Ik heb enerzijds het recht en anderzijds de zin. Zinnen en rechten die de perfecte combinatie vormen tot het schreeuwen van een of andere oeroude kreet. Zo luid mogelijk en zo lang ik het mezelf toelaat.
MIJN EINDWERK IS EINDELIJK AF!
Af als in alle papers zijn vanaf vandaag officieel allemaal ‘binnen’. Één voor één. Samen een kleine tweehonderd vijftig pagina’s ‘groot’ of ‘lang’ of ‘breed’ of hoe je het ook maar bekijkt. Wetende dat daar stiekem gigantisch veel tijd ingekropen is, klinkt mij dat als hemelse muziek in de oren.
Af als in een eerste presentatie ter verdediging van een eerste deel van datzelfde eindwerk is óók officieel achter de rug, vanaf vandaag. Een geweldige presentatie met niets van kritiek en enkel een aantal naar eigen mening te beantwoorden vragen als back up. Moet ik u nog vertellen hoe de presentatie ging? Of u? Een tweede (en laatste wat het eindwerk betreft) volgt donderdag, en ook wat dit gedeelte betreft is alles nog steeds perfect onder controle.
Af als in ik heb een pakje nodige rust verdiend, en een kinderbueno!
Af als in eindelijk kan ik die strakke zwarte broek uittrekken. Warm. Mooi maar warm. En ongemakkelijk. Mooi maar ongemakkelijk op lange termijn. Af die broek. Af zeg ik u!
Af als in ik kan vanavond genieten van een voetbalmatch tussen Nederland en Italië zonder zorgen.
Een gelukkige Fem (al helemaal opgefleurd door het eindelijk opnieuw schijnende zonnetje) groet u.
