The Pelican brief…

april 13, 2010 om 11:30 am · Ingedeeld onder Gedachten, Verhalen

Ze twijfelt. Stopt en draait zich terug op haar voorzichtige stappen. Ze ziet dat hij nog steeds glimlachend naar haar staat te kijken en draait zich met haar volledige lichaam naar hem toe. Zij kijkt naar hem. En hij kijkt naar haar. En zo blijven ze enkele seconden (Of waren het minuten?) staan… En dat is goed zo. Zijn glimlach bevriest en verstart bij het zien van de droevige blik in haar ogen. Op hetzelfde moment leest hij haar diepste gedachten en weet precies wat ze voelt. Hij voelt hetzelfde. Hij wil niet dat ze weggaat. Evenmin wil zij weg. Maar het moet. Anders kan het en lukt het en mag het niet. Te gevaarlijk voor haar. Voor hem. Voor hen? Diep in gedachten verzonken schrikt hij wanneer ze kucht… Hij kijkt opnieuw op. Een krul hangt speels voor haar ene oog en maakt haar onweerstaanbaar… Bedolven onder deze oncontroleerbare emotie, neemt hij een stap in haar richting. Zij ziet hem die stap nemen en twijfelt geen seconde meer… Voor de tijd die hen nog even rest, vliegt ze hem (Terug?) in de armen. Een zucht van verlichting en genot valt over hen neer. Voor de tijd die hen nog rest… Nog even…

Reacties

Kleine meisjes blijven altijd een beetje klein…

januari 20, 2010 om 11:20 pm · Ingedeeld onder Gedachten, Verhalen

Een doordeweekse zaterdagvoormiddag in Ikea.

Een klein meisje van ongeveer een jaar of zes wordt opgeschrikt door een aantal felle kleurtjes in de vorm van een leuke beer. Een giraf ofzo. Bij Ikea hebben ze wel een paar van die leuke exemplaren. Wilde dieren die op een grappige manier en aan de hand van leuke, felle kleurencombinaties een knuffel vormen. Ook voor het kleine meisje.  Ze loopt naar de bak met de beestjes en begint met eentje te spelen. Af en toe hopend naar haar mama kijkend die enkele meters verderop staat te grabbelen in een andere bak. De mama komt dichterbij en ziet dochterlief lief spelen met een van de beestjes. Het beestje in kwestie huppelde vrolijk mee over de rand van de bak. Klaar om er volledig uit te springen en mee te gaan in een wereld vol spanning en avontuur.

De mama staat even vertederd te kijken. Je ziet een twijfel over haar jonge gezicht trekken… Ze kijkt naar het kaartje met de prijs op, twijfelt nog een seconde langer en laat dan uiteindelijk de felle knuffel in de verraste handen van het kleine meisje zakken.

Nog niet vaak heeft zulk tafereel me zo weten te vertederen… De spontane verraste glimlach van het kleine meisje en de blijdschap die over haar gezicht gleed, deed mij zelf breed en luidop lachen. Wat me een knipoog van de mama opleverde. En de zin zelf zo’n knuffel te gaan ‘afluizen’ van mijn mama…

Reacties

Voor elk wat liefs …

november 11, 2007 om 9:44 pm · Ingedeeld onder Gedachten, Verhalen

Ik zou je wel kunnen opeten, zei de jongen tegen z”n meisje. Het meisje bloosde. Zie ik er dan zo lekker uit? vroeg het meisje. Ik zou zelfs meer zeggen, zei de jongen. Je ziet er verrukkelijk uit! Maar als je me opeet, dan ben je me kwijt, zei het meisje. Ja dat is waar, zei de jongen. Maar dan zou je wel helemaal van mij zijn. Misschien blijf ik wel op je maag liggen, zei het meisje. Misschien verteer je me niet goed. Ik zou het eerst eens kunnen proberen, zei de jongen. Met een klein hapje. Welk hapje zou je nemen? vroeg het meisje nieuwsgierig. Welk hapje is het meest mezelf? De jongen bekeek het meisje aandachtig en besloot toen: je lippen! En hij trok het meisje stevig tegen zich aan en zoende haar op haar mond. En het leek wel alsof hij haar meteen helemáál opat …

Reacties (4)

Ik voel iets …

oktober 18, 2007 om 11:43 pm · Ingedeeld onder Gedachten, Verhalen

Ik voel iets, dacht Martha.
Ik weet niet wat het is, maar het is mooi. En ze kocht een bos rozen.
Een bos rode rozen.
Een bos zalig rode rozen.  Ik voel iets, dacht Willem.
Ik weet niet wat het is, maar het is apart. En hij kocht een bos rozen.
Een bos witte rozen.
Een bos heerlijke witte rozen.  Ik voel iets, dacht Martha.
Ik weet niet wat het is, maar het is mooi. En ze begon te dansen.
Op de tippen van haar tenen.
Op haar teenste tippen.
En toen ze klaar was, gaf ze drie rode rozen weg.
Zomaar. Aan een dame.
En die dame dacht: Ze voelt iets. Ik weet niet wat het is, maar het is mooi.
Dat zie je.  Ik voel iets, dacht Willem.
Ik weet niet wat het is, maar het is apart. En hij nam een lange aanloop. En hij sprong in een keer over de beek.
In een keer.
In een keer onder een bos heerlijke witte rozen.
En de mensen die dat zagen,
die zeiden: Hij voelt iets. We weten niet wat het is, maar het is apart.
Dat raad je.  Ik voel iets, dacht Martha.
Ik weet niet wat het is, maar het is mooi. En ze zong een lied. Een tiereliere lied.
Van het knaapje dat een roos zag staan,
zoo lieflijk van stam en blaân.
En toen ze klaar was,
gooide ze 5 rozen in het publiek.
En het publiek klapte in zijn handen.
En het zei: Ze voelt iets. We weten niet wat het is, maar het is heel mooi.
Dat hoor je.  Ik voel iets, dacht Willem.
Ik weet niet wat het is, maar het is apart. En hij riep ‘JOEPIE!’
Heel luid.
En hij gooide een roos recht de hemel in.
Heel hoog.
Ze werd een witte stip.
Een vogel ving ze op en dacht: Hij voelt iets. Ik weet niet wat het is, maar het is apart.
Dat merk je.  Ik voel iets, dacht Martha.
Ik weet niet wat het is, maar het is mooi. En ze ging op een hand staan.
Zomaar. Voor de lol.
Tot ze er rood van werd.
Zo rood als haar rode rozen.
Toen gaf ze een roos aan een hond.
En die hond, die rook eraan en dacht: Ze voelt iets. Ik weet niet wat het is, maar het is mooi.
Dat ruik je.  Ik voel iets, dacht Willem.
Ik weet niet wat het is, maar het is apart. En hij koos drie rozen uit en zette ze op.
Een op zijn vinger en een op zijn voet,
de derde op zijn neus.
Toen stak hij de rozen op een hoed.
Op een hoed van een heer met een hoed.
En die heer dacht: Hij voelt iets. Ik weet niet wat het is, maar het is apart.
Dat weet ik.   Ik voel iets, dacht Martha.
Ik weet niet wat het is, maar het is mooi. En ze ging op het balkon staan.
En ze riep ‘SANTÉ!’
En ze gooide tien rozen tegelijk naar beneden.
Tien rode snippers feest.
En de mensen daar beneden
vingen de rozen op en dachten: Ze voelt iets. We weten niet wat, maar het is mooi.
Dat voelen wij.  Ik voel iets, dacht Willem.
Ik weet niet wat het is, maar het is apart. En hij zei dat hij toveren kon.
En hij zwaaide en zwierde en zong:
Rosa rosam rosae rosas rosis rosarum …
En hij veranderde de rozen in snoepgoed. Muntjes en toverballen.
En de kinderen die ze aten,
die riepen: Hij voelt iets. We weten niet wat het is, maar het is apart.
Dat proef je.   Ik voel iets, dacht Martha.
Ik weet niet wat het is, maar het is mooi. En ze maakte zeven putjes.
Vlak voor het huis van de burgemeester.
En ze stak er zeven rozen in.
Vlak voor de neus van de burgemeester.
En de burgemeester die dat zag,
De burgemeester met zijn eigen ogen
die dacht: Ze voelt iets. Ik weet niet wat het is, maar het is mooi.
Dat stel ik vast.  Ik voel iets, dacht Willem.
Ik weet niet wat het is, maar het is apart. En hij maakte een diepe buiging.
En hij droeg een gedicht voor.
Heel plechtig.
En aan het einde boog hij weer.
Heel sierlijk.
En hij zei dat hij er nog een kende.
En de mensen die dat hoorden, die zeiden: Hij voelt iets. We weten niet wat het is, maar het is heel apart.
Dat spreekt vanzelf.  Toen kwamen ze elkaar tegen.
Martha en Willem.
Voor jou, zei Martha.
En ze gaf Willem haar laatste rode roos.
Voor jou, zei Willem.
En hij gaf Martha
de enige witte roos die hij nog over had.En de kinderen die dat zagen
En de mensen die dat merkten
En de vogel en de hond
En al de rest
Die zeiden: 

Ze voelen iets. We weten wat het is. En het is mooi. Het is apart.

Reacties

Erop los zoenen…

april 26, 2007 om 11:44 pm · Ingedeeld onder Gedachten, Verhalen

EDie dag had Oto ontzettend veel zin om Floor te zoenen. Hij zette zijn mooiste hoed op en liep met grote passen de bolle berg op.  ‘Wat heb ik zin om je te zoenen!’ zei hij.  ‘Waarom wil je mij zoenen, ‘  vroeg Floor verrast?  ‘Omdat … omdat … je er beeldig uitziet.’  Floor had een grote bloem in haar lange haren gestoken en beeldig was inderdaad een mooi woord om uit te drukken hoe ze er uitzag. ‘Enig’, of ‘lieflijk’, had ook gekund, ‘om te kussen’ of ‘om op te eten’, ‘om vast te houden en nooit meer los te laten’ Ooit had hij het woord verrukkelijk gehoord, en hoewel dat een woord is dat hij nog nooit gebruikt had, was het voor dit ogenblik uiterst geschikt. Oto sprak het zachtjes uit om te oefenen.  

‘Verrukkelijk,’ zei hij.
‘Je ziet er verrukkelijk uit.’

‘Ben je dan verliefd op mij?’ ‘Verliefd?’ vroeg Oto. ‘Daar heb ik nog niet over nagedacht. Voorlopig heb ik vooral zin in dat zoenen.’Dat vond Floor best. Zoenen is prettig en ze had toch niets beters te doen. Ze hadden al thee gedronken, de soep stond op het vuur en haar keukentafeltje stond gedekt … Zoenen is gezond, wist ze ook. Haar oom was meer dan 100 geworden, en die had er zijn hele leven op los gezoend. ‘Hoe wil je me dan precies zoenen?’ wilde Floor verder weten. ‘Want er is zoenen en zoenen, en niet alle zoenen zijn hetzelfde.’ Oto krabde een beetje verveeld achter zijn oor. Hij vond gewoon dat Floor er verukkelijk uitzag, over al die andere dingen had hij nog niet nagedacht. ‘Je kan lang zoenen en kort zoenen, je kan me op mijn lippen zoenen, op mijn wang, of op het puntje van mijn neus. Je kan mijn hand zoenen, heel plechtig zoals de ridders of koninginnen dat in sprookjes doen. Je kan traag zoenen, maar je kan er ook wild op los zoenen. Er zijn droge zoenen en natte zoenen.’ Ze keek even Oto’s richting uit om te zien of die nog aan het volgen was. ‘Op natte zoenen ben ik persoonlijk niet zo gek,’ voegde ze eraan toe. ‘Die natte zoen,’ zei Oto, ‘die moeten we dan maar laten.’ ‘Je kan met je hand een zoen de lucht ingooien en hopen dat hij tot bij mij komt. De honderste zoen is niet als de eerste geheime zoen waar niemand mag van horen. Een zoen in het donker is niet als een zoen in het licht.’ Oto ging zitten terwijl Floor honderduit vertelde over alle mogelijke zoenen. Hij was er bleek van geworden. Als hij geweten had dat zoenen zo moeilijk was, dan had hij misschien nooit om een zoen gevraagd. ’Welke zoen heb jij nu precies in gedachten?’ wilde Floor weten toen ze alle zoenen waar ze aan kon denken had opgesomd. ‘Hmmm, laat ons beginnen met een handkus,’ zei Oto voorzichtig, ‘ dan een stiekeme, gestolen zoen op de wang … vervolgens een snelle, betoverende zoen in het donker …’ Floor zat Oto goedkeurend aan te kijken terwijl hij zijn hele verlanglijstje overliep. ‘En op het einde kunnen we er gewoon flink op los zoenen zonder ons af te vragen waar het ons brengt.’

Dat vond Floor opperbest en ze begonnen er meteen aan. Het gesmik en het gesmak was over de hele vlakte te horen.  Dat moesten we vaker doen, dacht Oto toen hij met een stevige tred naar huis beende. Hij had er honger van gekregen.

Reacties (1)