Op het einde van vorige week stierf mijn Thor, mijn cavia.

Er was iets aan de hand maar ik wist niet op tijd wat en kon hem dus niet voldoende helpen. Niet op de manier zoals ik dat wou of gewild zou hebben. Dus vond ik hem in een hoekje op zijn buik en weende ik tranen met tuiten voor een aantal uren. Mijn beestje had mij verlaten en na alles wat ik voor hem heb moeten doen en na alles wat ik met hem en door hem en voor hem heb meegemaakt, kon ik dat gebeuren niet zo makkelijk van me afzettenlaat staan aanvaarden. Ik had diepe pijn en het kostte een heleboel moeite van mama om me eindelijk van hem los te maken. Ik bleef met hem in mijn handen zitten. Hem strelend. Hem dingen in zijn oortjes fluisterend en hem kusjes gevend. Dikke tranen vielen op zijn rosse vacht terwijl ik mijn neus tegen die van hem en zijn oren aanwreef. Het voelde nog steeds als Thor. Enkel zijn reactie ontbrak. Zijn lieve gesnuffel terug. Zijn mijnneusaanraking. En zijn geknabbel… Ze ontbraken. Auw.

Dit opnnieuw neerschrijven doet me opnieuw in tranen uitbarsten. Want hoe stom het ook mag zijn te treuren op mijn kleine (dikke) beestje, voor mij was hij groots. Elke  keer wanneer ik nu terug op mijn kamer kom, wacht ik op zijn geknabbel aan zijn kooi om mij te roepen en naar hem te lokken. Ik heb 2.5 jaren van zijn dicht gezelschap mogen genieten. En de laatste maanden nam ik hem mee naar mijn kot in Gent. En nu ben ik dat allemaal kwijt. En dat doet verdomme verschrikkelijk veel pijn…

‘Thor (Thorremans, Thorreke): Jij was de allerliefste, coolste, stoerste, rostste, dikstste,… cavia ter wereld op welke manier dan ook. Ik ga je énorm hard missen, beestje… Ook op ons kot! Kick ass daar in de cavia hemel op dezelfde manier als je hier deed… Je baasje… X!’