vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen
vertel het aan de stad hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens zo liefhad
als ik jou.
Het gedicht dat in der tijd mijn interesse voor poëzie voorgoed gewekt heeft!
(de bespreking op http://home.euphonynet.be/literatuur/Hans%20Andreus.htm) vind ik ook nog altijd heel treffend)