder en minder tijd kreeg om mezelf klaar te maken voor de activiteit van die avond. Uiteindelijk had ik nog een klein half uur die tijd. Al lang had ik een klop gekregen maar eens te meer kreeg ik de mogelijkheid om lekker lui en rustig relaxend die klop zijn werk te laten gaan tijdens een sessie van sauna’s en stoombaden. Met mama en een vriendin van mij (beiden voor hun verjaardag). W. was er eerder toevallig ook bij. Niet volledig bij. Maar toch erbij. Letterlijk. Figuurlijk?
Om half twaalf viel ik als een blok in slaap.
Zondag vierde ik Pasen met familie in Eeklo met kaantjessaus (!) en taart en veel gezelligheid (overdag), en met vrienden in Hasselt op I love the 90’s (!) (‘s avonds). Voor een tweede keer dit weekend kroop ik om zes uur in bed. Voor een tweede keer dit weekend liet ik me in slaap fluiten door de vroege vogel(tje)s.
Om twee uur die middag (maandagmiddag) begon ik aan mijn persoonlijke lenteschoonmaak: de lenteschoonmaak in mijn kamer. Verse lakens, afstoffen, gordijnen wassen, ramen lappen, dingen weggooien, alles met een natte doek bewerken, stofzuigen, nieuwe of andere decoratie toepassen en uiteindelijk dweilen, een geheel dat duurde tot zeven uur stipt.
Ik sloot mijn weekend op gepaste wijze af: een terrasje in een blakende zon, samen koken met W., eten met W. in combinatie met een aflevering van ‘The O.C.’ en een laatste lieve SMS beurt die mijn weekend compleet maakte.
‘Oei, Femke. Je bent precies verkouden.’
Mijn stem klinkt gevaarlijk hees en ook die hoest en die verstopte neus kunnen bekeken worden als een eerste tekenen van een nieuwe verkoudheid. Of is het gewoon de weerslag van een weeekend? Een heerlijk druk en lang weekend? Een weekend dat nu gedaan is en plaats maakt voor (opnieuw) werk?
Carry on…
I could not wait for the weekend to begin!
Alles proberen af te werken @ work. Beetje bijpraten met hem in afwachting van hij die vertrekt naar zijn weekendwerk. Mezelf klaarmaken. Naar Yevgueni vertrekken. Genieten van een geweldig optreden. Eindelijk iets eten (lekkere verse pizza). Iets gaan drinken. Slapen. Uitslapen. Bijbabbelen met hem. Gaan winkelen met mama. Een nieuwe handtas krijgen. Mezelf klaarmaken. Een SMS’je krijgen. Met vijf vriendinnen iets lekker gaan eten. Afzakken naar een feestje en er op die manier een gezellige girls night van maken. Een paar SMS’jes krijgen. Slapen. Lang uitslapen. Luieren met hem aan mijn zijde. Koken en eten met hem aan mijn zijde. Naar ‘LouisLouise’ kijken. Slapen.
Een weekend!
De computer afsluiten en het bureau papiervrij maken. De bus nemen richting Brussel Noord en afstappen aan het Koning Boudewijn Stadion. Met een vriendin op zoek gaan naar de school van een andere vriendin om daar te gaan genieten van een multicultureel etentje. Na enkele uren richting Londerzeel vertrekken. Thuis gekomen even de tijd nemen om te verfrissen en mama te begroeten. Naar het einde van ‘familie’ kijken. Dat einde van ‘familie’ net niet halen omdat J. ondertussen voor de deur staat. Één wodka redbull drinken. Vertrekken naar Wolvertem. Partijtje poolen in afwachting van. Bowlen. Slapen. Een klein beetje uitslapen. Met mama richting Sluis vertrekken om daar een beetje te gaan winkelen en warmte te zoeken in een warme chocolademelk. Uit Sluis vertrekken richting Londerzeel en even stoppen te Eeklo. Een bezoekje brengen aan oma en opa alwaar na enkele minuten ook tante, nonkel en nicht bijvoegen. Omstreeks een uur of zeven besluiten om terug richting Londerzeel te rijden. Thuiskomen. Even verfrissen en andere kleren aandoen. Even mail checken. Vertrekken richting Brussel (alweer). Eindelijk ‘Loft’ zien! Slapen. Uitslapen. Een beetje veel tijd (te lezen als een hele zondagmiddag / namiddag) doorbrengen met hem. Eten. In een lekkere warme zetel kruipen onder een nog lekkerder en warmer dekentje om te genieten van een klein beetje televisie via ‘LouisLouise’. Slapen. Vroeg opstaan. De computer opnieuw opstarten en het bureau opnieuw verstoppen onder bergen papier. Ergens tussendoor typ ik een SMS, ontvang ik er twee, krijg ik drie CD’S waaronder de twee CD’S van Yevgueni en geniet ik.
Dit weekend in een notendop!
Ik kijk nog eens even stiekem achter mij, zie hem (of haar) stralend naar mij glanzen en kan het niet laten me met een glimlach terug om te draaien. Beste mensen, ik ben blij. Reeds enkele maanden ben ik als kleine persoontje wel vrij hard op de sukkel met verscheidene GSM’s die mijn handen doorglijden. Ik had mijn geliefde Alcatel ongeveer een jaar ter mijner beschikking toen hij op een morgen opeens zijn geest gaf. Geen teken van leven meer terwijl hij eigenlijk een hele nacht had liggen opladen. Onmiddellijk gewaarschuwd door het feit dat er iets niet klopte en er dus meer aan de hand was, keerde ik terug naar de winkel waar ik hem een jaar geleden kocht en vroeg ik wat er kon gedaan worden. Mijn Alcatel werd naar plaats van herkomst teruggezonden, dit voor controle en eventuele reparatie indien mogelijk, en ik werd verder geholpen met een vervangmodel van de winkel zelf. Eens thuis bleek dit model verre van te werken. Ik had een kapotte toets ter beschikking waardoor het onmogelijk werd het toestel aan te leggen, laat staan op een degelijke manier te gebruiken. Ik had een probleem. Gelukkig werd dit probleem vrijwel meteen opgelost dankzij een oude Nokia die ik mocht gebruiken van een vriend. Oud en kapot bleek na enige korte tijd. Ik kon er mee bellen en SMS’en dit rekening houdende met enkele kuren van zijn kant. Vast slagen en verdere diensten weigeren waardoor mijn gesprek opeens bruusk werd onderbroken of waardoor ik mijn eerdere getypte SMS weer helemaal kwijt was en ik opnieuw mocht / kon beginnen. Leuk was anders. Naarmate de tijd vorderde werden die zogenaamde buien van die zogenaamde vervang – GSM erger en frequenter. Ik begon me stilaan af te vragen waar mijn eens zo geliefde Alcatel bleef. Een bezoek aan de befaamde winkel later werd duidelijk dat ik mijn Alcatel niet echt meer kon gebruiken op een aangename en gebruiksvriendelijke manier. Mijn batterij was beschadigd en kon dus maar korte tijd worden gebruikt. Na deze korte tijd vroeg hij opnieuw om een oplaadbeurt. Voor de rest deed hij het nog vrij goed, tot op het moment dat ik naar Egypte diende te vertrekken. Hij weigerde mijn berichten af te leveren. Hij protesteerde tijdens het bellen en uiteindelijk pleegde hij zelfmoord door in het water te vallen en zijn volledige geest over te geven aan het paranormale. Ik was mijn Alcatel kwijt. Volledig kwijt. Met dringende nood aan een telefoontoestel nam ik de oude Nokia opnieuw in gebruik ter vervanging (en ter ontbreking van iets anders en iets beters). Opnieuw werd er vrijwel onmiddellijk aan de haat/liefde verhouding gewerkt die tot stand kwam door het koppige gedrag van het toestel zelf. Bellen werd alsmaar een moeilijkere uitdaging en ook het sturen van een simpel kort bericht werd frustrerend troef. Dringend toe aan een nieuw model dus. Reeds een kleine twee weken was ik echt in een constant gezaag uitgebarsten. Een gezaag dat er toe leidde dat ik vandaag ein-de-lijk mijn droommodel (met zwarte kleur) heb gekregen (als vroeg verjaardagscadeautje van mama). Beste mensen, ik ben blij. En ik kan opnieuw onbeperkt en zonder problemen bellen en berichtjes sturen! Heuj!
Naast het hoogtepunt van deze korte winkeluitstap met mama, werd ik ook trotse eigenares van:
- een broek (H&M)
- een wit hemdje (H&M)
- twee truitjes (H&M)
Mocht het u interesseren kan ik u ook nog vertellen dat ik in het (geleende) bezit ben van een box van ‘Pirates of the Caribean’. Vanavond ga ik daar met of zonder vriendlief (waarschijnlijk met) een blik op werpen om daarna behoorlijk vroeg in mijn bedje te belanden. Morgen moet ik er immers vroeg uit om klaar te zijn voor een dag vol verwennerij. O ja, ik en vriendin S. gaan ons volledig laten verwennen met een Flair - bon in ‘Thermae” te Grimbergen. Heuj²!
