Vastberaden daal ik het aantal trappen af. Net op het moment dat ik de voordeur open wens te trekken merk ik hem op vanuit mijn ooghoeken. Hij lijkt me smekend aan te kijken. Mijn hand stopt in het midden van een af te leggen weg en blijft zweven tussen mezelf en een weg wég. Ik kijk hem aan. Hem die me geld en moeite gekost heeft. Hem die bloed, zweet en tranen van me steelt. Hem aan wie ik onnoemlijk veel pijn lijk te danken. Mijn fiets. Resoluut laat ik mijn hand verdergaan daar waar gestopt werd en trek ik de deur wagenwijd open en opnieuw toe. De wijde wereld in. Te voet.
juni 8, 2008 at 8:11 pm |
Geachte jongedame,
Graag had ik je even gecomplimenteerd met je kekke blog. Goed dat de tekst in een smalle kolom staat, wat aangenamer leest dan breed uitgelijnde regels. Zeker omdat je vooral korte zinnen gebruikt. Het maakt het geheel wat poëtischer. Je schrijfstijl is erg goed. Het is bondig maar toch diep. Zelf laat ik me nog te veel gaan in weidse formuleringen die, zo merk ik tijdens het herlezen, vaak onzinnig overkomen.
Doe zo voort!
Goede groet en voorspoed,
Rudy.
juni 8, 2008 at 11:44 pm |
Dank je wel! *bloos*