Een laptop en een flair om in bed te kruipen. Dat leek een perfect idee deze ochtend. Omgekeerde wereld zo lijkt het wel maar in een tijd die overheerst wordt door (her)examens staat die wereld die dan op het eerste zicht zo omgekeerd lijkt te zijn helemaal niet zo op zijn kop. Integendeel. Tijdens examens durft het al eens voorvallen dat ondertekende een week krijgt met daarin een maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en een vrijdag en dat er in die week die dan vijf dagen telt, vier examens vallen. Vier. Alstublieft. Maandag eentje. Dinsdag een volgende. Woensdag de voorlaatste om dan uiteindelijk via het laatste op vrijdag dood in de zetel te belanden. Of ze écht zó goed zijn gegaan blijft nog even écht spannend maar één ding is op dit moment wel al duidelijk: ik heb overleefd, overwonnen en verdien daardoor één dag complete rust. Vandaag dus. Met een laatste (!) (her)examen gepland op volgende woensdag, lukt het dus een volledige zaterdag te wijten aan rust in mijn hoofd. Ongeveer. Rust met een bed, een laptop en een flair.

Net op het moment dat mijn laptop een oranje flikkering onthulde, toevallig (of niet toevallig) van hem, sloeg ik een flair-pagina om naar een stuk over de chemie van verliefdheid, in bed. Een artikel van de volle  drie pagina’s probeerde mij ervan te overtuigen dat ik kon ontdekken op welke man ik viel, val, zou vallen en meer nog, dat ik kon verklaren waarom dat zo was. Mijn aandacht werd op dat moment verdeeld tussen de man en zijn chemie en de wetenschap die dat geheel probeerde te ontrafelen. Of tussen een realiteit en een hypothese. Het duurde mij maar één seconde (zo lang duurt het volgens dat artikel om te bepalen in je hersenen of de man voor je neus echt dé man is) om te beseffen dat ik koos voor een onverdeelde aandacht voor de (en van de ) realiteit. Verklaard of niet.