Gentje, here I come!

Enkele maanden geleden kon er hier gelezen worden over hoe ik (na afstuderen als bachelor communicatie management) via een combinatie tussen werken en (verder) studeren gekozen had voor werken het komende jaar en een combinatie later. Op die manier wou ik een weg vervolgen die uiteindelijk mijn leven zou tekenen. Ik kreeg mijn contract bij Procter and Gamble (P&G) en begon vol enthousiasme aan mijn eerste, echte job. Ik leerde waar ik leren kon en liet mijn aderen vol ervaring stromen. Maar diep binnenin begon er dag per dag een gemis te knagen. Ik miste het opnemen van leerstof, het aanleren van nieuwe dingen, het verrijken van mijn kennis en het volledige bewijs daarvan tijdens het afleggen van een zware examenreeks. Hoe hard ik ook genoot van werken en alle facetten die bij dat werken meespelen, ik kon niet wachten tot ik opnieuw in een boek of cursus kon kruipen. Er werd dus verder opgezocht op zoek naar avondschoolmogelijkheden en opleidingen.

Na enkele maanden kreeg ik normalieter gezien een eerste grondige evaluatie. Al wat ik deed en zei en op welke manier, werd op tafel gegooid en geanalyseerd. Dit tegenover de economische situatie van het bedrijf in haar geheel. Het resultaat was duidelijk. Ik kreeg een tijdelijke contractverlenging omdat mijn kant van het verhaal zo positief was. Maar deze verlenging kon niet anders dan tijdelijk blijven gezien de negatieve toets langs de economische verhaallijn. De economische crisis heerst en sijpelt door in elke grondvesteging die er bestaat. Concreet betekent dit voor elk bedrijf iets anders maar voor P&G uitte zich dat in veel en grote besparingen. Personeelsgewijs betekende dit dan weer dat er een grote aanwervingsstop zou komen (ondertussen is) en dat verlengingen van tijdelijke contracten zeer strict en nauw bekeken en geanalyseerd werden. Dit om zekerheid te scheppen over datgene wat echt nodig was en datgene wat geschrapt kon worden. Ook mijn plaats kreeg dergelijke analyse. Mijn manager vocht voor manieren om budget te vinden bij verscheidene departementen om op die manier een plaats te verzilveren. Maar dat lukte haar niet. Of toch niet helemaal. Het maximale wat zei wist te bereiken was een verlenging tot eind november (max) met daarna weer een zerkeheid aan onzerkerheid.

Vanaf het begin van het hele evaluatieverhaal en het te horen krijgen van de budgettaire wijzigingen binnen het bedrijf, begon ik voor mezelf te denken wat ik wou, wat ik zei, wat ik deed. De kriebels die ik al een langere tijd had gevoeld betreffende het (verder) studeren kietelden mijn hele lijf meer dan ooit tevoren. Wat concreet betekende dat ik voor mezelf enkele belangrijke keuzes diende te maken. Een paar kleine maanden van onzekerheid maakten me zelf onzeker, wat het maken van keuzes niet vermakkelijkt. Tot ik een paar goede gesprekken vond om me tot meer inzicht te bekeren. Ik was nog niet klaar om mezelf volledig te vestigen in de carrierewereld. Wou nog te veel meemaken en ontdekken. Wou nog te hard studeren…

Na het finale gesprek dat me duidelijk maakte dat ik kon blijven tot eind november, heb ik voor mezelf (en heel wat anderen die meeleefden met mijn onzekerheid) eindelijk de knoop doorgehakt.

Volgend jaar ga ik weer voltijds studeren om op die manier mijn master (communicatie wetenschappen) te halen, in Gent.