Kleine jongens worden groot. Iedereen op elk moment en op elke manier. Zoveel is duidelijk. Altijd en overal.
Toen ik gisteren mijn dagelijkse bus wou opstappen – deze keer voorzien van een kleedje en een grote zonnebril te danken aan het mooie en vooral warme weer – zag ik vanuit mijn ooghoeken de zwijgende maar volgende blik van een zwartharige jonge kerel. Ik nam plaats in het zeteltje rechtover hem en liet mijn blik terloops langs hem dwalen. Zwarte warrige haren. Grote blauwe ogen die zich opeens vastpinden op een plek net boven mijn hoofd. Ergens buiten. En voor de rest een zeer zomerse outfit deden me niet meteen vermoeden dat het ging om een bekende Vlaming… Ik kende hem alleen ‘ergens’ van.
Verbaasd draaide ik mijn hoofd weer om en nam mijn boek in mijn handen. Dat ravenzwarte haar…
Ik kreeg ze niet uit mijn gedachten. De haren niet. De handen niet. Het volledige lijf niet. Hij was bekend. Bij mij. En hoe meer ik erover nadacht en vanuit mijn ooghoek (verstopt door zonnebril) gluurde, hoe zekerder ik wist dat hij niet alleen bekend was bij mij.
Een moment later schreeuwde ik een luide EUREKA in het diepste binnenste van mezelf.
Ik zat zo goed als naast kleine Bjorn. Correctie: Nicolas.
Je kent hem nog wel… Het kleine etterige maar zalige grappige ventje uit ‘Wittekerke’ (ja die periode werd dat gevolgd)die later ook eens een poging waagde tijdens eurosong for kids. Het kleine was er duidelijk af want toen hij rechtstond, een laatste blik en knipoog in mijn richting wierp en afstapte, bleek hij minstens 2 koppen groter dan mij…
De kleine jongen was groot geworden. En menig meisjesharten zullen daar tevree mee zijn.
Dit bericht is geplaatst op om donderdag 2 juli 2009 door 5:28 pm en is geplaatst onder Gedachten. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
Je kunt een reactie achterlaten; of een trackback van je eigen site.
