Soms. Af en toe. Heel even. Heb je als persoon momenten waarop alles lijkt te vervagen. Je weet niet meer wie je bent. Je weet niet meer waar je bent. Je weet niet meer wat je bent. Je weet niets meer over jezelf. Laat staan dat er nog iets te herinneren valt over anderen of iets om je heen. Een groot, zwart gat vult je volledige lijf op zodat het donker wordt. Bovenaan. Onderaan. Opzij. Overal. Door die duisternis lijkt het haast onmogelijk klaar te kunnen kijken naar dingen en mensen. Waardoor een grote gefrustreerde schreeuw een weg naar buiten lijkt te zoeken. Niet kunnen kijken en niet weten wat, vormen een geheel waar niet over te praten valt. Er bestaan geen woorden voor dategene wat gebeurt. Dus er wordt stil gezwegen. Oorverdovend stil. Jezelf stel je niet te beantwoorden vragen. Is het positief? Is het verliefdheid? Is het negatief? Een groot verlies? Wat is het eigenlijk? Niets is zeker maar alles is omgeven door een zekere onzekerheid. Een onzekerheid die stoort…
Dit bericht is geplaatst op om donderdag 25 juni 2009 door 1:32 pm en is geplaatst onder Gedachten, Muziek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
Je kunt een reactie achterlaten; of een trackback van je eigen site.
