Zalvend en slaand …
Heb ik ooit gezegd …Archief voor Schooltje
Examens voor, tijdens en na…
Tijden veranderen. Daar waar je vroeger nog braaf naar school diende te gaan om punten en resultaten op te halen, zijn diezelfde punten en resultaten vandaag de dag speels van het net te plukken. Onder een persoonlijke map in plaats van op een persoonlijk blad papier. Evolutie heet dat dan. En ik evolueer lustig en enthousiast mee. Dacht ik toch. Want daar waar ik een paar (ettelijke) weken geleden vol goede moed en motivatie begon aan een lange en toch wel zware examenperiode, kreeg ik vandaag een kaakslag recht in mijn nog half slapende gezicht bij het aflezen van mijn eigenste punten op het scherm van mijn persoonlijke computer. Enkele mensen waren getuige van mijn enthousiasme na elk examen. Het was vrij goed tot goed en zelfs zeer goed gegaan. Geen rampgevoelens, enkel ongeloof bij het feit dat het me echt leek te lukken. Dacht ik toch opnieuw. Want o ja: zes vakken kreeg ik te verduren waarvan twee tot nog toe goed werden afgelegd. Voor de rest moet ik het nog doen en ‘tevreden’ zijn met twee achten, een zeven en een drie (voor statistiek)…
What to do? Tussen een volledige dag zelfmedelijden en rottigheid en huilbuien a volenté maakte ik afspraken met elke docent die me wist te buizen. Om feedback te vragen en te krijgen. En op die manier te weten te komen dat het ligt aan een stom iets aka je ne sais quoi… We zien wel. Morgen. Opnieuw. Ik heb nog precies een kleine 40 minuten als rest om te zwelgen in zelfmedelijden en medelijden van anderen, verdriet, pijn, ongeloof en frustratie… Tot morgen.
Volledig en zeer afgestudeerd.
Sinds vanavond heb ik een echt waardig diploma op zak. Bachelor in het communicatie management afstudeerrichting event – concept en organisatie, that is. Sinds vanavond heb ik ook drie glazen rode wijn (lekkere wereldwinkel – rode wijn BTW) op in combinatie met een voor de rest vrij lege maag. Sinds vanavond heb ik weer super veel mensen teruggezien die ik al een te lange tijd niet meer gezien had. Ik heb daarvan genoten, that is. Sinds vanavond ben ik weer trots op mezelf en datgene wat ik als klein persoontje in deze veel te grote wereld, bereikt heb. Sinds vanavond omstreeks zeven uur genoot ik van mijn eigen diploma uitreiking. Zo je naam horen afroepen, het doet wat een mens. Dat papiertje, het doet wat met een mens. Die glazen wijn, het doet wat met een mens.
Wat hebben wij geleerd vandaag? Met een goed gevoel kruipt Femke in haar warme (God, wat is het echt koud vandaag), in haar bed om het einde te lezen van één van de boeken van Sophie Kinsella. Het doet wat met een mens.
schooljaar – evaluatie!
Ik was een beetje aan het opruimen en een beetje aan het rondsnuffelen en stuitte op dit. Het deed me opnieuw even nadenken over al datgene wat er zich het voorbije jaar heeft afgespeeld. Een derde en laatste jaar zorgden met het oog op het nakende afstuderen nog voor te veel stress. Dit alles had te maken met keuzes en gevolgen. Ik kan spreken over een derde jaar dat niet echt liep zoals ik dat aanvankelijk voor ogen had. Nu pas, na een ‘overwinning’ door het slagen en het op die manier behalen van mijn diploma, durf ik pas met zekerheid te zeggen dat ik doorgebeten heb, volgehouden heb en uiteindelijk ‘gewonnen’ heb.
Een eerste keuze diende reeds korte tijd voor het derde jaar gemaakt te worden en had alles te maken met de gewenste afstudeerrichting. Ik twijfelde een lange tijd tussen reclame en event en koos uiteindelijk voor het uitdagende event. Niet evident, niet makkelijk maar wel zwaar. Ik kreeg te verduren met nog meer twijfels toen bleek dat ik mijn liefde voor communicatie moeilijk of niet kon (wou) specificiëren op evenementen. Het zorgde voor twijfel en onzekerheid. Het deed geen goed.
Het volgende punt op de figuurlijke agenda zou naarmate de tijd vorderde nog een veel groter en zelfs drastischer probleem worden: mijn stage. Dat is nu net waarover het net teruggevonden document over gaat. Mijn ‘stageblunder’. Een interview dat een vriendin / studente journalistiek voor haar eindwerk diende af te leggen vertelt mijn verhaal over mijn stage en de evoluties daar rond. Het geeft een volledig beeld over wat zich het voorbije jaar in mijn hoofd heeft afgespeeld, althans toch voor een deel en doet me nu eigenlijk met zeer veel trots zeggen dat wat ik nu wil en ga zeggen.
Ik heb het overleefd. Ondanks de vele twijfels, keuzes en gevolgen daarvan (denk maar aan een tweede zit, ja ik heb hem onder andere te danken aan die twijfels rond Bolivia) ben ik ook dit jaar met glans geslaagd en ben ik trotse eigenares van mijn bachelor in communicatie management. Als dat niet mooi is!
Het teruggevonden document dat een mens aan het denken zet en het afgelopen jaar met een positief gevoel (eindelijk) durft te evalueren aka het interview:
Naam :
Mijn naam is Femke Smets.
Leeftijd :
Ik ben momenteel 21 jaar maar wordt op het einde van dit jaar 22.
Studierichting :
Momenteel zit ik in mijn derde en laatste jaar binnen de richting communicatiemanagement met optie event.
Stageplaats:
Reeds vanaf het moment dat we voor de eerste keer over het begrip stage te horen kregen, kriebelde het om buitenlands te gaan. Ik wou die ervaring perse meegemaakt hebben. Het leek dan ook niet meer dan normaal dat ik naar een eerste info avond ging alwaar we meer informatie kregen, en een keer kennis konden maken met een assortiment projecten (per richting). Binnen mijn persoonlijke selectie was ik meteen verliefd op het project in Bolivia. Bolivia moest en zou het dus worden, kostte wat het kost.
Wat ging je daar doen van stage?
Meteen na het vinden van dit project heb ik een schitterend gesprek gehad met Ann Legrand. Zij maakte me meteen ook duidelijk wat de uitdagingen waren. Zij gaf me met andere woorden meer informatie over het feit dat ik in Bolivia zelf, samen met een andere communicatie student, zou gaan werken aan een chocoladebeurs (event) onder de goede zorgen van de Kamer van Koophandel. Daarnaast maakte ze ook duidelijk wat het aspect ‘reclame’ (hulp aan plaatselijke bedrijven bij het promoten van producten) binnen deze stage zou worden. Na dit gesprek werd ik mogelijks nog enthousiaster. Dit was gewoon mijn droomstage. Het gaf me de mogelijkheid om zowel event als reclame ‘aan te pakken’ en bovendien mijn Spaans te verbeteren. Mijn droomstage dus.
Welk slecht nieuws kreeg je te horen in verband met je stage?
In de eerste plaats wil ik toch wel even duidelijk maken dat het achteraf bekeken niet één moment is, maar de aanloop naar die maakte dat ik koos zoals ik gekozen heb. Na het goede nieuws dat een eerste stap richting buitenlandse stage, richting Bolivia, gezet was, bleef het dankzij een vakantie van bijna drie maanden in de eerste plaats stil. Een derde jaar brak aan en betekende meteen het begin van een hele heisa rond stage bij iedereen. Bij mij was dit dus een heisa rond Bolivia. Er diende een hele hoop zaken in orde te worden gebracht maar op de één of andere manier, werd dat in orde brengen steeds opnieuw verhinderd. Het duurde een lange tijd eer we nieuws kregen. Het duurde een nog langere tijd eer we een stagecontract in handen hadden en het duurde het langst eer we de mogelijkheid hadden om een ticket te boeken. Dit als geheel aanschouwd zorgde voor een heel pak (misschien onnodige) stress. Toen we dan eindelijk de mogelijkheid kregen het langverwachte ticket te boeken, kregen we te horen dat er een politieke crisis was uitgebarsten in Bolivia. Twijfel doemde op en maakte het voor mij persoonlijk zo goed als onmogelijk om nog uit te kijken naar mijn buitenlandse stage. Ik was echt bang geworden en het feit dat er nog een aantal belangrijke zaken nog niet in orde waren, maakte de twijfel en onrust des te groter.
Wanneer heb je dit gehoord/beslist?
Eerste berichten rond de politieke crisis kregen we te horen begin november. Er werd na dit moment in de eerste plaats afgewacht. Er werd daarnaast ook rond gehoord. En uiteindelijk werd er opgebouwd naar een moment van ‘explosie’. Concreet betekende dit dat de twijfels te groot werden en er een eerste woord viel dat zei dat er iemand niet meer wou gaan. Er waren verhalen van verschillende kanten en er waren suggesties van verscheidene personen die ervoor zorgden dat ieder van ons een bepaalde mening kreeg. Uiteindelijk was er ook een gesprek. Uit dit gesprek werd duidelijk wat de ‘regels’ waren en dat uit die regels bleek dat we als studenten wel mochten vertrekken onder het ‘goedkeurende’ ook van de Katholieke Hogeschool Mechelen. Wij dienden dus zelf een hartverscheurende keuze te maken. En dit tijdens een zware periode (blok / examens). Gezellig is iets helemaal anders. Uiteindelijk heb ik mijn uiterlijke beslissing genomen twee dagen voor mijn laatste examen. Ergens midden januari dus. Of twee weken voor het op dat moment potentiële moment van vertrek naar Bolivia.
Hoe heb je het opgelost?
Oplossen lijkt me te makkelijk gezegd binnen deze context. Op het moment dat duidelijk werd dat de bal volledig in ons kamp lag en we zelf een keuze dienden te maken, ontstond er een periode van geweldige twijfel. Het ene moment ging ik. Het andere dan weer niet. Je kan je niet voorstellen hoe hard dat aan je knaagt. Langs de ene kant was er die droomstage. Langs de andere kant was er mijn gevoel. Hart of verstand werd uiteindelijk gewonnen door verstand, hoe hard het ook was. Ik koos om Bolivia los te laten. Na deze keuze brak er opnieuw een moment van grote onzekerheid aan. Ik diende immers opnieuw te beginnen van nul af aan.
Heb je een nieuwe stageplaats gevonden?
Moest wel, denk ik.
Na mijn laatste examen nam ik me voor vol goede moed zo snel mogelijk een nieuwe stage te vinden. Die nieuwe start en meteen ook dat beetje onzekerheid maakte me op zich bang. Wat als ik niets ‘leuk’ zou vinden. Ik wou immers geen spijt krijgen van mijn eerdere keuze betreffende Bolivia. Opnieuw een zekere angst dus. En dit nog steeds tijdens die zware periode (blok / examens)
Na het afleggen van mijn laatste examen besloot ik zo snel mogelijk op zoek te gaan naar een nieuwe stage en op die manier komaf te maken met de eeuwige onzekerheid en twijfel. Ik verwachtte niets snel te vinden maar hoopte wel op enig succes. Met in het achterhoofd een potentiële stageplaats ging ik naar de jobinfobeurs georganiseerd door de Katholieke Hogeschool te Mechelen. Ik verwachtte niets, had enkel hoop (en een cv in gedachten) in mijn zakken en baande me op die manier een weg tussen verscheidene standjes en organisaties. Uiteindelijk kreeg ik de kans om naar een vijftal bedrijven te mailen. Ze zouden kijken wat ze konden doen maar beloofden echter niets. Hoewel dit nog lang geen zekerheid was, kreeg ik op dat moment een klein lichtje aan het einde van de tunnel te zien. Een dag later installeerde ik me vol goede moed aan mijn pc om via mail een sollicitatiebrief en daarbij horend cv door te sturen naar eerder vernoemde bedrijven (onder andere Telenet en KBC). Nog geen uurtje later kreeg ik telefoon, nog geen week later kreeg ik een sollicitatiegesprek en nog geen twee weken later kreeg ik een persoonlijke start van mijn stage.
Na alle tegenslagen en verwikkelingen rond mijn persoonlijke stage denk ik dat ik heel blij en dankbaar mag terugkijken op drie fantastische maanden bij Procter & Gamble.
Wat had je anders gewild? Hoe had het beter kunnen verlopen? Hoe had je het beter/anders kunnen oplossen?
Oeps. Dit is echt geen makkelijke vraag. We spreken hier namelijk niet over een simpel iets maar over een complex gegeven, verschillende betrokken partijen en veel gevoelens van die verschillende partijen (die één voor één te begrijpen zijn).
Eigenlijk heb ik eerder het gevoel dat ik niet wil denken aan ‘als’ – situaties. Alles is gelopen zoals het gelopen is en daar kunnen we nu, een aantal maanden later, niets meer aan veranderen. Ik heb mijn keuze gemaakt en heb daarbij rekening gehouden met allerlei zaken en risico’s. Een aantal maanden later ben ik blij om te mogen toegeven dat ik zeer blij ben dat ik mijn keuze en geen andere heb gemaakt. Ik heb genoten van een geweldige stage bij een geweldig bedrijf in het binnenland, met potentieel op andere kansen en heb ontzettend veel geleerd daaruit. Daarnaast heb ik het hele zaakje nu ook kunnen relativeren en weet ik nu dat ik nog in Bolivia (een prachtig land) ga belanden, zij het onder andere voorwaarden en onder een andere regeling. Het is met andere woorden op zijn pootjes terecht gekomen en dat had niet het geval geweest indien ik met mijn gevoel vertrokken was naar het buitenland, onder de toen aanwezige omstandigheden.
Welk gevoel heb je nu bij deze buitenlandse stage?
Zoals ik al eerder heb vermeld, heb ik ontzettend veel kunnen relativeren de laatste tijd. Het heeft me de zaken leren bekijken op een nuchtere en objectieve manier. Het heeft me ook doen beseffen dat mijn keuze juist was.
Vlak na het maken van die keuze had ik dit gevoel helemaal niet en wou ik niets meer horen over Bolivia of zaken die ermee te maken hebben. Ik had schrik voor spijt en keek met weemoed naar de nieuwe veranderingen en onzekerheden. Het hele begrip stage had een wrange smaak gekregen. Maar tijd raasde voorbij en gaf me de nodige raad en wijsheid. Geen spijt meer nu, maar nieuwe kansen en nieuwe toekomstperspectieven waar ook Bolivia in past, maken mij een meisje dat kan spreken over een geweldige stage – ervaring. Anders, maar even geweldig.
Waar opruimen toch allemaal niet goed voor is, he.
*MWOEEAAAAAH…*
Ik heb enerzijds het recht en anderzijds de zin. Zinnen en rechten die de perfecte combinatie vormen tot het schreeuwen van een of andere oeroude kreet. Zo luid mogelijk en zo lang ik het mezelf toelaat.
MIJN EINDWERK IS EINDELIJK AF!
Af als in alle papers zijn vanaf vandaag officieel allemaal ‘binnen’. Één voor één. Samen een kleine tweehonderd vijftig pagina’s ‘groot’ of ‘lang’ of ‘breed’ of hoe je het ook maar bekijkt. Wetende dat daar stiekem gigantisch veel tijd ingekropen is, klinkt mij dat als hemelse muziek in de oren.
Af als in een eerste presentatie ter verdediging van een eerste deel van datzelfde eindwerk is óók officieel achter de rug, vanaf vandaag. Een geweldige presentatie met niets van kritiek en enkel een aantal naar eigen mening te beantwoorden vragen als back up. Moet ik u nog vertellen hoe de presentatie ging? Of u? Een tweede (en laatste wat het eindwerk betreft) volgt donderdag, en ook wat dit gedeelte betreft is alles nog steeds perfect onder controle.
Af als in ik heb een pakje nodige rust verdiend, en een kinderbueno!
Af als in eindelijk kan ik die strakke zwarte broek uittrekken. Warm. Mooi maar warm. En ongemakkelijk. Mooi maar ongemakkelijk op lange termijn. Af die broek. Af zeg ik u!
Af als in ik kan vanavond genieten van een voetbalmatch tussen Nederland en Italië zonder zorgen.
Een gelukkige Fem (al helemaal opgefleurd door het eindelijk opnieuw schijnende zonnetje) groet u.
Korter stagerapport …
Officieel gezien nog drie vrijdagen en ik sluit een periode af. Een periode van letterlijk vallen en opstaan. Een periode die het verdient om tot in het kleinste detail beschreven te worden op mijn blog, mijn dagboek. Een periode die de volgende minuten gemakkelijkheidshalve wordt vermeld onder de naam ‘stage’ …
Inleiding
Het mag dan wel reeds geweten zijn, toch wens ik het nog voor een allerlaatste keer te herhalen via deze woorden: het was helemaal niet de bedoeling om een stage af te leggen hier in ons Belgenlandje. Toen er ongeveer een jaar geleden voor de eerste keer gesproken werd over het begrip stage, was mijn idee zo goed als meteen klaar: indien ik de kans en de gelegenheid had of kreeg of vond, wou ik naar het buitenland. Ik moest en zou die ervaring gehad hebben en begon dan ook al meteen te dromen over verre, warme landen waar er spannende en leerrijke ervaringen te vinden waren. Verhalen van andere studenten (derdejaars dan wel te verstaan) die reeds diezelfde ervaring hadden meegemaakt, maakten mijn idee alleen maar sterker. Het was dan ook niet meer dan logisch dat ik, samen met enkele andere klasgenoten die eveneens interesse vertoonden voor een buitenlandse stage, enkele maanden later vol goede moed en geloof naar een eerste infoavond ging over buitenlandse stages. Op deze avond kregen we in de eerste plaats algemene informatie over wat een buitenlandse stage precies was en wat het zou inhouden. Daarna kregen we per opleiding enkele projecten voorgesteld. Deze vonden plaats in verschillende landen in verschillende streken en konden dus met andere woorden het idee of de wens van een student in kwestie een heel stuk personaliseren. Zo ook dat van mij. Na enkele minuten bladeren kreeg mijn idee, dat al enkele voorwaarden kende, een fameuze boost met een (chocolade)project voor de Kamer van Koophandel in Bolivia. Er werd gepraat met medestudenten, er werd gepraat met docenten, er werd gepraat met ouders en uiteindelijk werd er besloten (in volle overtuiging) dat het dit was dat ik wou. Het project in kwestie was als een soort van droomstage voor mij dat perfect aansloot bij mijn persoonlijke noden en behoeften. Ik ging er dan ook helemaal voor, stelde een fameuze sollicitatiebrief op en deed daarna het daaropvolgende sollicitatiegesprek. Alles verliep volgens plan en enkele weken later kreeg ik een positieve mail van de internationale stagecoördinatrice dat ik een eerste stap gezet had richting internationale stage. Met andere woorden: als er niets meer misliep, ging ik (samen met enkele andere studenten) naar Bolivia. Ik was waanzinnig.
Het jaar daarop begon ik aan mijn derde en laatste jaar binnen de opleiding communicatiemanagement. Niet lang na deze start kwam alles in het teken van stage, en bij mij dus Bolivia, te staan. We kregen info, vulden formulieren in en staken daarbij zeer veel energie in het aspect dat Bolivia heette. Hoewel er na enkele maanden nog steeds dat enthousiasme was, kwamen er alsmaar meer problemen aanzetten. Hoe of wat lijkt er op dit moment niet echt meer toe te doen maar wat er gebeurde was dat ik als persoon meer en meer begon te twijfelen aan het hele aspect. Ik wou nog steeds doodgraag vertrekken maar twijfel omtrent de situatie daar en enkele andere zaken, maakten die wil om te gaan steeds kleiner of moeilijker. Alsof er iemand hier in België bleef trekken aan mezelf zodanig dat ik niet zou kunnen vertrekken. Achteraf bekeken dienden er harde en moeilijke keuzes en / of beslissingen te worden gemaakt, en dit tijdens een moeilijke en zware periode. Het vrat. Het slorpte energie op en maakte dat het hele stage – gedoe op dat moment een wel zeer wrange smaak kreeg. Ik wou besluiten maar kon het in eerste instantie niet. Wist niet wat goed was of niet. Dan weer wel en dan weer niet volgden elkaar in sneltempo op. Het waren woorden die heel wat zouden veranderen en dus niet zomaar onbelangrijk waren. Ik mocht niet meer kijken naar we (het groepje studenten dat zou vertrekken naar Bolivia) maar diende op dat vlak enkel rekening te houden met mezelf en datgene wat ik wou. Eerst was er een oorverdovende ja, ik zou vertrekken, maar nog geen minuut na deze beslissing was er alweer die verdomde twijfel. Was een ja wel goed en zou deze ja zijn wat ik echt wou? De ja werd een nee, opnieuw even een ja maar uiteindelijk koos ik voor de nee. Ik zou niet gaan naar Bolivia. Ik zou alles even laten rusten en op zoek gaan naar een stage hier in België. Het was helemaal geen makkelijke beslissing maar achteraf bekeken gaven vele mensen mij gelijk en zeiden ze dat het de goede was. Ik twijfelde nog omdat ik op dat moment opnieuw heel wat onzekerheid in mijn leven had toegelaten. Ik zou op zoek moeten gaan naar een nieuwe stage. Zou opnieuw moeten starten vanaf nul en dat was op zich een zeer beangstigende gedachte.
Na het afleggen van de laatste examens besloot ik zo snel mogelijk op zoek te gaan naar een nieuwe stage. Ik verwachtte niets snel te vinden maar hoopte wel op enig succes. Met in het achterhoofd een potentiële stageplaats ging ik naar de jobinfobeurs georganiseerd door de Katholieke Hogeschool te Mechelen. Ik verwachtte niets, had enkel hoop (en een cv in gedachten) in mijn zakken en baande me op die manier een weg tussen verscheidene standjes en organisaties. Uiteindelijk kreeg ik de kans om naar een vijftal bedrijven te mailen. Ze zouden kijken wat ze konden doen maar beloofden echter niets. Hoewel dit nog lang geen zekerheid was, kreeg ik op dat moment een klein lichtje aan het einde van de tunnel te zien. Een dag later installeerde ik me vol goede moed aan mijn pc om via mail een sollicitatiebrief en daarbij horend cv door te sturen naar eerder vernoemde bedrijven (onder andere Telenet en KBC). Nog geen uurtje later kreeg ik telefoon, nog geen week later kreeg ik een sollicitatiegesprek en nog geen twee weken later kreeg ik een persoonlijke start van mijn stage.
Na alle tegenslagen en verwikkelingen rond mijn persoonlijke stage denk ik dat ik heel blij en dankbaar mag terugkijken op drie fantastische maanden bij Procter & Gamble.
Procter & Gamble
De voorbije drie maanden (die startten met een sollicitatiegesprek) bracht ik door in Strombeek – Bever. Temselaan 100 was (en is in principe nog steeds) het adres waar ik een eerste dag vol stress en zenuwen toekwam en een laatste dag met een pak ervaring, mooie herinneringen en een glimlach op mijn gezicht opnieuw buiten stapte. Daarnaast is het echter ook het officiële adres van Procter & Gamble Europe, één van de zovele ‘plants’ die Procter heeft.
Procter & Gamble algemeen
Procter & Gamble is een multinationaal bedrijf dat heel wat consumentengoederen fabriceert, onder haar hoede neemt en deze goederen één voor één op een marketingachtige wijze aan de man (consument) brengt. Dit allemaal sinds het jaar 1837. 1837 zou de geschiedenis ingaan als zogenaamd geboortejaar van Procter & Gamble, gesticht door William Procter (een kaarsenmaker uit Engeland) en James Gamble ( een zeepmaker uit Ierland). Deze twee Europeanen emigreerden naar Amerika en creëerden daar wat vandaag de dag aanzien wordt als ’s werelds leidende fabrikant van consumentengoederen, P&G genaamd.
‘Touching Lives, Improving Life’
P&G is aanwezig op ‘elke’ markt in West – Europa. Deze grootschaligheid zorgt ervoor dat ze unieke kansen creëren in elke regio. Het zorgt voor een goede ontwikkeling met diverse connecties met consumenten die dan weer leidt naar een hoogst vertrouwelijke relatie, ook met hun verscheidene partners. Dankzij gekende en zelfs verbonden ideeën doorheen de gehele organisatie is er mogelijkheid tot snelle en efficiënte innovatie.
Dé sterkte van P&G is en blijft het grote talent betreffende het kennen en het verstaan van de consument. Ze kennen verscheidene noden en behoeften van reeds geselecteerde doelgroepen en weten op basis hiervan sterke vooruitgang te boeken met bestaande producten en / of nieuwe (perfect aansluitende) producten aan te bieden. Zij onderzoeken, testen, verbeteren en brengen (eventueel opnieuw) aan de man.
Strombeek – Bever
De organisatie kent zoals eerder gezegd verschillende centra, ook in België. Het Belgische hoofdkwartier kent dan weer een plaats te Strombeek – Bever, net naast Brussel. Deze ‘plant’ werd gesticht in 1955 en kent enige tijd daarna zelfs een eigen dochterorganisatie te Mechelen.
Strombeek – Bever kent de taak voornamelijk als onderzoekscentra op te treden en zorgt voor de commercialisatie van enkele consumentengoederen (onder andere Dash, Dreft, Ariel, Mr Proper, Pampers, Pringles, Swiffer, Tampax, Pantene, Olaz, Hugo Boss, …). Andere consumentengoederen worden geproduceerd in andere landen.
Strombeek – Bever: Human Resources
Ik nam drie maanden lang plaats binnen het H(uman)R(esources) team van de ‘plant (site)’ te Strombeek – Bever (gemakkelijkheidhalve ook B.I.C. (Brussels Innovation Center) genaamd). Dit team neemt belangrijke taken op zich die één voor één te maken hebben met werknemers, werkwijzen van de werknemers, manieren om deze werkwijzen aangenamer te maken en daarbij horend alles wat daarmee te maken heeft. Ook de ‘cel’ interne communicatie vindt plaats binnen dit departement.
Ik bij Procter & Gamble
Al vanaf het eerste gesprek trachtte Procter duidelijk te maken wat het takenpakket in grote lijnen zou inhouden. Ze wouden me een goede beschrijving geven zodanig dat ik zelf een goed en juist beeld had van voorgenoemd pakket. Op die manier konden er geen verwachtingen zijn van zaken die later niet zouden blijken kloppen of dergelijke meer. Ik kreeg stap voor stap te horen welke taak er zou kunnen zijn en hoe ik daar een rol zou kunnen in spelen. Achteraf bekeken zijn daar nog veel taken bijgekomen of zijn er nog enkele zaken veranderd maar kan ik in het algemeen spreken over een fantastisch en breed pakket van taken dat voldoende verscheidenheid en ervaring biedt.
Specifieke taken / projecten
1. Wellbeing Event (6 en 7 maart)
Mogen helpen en meewerken aan een event dat op lange termijn wil zorgen voor een leuk en verantwoord evenwicht tussen werk en plezier (op datzelfde werk), zorgt achteraf bekeken voor heel wat respect en appreciatie van de mensen waarvoor je het doet en die ervaring zorgt voor een grote boost van het zelfvertrouwen. Zoals er opgemerkt kan worden vond het event plaats begin maart en begon ik te ‘werken’ bij Procter begin februari. Ongeveer een maand voor het desbetreffende event werd ik er dus figuurlijk ingesmeten. Ik had niet alle informatie vanaf het uiterste begin kunnen opnemen waardoor ik dus een kleine achterstand diende in te halen. Briefings die meer informatie dienden te geven, bleken op dat moment dé oplossing te zijn. Deze oplossing zorgde ervoor dat ik verbazend snel ‘ingewerkt’ was betreffende het event en dat ik op dat moment zonder verdere problemen kon inpikken. Mijn eerste grote project kon van start gaan!
Binnen een bedrijf zoals dat van Procter dient men echter rekening te houden met het feit dat een event niet het enige is wat er leeft binnen de organisatie. Procter is geen evenementenbureau en evenementen zijn dus niet dé dagelijkse kost, wat ze wel zijn in één of ander evenementenbureau (dat lijkt voor zich te spreken). Een event binnen Procter dient gezien te worden als iets extra voor personeel en enkele streng geselecteerde externen. Het werken aan en voorbereiden van dat event gebeurt dus met andere woorden naast het andere, ‘normale’, dagelijkse werk. Dit zorgt op zijn minst voor een grote uitdaging. Veel werk met veel verscheidenheid wordt jouw kant opgestuurd en jij, als werknemer, dient dan zelf te bepalen hoe en wanneer je dat werk verwezenlijkt. Prioriteiten kennen en durven stellen dus. Ook ik als stagiair kreeg hier zo goed als elke dag mee te maken.
Eén van mijn eerste projecten waar ik mijn prioriteiten diende op te stellen, was dus het Wellbeing Event. Langs de ene kant werd ik zo goed als volledig verantwoordelijk wat betreft de visuele communicatie voor het event. Reeds in de eerste week kreeg ik de opdracht en op hetzelfde moment de mogelijkheid om mijn creatieve zelf volledig te laten gaan en de poster te ontwerpen. Uiteraard kreeg ik een eerste briefing waaruit duidelijk werd wat er op de poster diende te verschijnen (qua informatie) maar buiten deze kleine oplegging kreeg ik een volledige ‘witte kaart’. Ik mocht doen wat ik wou en hoe ik het wou volgens de normen van P&G. (Dit betekent concreet dat ik diende te werken met bepaalde kleuren of kleurcombinaties, logo’s of vormen die reeds jaren vastgelegd zijn als officiële huisstijl van P&G.) Andere voorbeelden van visuele communicatiemiddelen die ik diende te ontwerpen naast posters voor het Wellbeing Event zijn: banners, badges, flyers, affiches voor schermen, programma’s, folders en een website. Langs de andere kant diende ik ook administratieve controle uit te voeren over het event zelf. Zo waren er verschillende workshops mogelijk waarvoor personeel zich kon inschrijven. Deze inschrijvingen gebeurden één voor één via een interne website. Die website werd door mijn hand geüpdatet zodanig dat er de mogelijkheid was om in te schrijven voor elke workshop. Nadien werden alle geregistreerde inschrijvingen door mij beheerd en gecontroleerd. Indien nodig werden mensen verwittigd of gecontacteerd om een aantal administratieve zaken (bestellingen, veranderingen van uren, doorgeven van aantallen en dergelijke meer) te regelen. Ook het contact met de copyroom die in diende te staan voor het printen van verschillend materiaal gebeurde door mezelf. Het geheel gebeurde allemaal naast het dagelijkse gewone werk (zoals reeds eerder vermeld) wat op sommige momenten kon zorgen voor heel wat stress. Op het evenement zelf (wat twee dagen duurde) was het de bedoeling dat ik bijstond in het ontvangen van externen. Mensen die sessies gaven of een infobooth tot hun verantwoordelijkheid hadden gekregen werden dankzij ons (waaronder ik) naar de juiste plaats gebracht en voorzien van al datgene wat nodig was. Twee volledige dagen werd er met de telefoon aan het oor rondgelopen. Zaken die op het moment zelf nog niet in orde bleken te zijn, mensen die naar een juiste plaats dienden te worden gebracht, vragen die gesteld werden en die jij als eerste persoon die vastgeklampt kan worden, moet beantwoorden, kortom volledig meedraaien met het evenement zelf was de kroon op een maand werken aan dit project. Het gaf een fameuze kick om te zien hoe vreemde mensen met trots de badge dragen die jij ontworpen hebt, om maar een voorbeeld te geven dat toont welke soort ervaring je kan opdoen en wat het gevolg daarvan kan zijn.
2. Andere projecten / evenementen
Naast het Wellbeing Event waren er nog: Warme truiendag, pedometer competitie, Sociale Verkiezingen, Earth Day, Career Event, …. Voor deze evenementen diende ik ook bij te staan binnen de communicatie en / of de administratie. Hetgeen wat daarbinnen nog voor heel wat werk en bijkomende stress zorgde was de pedometer competitie. Op zich een heel leuk en fantastisch initiatief (met een gigantisch succes als gevolg) zorgde ervoor dat ik elke week ongeveer twee dagen meer werk had dan normaal. De pedometer competitie had als doel dat er groepjes konden gevormd worden van maximum vijf personen. Die verscheidene groepjes gingen dan de uitdaging aan tegen elkaar te strijden met een pedometer. Dit machientje telt, gedurende de periode dat je hem aanhebt, elke stap die je neemt. De bedoeling van de competitie was dan ook dat je met je team, per week zoveel mogelijk stappen deed. Het team dat na 4 weken het meest aantal stappen bleek gedaan te hebben, won (de eerste prijs). Filosofie achter de ‘wedstrijd’ was dat mensen door deel te nemen zouden merken op welke manier zij door hun dag bewogen. Hadden zij veel beweging of niet? En waren er manieren om die beweging te stimuleren? Mensen bewust maken van het feit dat een minimum aan dagelijkse beweging belangrijk is, dat was het vooropgestelde doel. Achteraf bekeken kan je praten over een heuse soort van teambuilding. Het minste wat je kan zeggen is dat de pedometer competitie leefde in de Temselaan 100 en dat mocht ik elke week opnieuw weer voelen. Elke week diende de teamkapitein een bundeltje binnen te brengen met papieren die weergaven wat het team die week had gedaan. Ik was dan diegene die het voorrecht had om alle papiertjes te ordenen (in een grote map), te controleren, in te voeren, … kortom ermee te werken zodanig dat er elke week op vrijdag een grote grafiek (op A0 formaat) uithing met de wekelijkse resultaten. Hoewel het zwaar was, vond ik dit een uitgesproken gelegenheid om zoveel meer nieuwe mensen te leren kennen. De appreciatie die ik achteraf kreeg deed zoveel deugd dat ik niet anders kan vertellen dan dat ik genoten heb van deze taak als ervaring en dat ze mij die nooit meer kunnen afnemen.
Wat betreft de Sociale Verkiezingen bijvoorbeeld, stond ik in voor de communicatie (artikel binnen de newsletter, verzenden van herinneringsmails zodanig dat mensen wisten wat ze moesten doen en wanneer) en hielp ik bij een groot administratief werk. In de eerste plaats moest er gezorgd worden dat de brieven konden worden uitgedeeld. Dit betekende dat elke brief (dat bestond uit twee papieren) in een envelop werd gestoken en het geheel per departement alfabetisch in dozen kwam te zitten. Achtereenvolgens hielp ik een week lang bij het uitdelen van duizenden brieven aan duizenden personen (personeel). Na deze week dienden de brieven die niet waren opgehaald, verstuurd te worden via een aangetekende brief en was het op dat moment dus de bedoeling om adressen te noteren op speciale stickertjes. Drukte alom dus dat er even voor zorgde dat gedurende een korte periode al het andere werk zo goed als stil lag (denk aan het moment waarop de adressen dienden geschreven te worden: een maandag lang waarop er niets anders dan dat werd gedaan).
3. Newsletter (nieuwsbrief)
Elke week op maandag verschijnt er sinds kort een newsletter. Deze brengt het belangrijkste nieuws binnen de ‘plant’. Dat nieuws kan gaan over vele zaken: een event dat gaat doorgaan, een belangrijke mededeling betreffende de ‘future shares’ of een bericht over een incident op de parking en bijhorende waarschuwing betreffende security op de parking, één voor één verschijnen ze in de newsletter. Het was elke week opnieuw mijn taak deze zowel qua artikels als qua vormgeving (waar welk artikel zou komen) te vormgeven. Artikels schrijven (kort, mensen hebben weinig tijd om mails te lezen en doen dit daarbovenop niet zo graag op het scherm), samenvatten of vertalen. Bepalen wat erin mag verschijnen en wat er niet in mag en achteraf mogen bekijken wat het juiste aantal lezers is van die nieuwsbrief die jij gemaakt hebt per dag, ik denk dat ik geen tekening dien te maken van hoe dat wel niet was. Ergens midden mijn stageperiode werd er besloten dat deze newsletter toe was aan een volledige nieuwe lay – out. Enkele weken later was ik laaiend enthousiast over ‘mijn’ nieuwe design en het feit dat velen hier meer dan positief op reageerden. Schrijven is als communicatiemiddel al altijd één van mijn passies geweest en op deze manier (dankzij deze kans) kreeg ik de mogelijkheid deze passie door te trekken. Ook leerde ik op deze manier communiceren op een iets of wat andere manier. Kort maar bondig werd het motto waar ik zelfs een kleine briefing (of training) over kreeg. P&G – mensen hebben immers weinig tijd en dienen alles snel en zo efficiënt mogelijk te communiceren, ik dus ook. Dankzij een deel van mijn takenpakket leerde ik dus nieuwe dingen, tastte ik op die manier zelfs nieuwe grenzen af en ontdekte ik nieuwe delen van mijn competenties.
4. Intranet
Gedurende de drie voorbije maanden, kreeg ik opnieuw een verantwoordelijkheid betreffende het intranet. Het werd mijn taak dit intranet voorturend te onderhouden en te verbeteren. In de eerste plaats was er het centercourt. Dit is in principe het eerste deel wat je onmiddellijk ziet wanneer je op het intranet surft. Dit diende ik zo goed als elke week te updaten. Nieuws dat in de newsletter verscheen, belangrijke artikels, belangrijke en eventueel dringende mededelingen en zoveel meer werden door mijn hand bewerkt en via Lotus Notes (een voor mij nieuw programma waarmee ik leren werken heb gedurende mijn stageperiode) op het net geplaatst. Ook de vormgeving lag op dat moment in mijn handen.
Naast het centercourt, kent het intranet uiteraard ook nog andere pagina’s. Wanneer er nieuwe documenten vrijgegeven werden (denk bijvoorbeeld aan documenten voor de arbeidsreglementen of de ondernemingsraad) was ik diegene die opnieuw via Lotus Notes en met de goedkeuring van Huguette Vannoten de update deed van de documenten. Concreet betekent dit dat ik de documenten verving of erbij plaatste.
Een laatste aspect van het intranet (wat op zich een apart aspect kan genoemd worden) is het onderdeel ‘for sale / for rent’. Dit onderdeel geeft personeel van P&G de kans om al datgene wat ze wensen te verkopen of te verhuren (huizen, appartementen, auto’s, meubels, boeken, …) op het net (onder een speciaal onderdeel met compartimenten) te plaatsen. Ik heb dit werk weten te verbeteren dankzij het idee een soort van standaard document aan te maken (wat iets later dan ook mijn taak werd). Dankzij voldoende communicatie (via de newsletter) en een duidelijke plaats waar het (op zich ook duidelijke) document te vinden was, is het op dit moment mogelijk voor de werknemers om het document in te vullen met eigen informatie. Nadat zij het aangepaste en afgewerkte documentje van hen (aangepast aan persoonlijke noden en behoeften) doorsturen naar mij, was ik gedurende de voorbije drie maanden) diegene die het document (opnieuw via Lotus Notes) op het net wist te plaatsen.
Ondersteunende taken
1. Sponsoring
Bijna meer dan dagelijks krijgt Procter sponsoraanvragen binnen. Reeds jaren is er vastgesteld wat sponsoring kan krijgen en wat niet. Zo weet de organisatie een duidelijk onderscheid te maken en bestaan er geen misverstanden meer. Ook ik leerde dit onderscheid al zeer snel kennen dankzij het aannemen van een nieuwe, bijkomende taak. Drie maanden lang kreeg ik van één persoon van het team, Ann Volckaert, de verantwoordelijkheid over heel het sponsorgebeuren. Ik kreeg acces tot het speciale sponsor – emailadres en kreeg op die manier de kans om elke mail (verrassend veel) die binnen kwam op dit adres te registreren, te beantwoorden en op te volgen. Dit gebeurde binnen een specifiek systeem met een speciale structuur dat ervoor zorgde dat ik opnieuw een klein deeltje van het bedrijf beter leerde kennen.
2. Euroforum
Jammer genoeg kan ik het event (dankzij de datum) niet meer meemaken van dichtbij, maar desondanks dit gegeven krijg ik van Procter toch de kans om mee te werken en te helpen aan dit event. De leukste uitdaging van die hulp langs mijn kant was de heuse verwelkomingposter. Deze keer diende ik te voldoen aan enkele eisen wat ervoor zorgde dat het niet makkelijk was om zulke poster met enige creativiteit aan te pakken. Ook het inkleuren van de landen zorgde voor heel wat denkwerk over de verschillende mogelijkheden. Uiteindelijk ben ik er zeer trots op geworden en beschouw ik het een klein beetje als mijn eigen kindje. Naast de grote uitdaging die eraan verbonden was, had ik door deze taak een soort van bijles aardrijkskunde. Vraag me waar Polen, Bulgarije of Denemarken ligt en ik weet je met een glimlach op mijn gezicht en onzichtbare, ontelbare mooie herinneringen in mijn hoofd, te vertellen waar.
3. Logistieke en algemene ondersteuning
Het behandelen van de post, het versturen van ontelbare mails, het beantwoorden of plegen van telefoontjes, het regelen van afspraken, het contact met receptie en copyroom, het kopiëren van materialen, het opzoeken, verzamelen en verwerken van verscheidene informatie, het sturen van een fax, het versturen van brieven, scannen, filen, helpen bij het opruimen en verhuizen van de archieven, …
Evaluatie
Zoals er op te merken valt bestond mijn takenpakket uit vele verscheidene taken. Dit zorgde voor amper een moment van verveling en het letterlijk voorbij vliegen van mijn drie maanden durende stage. Het feit dat ik laat vallen dat mijn stage zo goed als voorbij gevlogen is, dat er geweten is dat ik naast mijn twee ‘normale’ maanden een derde maand stage kreeg aangeboden en dat er nu ook sprake is van een verlenging van mijn stage met vier dagen in de maand mei, vormen samen het besluit dat ik mag spreken over een fantastische stage. Langs de ene kant heb ik mijn theoretische kennis over zoveel zaken kunnen omzetten in praktijk. Dit gaf mij de kans om alle competenties die ik heb of ken kon verfijnen. Langs de andere kant heb ik andere en nieuwe zaken mogen leren en bijleren. Kleine of iets grotere zaken die ik nog niet (of nog niet genoeg) kende, behoren nu dankzij deze stage ook tot mijn competenties.
Dankzij een fantastisch team met één voor één geweldige mensen voelde ik me al snel op mijn gemak. Zij zorgden ervoor dat ik zo goed als alles kreeg wat mijn hartje begeerde: een bureau met al het nodige materiaal (telefoon, laptop en andere benodigdheden), een eigen badge met een speciaal systeem zodat ik goedkoop kon eten, een weekje vakantie, …. Deze goede zorgen zorgden ervoor dat ik me goed voelde en op die manier dat goede gevoel kon uitstralen naar buiten toe. Het reflecteerde in mijn werk en dat zorgt ervoor dat ik nu als immens compliment mag aanhoren dat ik een deel uitmaak(te) van het team.
Dankzij eerder vernoemd takenpakket viel ik amper of nooit zonder werk, elke dag en elk moment van die dag wist ik waaraan te beginnen. Een leuk aspect dat hierachter verscholen ging was dat ik veel verantwoordelijkheid kreeg en mijn werk mocht inplannen zoals ik zelf wou. Ik moest maar zien dat ik mijn prioriteiten kende, durfde te stellen en op die manier iets wist af te werken. Op die manier was er voldoende vrijheid om af te wisselen indien nodig. Achteraf was er de vele appreciatie (ook wel te vernoemen als feedback) waardoor je een enorm goed gevoel kreeg. Je voelde dat je als persoon werd gerespecteerd en dat het vele werk dat je wist te verrichten meer dan gewaardeerd werd. De start van een vicieuze cirkel die ervoor zorgt dat er grote appreciatie is langs beide kanten en er op die manier een goede (werk)sfeer en verstandhouding ontstaat. Een zogenaamde win – win situatie.
Nooit had ik verwacht dat ik in mijn situatie, op deze manier, zo snel een stage zoals ik gevonden heb, zou vinden. De klik die er vanaf het eerste moment was en die me wist te vertellen dat ik echt hield van datgene wat ik mocht doen, zorgde ervoor dat alle twijfels van mijn schouders vielen. Geen spijt meer maar enkel nog goede moed om voor de volle honderd procent te gaan waar ik ging.
Linken aan de opleiding
Ik heb geen stage gelopen bij een evenementenbureau, wat logisch zou lijken wanneer je kiest voor de optie ‘event’ binnen de studierichting, maar durf met zekerheid te zeggen dat deze stage (mijn stage) perfect aanleunt, sterker nog, zelfs een verlengde vormt van datgene wat ik reeds drie jaar in theorie mag ontdekken.
In de eerste plaats heb ik de eer gekregen, de kans gekregen om een stage te lopen aan de zijde van een persoon die instaat voor de interne communicatie van een groot bedrijf. Concreet betekent dit dat er op die manier vele aspecten verzorgd moeten worden. Ook het aspect event. Als een onderdeel van het brede begrip communicatie, zijn er binnen Procter nu en dan (op bepaalde momenten meer nu dan dan) evenementen die een extra zijn voor elke werknemer. Extra of niet, ze zorgen voor een belangrijk onderdeel van de communicatie. Ik heb gedurende mijn drie maanden dus mogen ‘genieten’ van kleine conceptfases, voorbereidingsfases, uitwerkingsfases en nazorgfases van enkele evenementen van op zeer korte afstand.
Maar mijn stage gaat verder. Naast deze ervaring op het vlak van evenementen, kreeg ik ook de kans andere aspecten van communicatie van op zeer korte voet te volgen. Op die manier kon ik kennis uit vakken van voorgaande jaren, gebruiken en merken wat ik ermee kon bereiken. Uit appreciatie of feedback zelfs merken hoe erop gereageerd werd en wat te verbeteren was (indien nodig). Zo kon ik deel uitmaken van datgene wat ik echt graag doe. Niet enkel event, maar ook elk ander aspect van communicatie, de passie die me zo kan intrigeren.
Advies
Ik zou iedere student die aan mij iets vraagt (of ook aan studenten die aan mij niets vragen) zeggen dat ze zeker hun kans moeten wagen een stage te bemachtigen bij P&G! Het is een uitstekende plaats voor studenten die een pak ervaring op zelfstandige basis (tevens met de nodige begeleiding en veel feedback) willen verzamelen. Naast dit voordeel zijn er ook nog enkele andere voordelen die maken dat je een stage beleeft die volgens jou nooit zou mogen stoppen.
In de eerste plaats heerst er een zeer goede sfeer bij Procter. Als voorbeeld wil ik daarbij even aanhalen dat ik tijdens mijn sollicitatiegesprek slechts enkele ogenblikken zenuwen had. Ik werd meteen op mijn gemak gesteld wat niet zou veranderen gedurende de volgende drie maanden. Nooit heb ik het gevoel gekregen dat ik ‘maar’ een stagiair was. Ik kreeg verbazend veel verantwoordelijkheid over taken, en dat gegeven als feit maakt dat je ofwel een heleboel zelfvertrouwen wint, ofwel een heleboel terugvindt. Geen slechte gevoelens of negatieve ervaringen dus, enkel goeds.
Wat een afschrikking dreigt te zijn voor velen, wens ik meteen te verdedigen. Procter is verre van een onpersoonlijk bedrijf. Er moet uiteraard worden toegeven dat de organisatie groter dan groot is (enkel Strombeek al telt 1500 werknemers, en deze ‘plant’ is slechts eentje van de velen), maar binnen dit grote bedrijf kom je te werken in je kleiner departement. Ik bijvoorbeeld kwam terecht in een team van 8 personen. Je werkt in de eerste plaats met deze personen. Je kent in de eerste plaats deze personen en voelt je met andere woorden dankzij deze personen, nooit alleen of verlaten, integendeel zelfs. Langs de andere kant kan je het ‘grote aspect’ ook bekijken als een groot voordeel. Want op die manier krijg je de kans om heel veel mensen te leren kennen. Gedurende mijn drie maanden alleen al, heb ik een kleine 20 mensen echt goed leren kennen. Groot, akkoord, maar niet onoverwinbaar, onbereikbaar of verpletterend.
Talen vormen reeds sinds jaar en dag een passie van mij. Ik hou ervan en wil liefst zoveel mogelijk leren en kunnen. Vandaar mijn oorspronkelijke keuze om te trachten naar een buitenlandse stage. Gezien het internationale karakter van Procter, is het niet meer dan logisch dat talen een soort van basis vormen binnen het bedrijf. Nog steeds denk ik meer in de Engelse taal dan dat ik Nederlandstalige woorden weet te produceren. Engels (voornamelijk) maar ook Nederlands (uiteraard), Frans, Spaans, Italiaans, Chinees, … voor ieder wat wils. Niet enkel voor mij is dit dus een voordeel maar ook voor een pak andere studenten. Liefde voor talen of nood aan verbetering? Procter weet gegarandeerd een oplossing te bieden. Waarom nog op internationale stage trachten te gaan?
Als stagiair bij Procter leer je zoveel dingen op zoveel verschillende manieren. Zowel over jezelf als over datgene wat je doet.
Laatste woord
Ik heb het al verschillende keren herhaald tegen verschillende mensen maar ik ben dan ook zo ontzettend dankbaar voor de kansen die ik gekregen heb. Ik heb mogen werken en functioneren in een prachtig team binnen een geweldig bedrijf. Ik heb dan ook een groot respect voor dat team. Wat zij elke dag opnieuw weten te verwezenlijken met een glimlach is niet zomaar vanzelfsprekend. Na de mooie commentaren en de fantastische feedback die ik gekregen heb, wens ik de rollen om te draaien en wens ik zelf de kans te nemen om ‘fantastische feedback te geven’. Ik vond het een eer om te doen wat ik gedaan heb.
Een beetje muziek en een beetje stage …
And I know this much is trueehueehuee … baby youhouhou … have become my addiction! I’m so strung out on you! I can barely move … but I like it! And it’s all because of you! And it’s all because of you!
Ik brul, zing, neurie het mee. Ik schreeuw het op die manier luidkeels over roodgekleurde daken. En nog zo veel meer van die dingen. Maar bovenal merk ik dat mijn stem gevaarlijk hees klinkt. Wetende dat ik niet ziek ben (althans niet meer, mijn verkoudheid is enkele dagen geleden volledig genezen verklaard geweest), weten ‘we’ ook meteen dat mijn hese stem (overigens zeer sexy, al zeg ik het zelf *knipoog*) volledig te wijten is aan vermoeidheid, en die is dan opnieuw te wijten, al was het aan iets anders. Mijn vermoeidheid is te wijten aan de te korte nachten van de voorbije dagen. Maar in principe ben ik helemaal niet kwaad om die korte nachten. Ze hadden een reden en die reden was goed. Deze avond rustig een keertje voor de televisie kruipen, van ‘Sara’ genieten, en iets vroeger in mijn bedje kruipen zal leiden tot een combinatie die me volledig klaarstoomt voor een tweede (hopelijk opnieuw zeer geslaagde) week stage (later meer).
Bij het nalezen van het laatste stukje tekst merk ik opnieuw ‘later meer’ en dien ik daarbij toe te geven dat ik klaarblijkelijk verscheidene dingen uitstel naar later. Later zal ik documenten in orde brengen. Later zal ik mailen. Later spreken we af. Later leg ik uit. Later post ik wat ik posten moet of wil. Later. Wanneer die later valt weet ik pas … Later.
Schooltje
Afgelopen donderdag kreeg ik na een weekje wachten dan eindelijk mijn resultaten. Na een periode van veel stress, weinig slapen, te veel eten (wat me normaal gezien niet voorvalt tijdens de examens), en nog meer twijfels, zou ik dan eindelijk weten wat al die moeite zou gekost hebben. Alle moeite die gepaard ging met enkele strubbelingen onderweg. Zo waren er de twijfels over Bolivia en de daarbij horende problemen (zie later) of waren er de vele telefoontjes met papa die uitdraaiden op ruzie. Die twee zaken die ik nu aanhaal zijn slechts enkel voorbeelden van al datgene wat mijn pad wenste te kruisen tijdens een periode waarin deze zaken mijn pad van in de verste verte nog niet zouden mogen zien. Het zorgde voor onnodige afleiding en slorpte te veel energie van mijzelf op. Het maakte mijn vermoeide ik instabiel en radeloos. Toch vocht ik verder en legde een enorme druk op mezelf met het eens te meer willen slagen in mijn opzet.
Na deze periode, die werd afgesloten met een perfect examen op dinsdag 22 januari, kreeg ik de tijd die ik nodig had om te bekomen en mezelf opnieuw tot rust te brengen. Ik gooide alle twijfels van mij af betreffende mijn stage en nam de nodige stappen om ervoor te zorgen dat er een nieuwe aanbieding zou komen en ik op die manier toch nog een geweldige stage zou vinden in België (later meer). Hoe meer twijfels er betreffende de stage verdwenen, hoe meer ik er kreeg over mijn resultaten. Er waren enkele examens mijn revue gepasseerd, die heel moeilijk in te schatten waren. Er waren geen zogenaamde ‘rampgevoelen’, maar doch kon ik niets met zekerheid zeggen. Zoals elke periode opnieuw zag ik een doemscénario voor me opduiken. Ik in de zon al lerend voor mijn tweede zit, het bleef tot voor kort een voorstel. Want hoewel ik telkens opnieuw erin slaag mezelf naar beneden te trekken met twijfels en illusies, twee jaar geleden en vorig jaar mocht ik telkens prachtige punten in ontvangst nemen. Velen die me te goed kennen, lachten mijn twijfels dus opnieuw (volgens een soort ritueel) weg en verzekerden me dat mijn punten opnieuw geweldig zouden zijn. Deze keer was mijn twijfel echter te groot. Ik had echt schrik en wist niet waar ik kruipen kon van de stress. Ik wou mijn punten weten! En snel …
Snel was nu niet bepaald het woord dat mensen, voornamelijk docenten, in de Katholieke Hogeschool te Mechelen voor ogen hadden. Het was dan ook wachten en tegelijkertijd een beetje sterven. Eén voor één zag je in een mierennest mensen naar buiten komen. Zowel eerste-, tweede-, als derdejaars wisten een weg te banen doorheen de massa en trachtten op die manier een poging naar hun punten, ook ik. Na kreten van opluchting, verbijsterde blikken of stil gejammer was het dan eindelijk mijn beurt. ‘Smets Femke’ werd gevolgd door een snel gegrabbel van mijn kant. Eindelijk had ik mijn papier, mijn resultaten. Nog geen seconde later zou ik weten wat ik wou weten. Zou ik weten wat ik nu weet. Zou ik weten dat ik het eigenlijk niet wou weten maar wel zou weten. Zou ik weten dat ik nu weet dat het goed is dat ik het weet maar …
Ach ja, het was niet goed. Helemaal niet goed zelfs. Het heeft een lange tijd nodig gehad om tot me door te kunnen dringen maar voor de allereerste keer in mijn leven dien ik een tweede zit af te leggen. Vier keer een negen op twintig halen is net iets te veel of te weinig, het is maar hoe je het bekijkt, om te kunnen tolereren. Achteraf bekeken, dankzij een grote portie relativiteit en lange gesprekken met docenten, is het beter zo. Ik zou niet getolereerd willen worden op deze manier en besef dat ik nu een gigantisch grote kans krijg om mezelf op een eerlijke manier te bewijzen in augustus. Na voorgenoemde gesprekken en relativiteit, was het voor iedereen duidelijk dat er verscheidene redenen zijn. Vele redenen eigenlijk die mezelf geruststellen en mezelf kracht en moed geven om te geloven in augustus. Akkoord, ze geven me kracht en vertrouwen, maar nog steeds vind ik elke rede die wordt aangehaald, geen goede rede (of toch niet goed genoeg) om mezelf te kunnen verstoppen achter een net van excuses. De basis ligt namelijk bij het feit dat er op mijn papier vier negens staan, en geen tienen of hoger.
Jammer van plannen die al gedeeltelijk werden gemaakt. Jammer van diezelfde plannen die bijgevolg niet meer kunnen doorgaan. Jammer van een hele vakantiemaand (of meer). Maar ach, als ik mijn roze bril opnieuw opzet, denk ik bij mezelf: een mens moet alles meegemaakt hebben, ook een tweede zit, en gezien ik niet de enige ben, zal het wel te overleven zijn zeker?
August, let me pass! Femke is coming through!
Pauze
Tijdens een korte pauze van ongeveer dertig minuten ga ik volledig uit de bol op nummertje *spiekt even snel* 623 ‘Love is a battlefield’ van Pat Benatar. Het lied is niet alleen één van mijn favorieten, maar zo één van die nummers die ik als persoontje doorgeef aan latere generaties. Ik geef het met veel plezier door aan mijn jongere nichtje, die er op die manier ook volledig gek van wordt. Zeer plezierig allemaal. Het horen van het ding roept een hele resem herinneringen op die me doen glimlachen.
Een kleine drie minuten later gaat mijn leuke ‘pauze’ verder met ‘ice ice baby …’. Ik weet er opnieuw van te genieten met het nodige heupgewieg en gewiebel. Te danken aan een nieuwe energie – opstoot. Te danken aan een fijne avond. Te danken aan W.
Eerste uitputtingsverschijnselen …
Common shake your body and do the Conga …
Ze vraagt het. Ze smeekt het me bijna …. Maar het lukt me niet. Net niet. Daar waar ik anders bij het horen van dit lied niet kan stilzitten, kan ik nu enkel met weemoed terugdenken aan een zomergevoel ver weg en verstopt in de allerachterste gedachten van mijn overvolle hoofd. Blok. Examens. Reeds drie volle dagen vechten met leerstof om deze tegen speedtempo als mijn kennis te kunnen benoemen (ik heb immers 14 (o jawel 14) vakken af te leggen). Het zijn allemaal redenen die ervoor zorgen dat ik enkel kan luisteren zonder beweging, zonder zelfs de moeite te doen om de volumeknop om te draaien en de muziek te laten schallen. Niet van mijn gewoonte, ik weet het. Je hoeft me dat echt niet te vertellen …
Het schrijven van deze tekst lijkt meer te vragen of te eisen dan ik bieden kan. Concentratie op het zelf vormen van letters, woorden en uiteindelijk zinnen doet me pijn en doet me beseffen dat het niet anders teweeg kan brengen dan zever. Dat moet wel, na vakken als grafische vormgeving en groepsdynamica. Vraag me een psychologische getinte uitleg te geven over de zichtbare persoonswaarneming en ik blaas je van jouw stoel, maar vraag me te vertellen over iets stoms, iets simpels, iets ik weet niet wat; en ik blokkeer. Weet niet waar te beginnen, laat staan waar te eindigen. Ik voel dat ik een eerste uitputting tegemoet ga en besef dat ik nood heb aan enige vorm van ontspanning.
Ontspanning, oh ontspanning … Where are thou ontspanning?
WAR
Binnen enkele uren beginnen de gewone schooldagen opnieuw. Geen vakantie meer. Geen cesuurweek meer. Niets meer van dat alles. Gewone lesuren eisen weer hun tijd op en dringen door tot de bovenste plank. Een volgend event kruipt opnieuw steeds dichterbij … Een relatief korte tijd dus om te bekomen van het vorige, nu ik opnieuw moet klaarstaan voor het volgende. Als dat maar goed afloopt …
Noot aan mezelf: gezien je morgen enkele uren vrij hebt en je op school moet blijven tot 18u00, kan je morgen binnen een straal die niet verder loopt dan Mechelen meerbepaald ‘den Bruul’, op zoek gaan naar de DVD van WAR – Wouter Deprez! *maakt een vreugdedansje!*
