De rode ketting…

Ze stapt naar de kast en doet die kast snel open. Ze is gehaast. Heeft dus niet veel tijd om te doen of te denken. Enkel tijd om op tijd te zijn. Wanneer de kast eindelijk volledig opengetrokken is, neemt ze het desbetreffende blousje, perfect passend op de broek die reeds klaar voor onmiddellijk gebruik op het bed ligt, even in handen alvorens de kapstok en het geheel uit de kast te trekken. Er valt ploffend iets op de grond dat terwijl ze haar omdraait aan haar teen vastgehaakt komt te zitten. Tergend kijkt ze naar beneden en ziet de rode halsketting. Een rode halsketting die ooit gewoon bij een magazine (ze gelooft de flair) zat. Een halsketting die daarna een verhaal weet te vertellen. Iets rood. Met een zucht zakt ze geduwd door een dozijn herinneringen op de grond. De eerste weet niet meer waar ze thuishoort in een rij waardoor een geheel aan gedachten, herinneringen maar vooral gevoelens willekeurig door haar lichaam stromen. Ze zucht opnieuw. Dieper deze keer. Met een diepe frons in haar voorhoofd en een pijnlijke grimas rond haar lippen laat ze zich uiteindelijk meestromen met het geheel aan gedachten, herinneringen en gevoelens. Tot de toevoer stopt in Gent. Bijna twee jaar geleden…

Vanop een zwarte stoel had ze de kans op hem neer te kijken omdat hij automatisch plaatsgenomen had met zijn rug tegen het bed op de grond. Hij had het ene uiteinde van het touw vast terwijl zij zich bekommerde over het andere uiteinde. Tussen hen en op hen lag een berg rode kralen in verschillende soorten en maten. Nog geen klein uur geleden hadden het touw en de berg kralen een ketting gevormd maar onder bepaalde omstandigheden was die constructie gevallen. Verscheurd in duizend kleine stukjes. Terwijl zij met een treurend gezicht haar blik liet glijden van stukjes restanten van ketting naar vuilbak, had hij beloofd dat  die restanten opnieuw een mooi geheel konden vormen en de ketting opnieuw een ketting zou genoemd kunnen worden. Hij nam een kraal, bracht deze met een uiterst geconcentreerde blik naar het uiteinde van het touw onder zijn hoede en wist deze twee te verenigen. Terwijl hij dat deed vroeg hij iets aan haar. Een vraag waarop zij antwoord gaf waardoor beiden een onderdeel werden van een diep en intensief gesprek tussen hem en haar. Over wat er gebeurd was. Over wat er gebeurde. En over wat nog kon of ging gebeuren. Zij met een stuk touw in haar handen op een bureaustoel. Hij met een stuk touw in zijn handen tegen zijn bed leunend. Hij en zij. Samen verbonden door een stuk touw. En een diep gesprek.

Uren later fluisterde ze zachtjes iets in zijn oor. Hij keek haar met een diep doordringende blik aan en fluisterde iets terug. Hun lippen raakten elkaar net niet.

Opnieuw uren later, een volgende dag, namen ze afscheid van elkaar met een kus en een knuffel. De rode ketting, volledig hersteld van datgene wat er kon aan hersteld worden, hing veilig tussen hen in aan de hals van het meisje. Speels wist hij er nog even aan te trekken alvorens hij zich omdraaide naar zijn leven en zijn toekomst.

Ze zucht…

Niet hij en ook niet zij had kunnen voorspellen wat er was gebeurd. De rode ketting in haar handen was nu niet meer dan een pijnlijke herinnering aan datgene wat toen zo mooi en waar leek. Vriendschap, liefde en al hetgene wat ertussen hing werden kapotgemaakt door leugens, verdriet en meer pijn dan een mens verdragen kan. Een herinnering die ervoor zorgde dat een stille traan haar weg vond van wang naar hals, daar waar de ketting ooit trots gehangen had, en uiteindelijk ketting zelf. 1 moment en gedachte waren genoeg om haar kordaat te laten opstaan, de tranen van haar wangen te vegen en verder te gaan met datgene wat ertoe deed. Met of zonder ketting. Met kracht. Zonder hem. Zoals het eigenlijk al altijd hoorde te zijn…