Officieel gezien nog drie vrijdagen en ik sluit een periode af. Een periode van letterlijk vallen en opstaan. Een periode die het verdient om tot in het kleinste detail beschreven te worden op mijn blog, mijn dagboek. Een periode die de volgende minuten gemakkelijkheidshalve wordt vermeld onder de naam ’stage’ …
Inleiding
Het mag dan wel reeds geweten zijn, toch wens ik het nog voor een allerlaatste keer te herhalen via deze woorden: het was helemaal niet de bedoeling om een stage af te leggen hier in ons Belgenlandje. Toen er ongeveer een jaar geleden voor de eerste keer gesproken werd over het begrip stage, was mijn idee zo goed als meteen klaar: indien ik de kans en de gelegenheid had of kreeg of vond, wou ik naar het buitenland. Ik moest en zou die ervaring gehad hebben en begon dan ook al meteen te dromen over verre, warme landen waar er spannende en leerrijke ervaringen te vinden waren. Verhalen van andere studenten (derdejaars dan wel te verstaan) die reeds diezelfde ervaring hadden meegemaakt, maakten mijn idee alleen maar sterker. Het was dan ook niet meer dan logisch dat ik, samen met enkele andere klasgenoten die eveneens interesse vertoonden voor een buitenlandse stage, enkele maanden later vol goede moed en geloof naar een eerste infoavond ging over buitenlandse stages. Op deze avond kregen we in de eerste plaats algemene informatie over wat een buitenlandse stage precies was en wat het zou inhouden. Daarna kregen we per opleiding enkele projecten voorgesteld. Deze vonden plaats in verschillende landen in verschillende streken en konden dus met andere woorden het idee of de wens van een student in kwestie een heel stuk personaliseren. Zo ook dat van mij. Na enkele minuten bladeren kreeg mijn idee, dat al enkele voorwaarden kende, een fameuze boost met een (chocolade)project voor de Kamer van Koophandel in Bolivia. Er werd gepraat met medestudenten, er werd gepraat met docenten, er werd gepraat met ouders en uiteindelijk werd er besloten (in volle overtuiging) dat het dit was dat ik wou. Het project in kwestie was als een soort van droomstage voor mij dat perfect aansloot bij mijn persoonlijke noden en behoeften. Ik ging er dan ook helemaal voor, stelde een fameuze sollicitatiebrief op en deed daarna het daaropvolgende sollicitatiegesprek. Alles verliep volgens plan en enkele weken later kreeg ik een positieve mail van de internationale stagecoördinatrice dat ik een eerste stap gezet had richting internationale stage. Met andere woorden: als er niets meer misliep, ging ik (samen met enkele andere studenten) naar Bolivia. Ik was waanzinnig.
Het jaar daarop begon ik aan mijn derde en laatste jaar binnen de opleiding communicatiemanagement. Niet lang na deze start kwam alles in het teken van stage, en bij mij dus Bolivia, te staan. We kregen info, vulden formulieren in en staken daarbij zeer veel energie in het aspect dat Bolivia heette. Hoewel er na enkele maanden nog steeds dat enthousiasme was, kwamen er alsmaar meer problemen aanzetten. Hoe of wat lijkt er op dit moment niet echt meer toe te doen maar wat er gebeurde was dat ik als persoon meer en meer begon te twijfelen aan het hele aspect. Ik wou nog steeds doodgraag vertrekken maar twijfel omtrent de situatie daar en enkele andere zaken, maakten die wil om te gaan steeds kleiner of moeilijker. Alsof er iemand hier in België bleef trekken aan mezelf zodanig dat ik niet zou kunnen vertrekken. Achteraf bekeken dienden er harde en moeilijke keuzes en / of beslissingen te worden gemaakt, en dit tijdens een moeilijke en zware periode. Het vrat. Het slorpte energie op en maakte dat het hele stage – gedoe op dat moment een wel zeer wrange smaak kreeg. Ik wou besluiten maar kon het in eerste instantie niet. Wist niet wat goed was of niet. Dan weer wel en dan weer niet volgden elkaar in sneltempo op. Het waren woorden die heel wat zouden veranderen en dus niet zomaar onbelangrijk waren. Ik mocht niet meer kijken naar we (het groepje studenten dat zou vertrekken naar Bolivia) maar diende op dat vlak enkel rekening te houden met mezelf en datgene wat ik wou. Eerst was er een oorverdovende ja, ik zou vertrekken, maar nog geen minuut na deze beslissing was er alweer die verdomde twijfel. Was een ja wel goed en zou deze ja zijn wat ik echt wou? De ja werd een nee, opnieuw even een ja maar uiteindelijk koos ik voor de nee. Ik zou niet gaan naar Bolivia. Ik zou alles even laten rusten en op zoek gaan naar een stage hier in België. Het was helemaal geen makkelijke beslissing maar achteraf bekeken gaven vele mensen mij gelijk en zeiden ze dat het de goede was. Ik twijfelde nog omdat ik op dat moment opnieuw heel wat onzekerheid in mijn leven had toegelaten. Ik zou op zoek moeten gaan naar een nieuwe stage. Zou opnieuw moeten starten vanaf nul en dat was op zich een zeer beangstigende gedachte.
Na het afleggen van de laatste examens besloot ik zo snel mogelijk op zoek te gaan naar een nieuwe stage. Ik verwachtte niets snel te vinden maar hoopte wel op enig succes. Met in het achterhoofd een potentiële stageplaats ging ik naar de jobinfobeurs georganiseerd door de Katholieke Hogeschool te Mechelen. Ik verwachtte niets, had enkel hoop (en een cv in gedachten) in mijn zakken en baande me op die manier een weg tussen verscheidene standjes en organisaties. Uiteindelijk kreeg ik de kans om naar een vijftal bedrijven te mailen. Ze zouden kijken wat ze konden doen maar beloofden echter niets. Hoewel dit nog lang geen zekerheid was, kreeg ik op dat moment een klein lichtje aan het einde van de tunnel te zien. Een dag later installeerde ik me vol goede moed aan mijn pc om via mail een sollicitatiebrief en daarbij horend cv door te sturen naar eerder vernoemde bedrijven (onder andere Telenet en KBC). Nog geen uurtje later kreeg ik telefoon, nog geen week later kreeg ik een sollicitatiegesprek en nog geen twee weken later kreeg ik een persoonlijke start van mijn stage.
Na alle tegenslagen en verwikkelingen rond mijn persoonlijke stage denk ik dat ik heel blij en dankbaar mag terugkijken op drie fantastische maanden bij Procter & Gamble.
Procter & Gamble
De voorbije drie maanden (die startten met een sollicitatiegesprek) bracht ik door in Strombeek – Bever. Temselaan 100 was (en is in principe nog steeds) het adres waar ik een eerste dag vol stress en zenuwen toekwam en een laatste dag met een pak ervaring, mooie herinneringen en een glimlach op mijn gezicht opnieuw buiten stapte. Daarnaast is het echter ook het officiële adres van Procter & Gamble Europe, één van de zovele ‘plants’ die Procter heeft.
Procter & Gamble algemeen
Procter & Gamble is een multinationaal bedrijf dat heel wat consumentengoederen fabriceert, onder haar hoede neemt en deze goederen één voor één op een marketingachtige wijze aan de man (consument) brengt. Dit allemaal sinds het jaar 1837. 1837 zou de geschiedenis ingaan als zogenaamd geboortejaar van Procter & Gamble, gesticht door William Procter (een kaarsenmaker uit Engeland) en James Gamble ( een zeepmaker uit Ierland). Deze twee Europeanen emigreerden naar Amerika en creëerden daar wat vandaag de dag aanzien wordt als ’s werelds leidende fabrikant van consumentengoederen, P&G genaamd.
‘Touching Lives, Improving Life’
P&G is aanwezig op ‘elke’ markt in West – Europa. Deze grootschaligheid zorgt ervoor dat ze unieke kansen creëren in elke regio. Het zorgt voor een goede ontwikkeling met diverse connecties met consumenten die dan weer leidt naar een hoogst vertrouwelijke relatie, ook met hun verscheidene partners. Dankzij gekende en zelfs verbonden ideeën doorheen de gehele organisatie is er mogelijkheid tot snelle en efficiënte innovatie.
Dé sterkte van P&G is en blijft het grote talent betreffende het kennen en het verstaan van de consument. Ze kennen verscheidene noden en behoeften van reeds geselecteerde doelgroepen en weten op basis hiervan sterke vooruitgang te boeken met bestaande producten en / of nieuwe (perfect aansluitende) producten aan te bieden. Zij onderzoeken, testen, verbeteren en brengen (eventueel opnieuw) aan de man.
Strombeek – Bever
De organisatie kent zoals eerder gezegd verschillende centra, ook in België. Het Belgische hoofdkwartier kent dan weer een plaats te Strombeek – Bever, net naast Brussel. Deze ‘plant’ werd gesticht in 1955 en kent enige tijd daarna zelfs een eigen dochterorganisatie te Mechelen.
Strombeek – Bever kent de taak voornamelijk als onderzoekscentra op te treden en zorgt voor de commercialisatie van enkele consumentengoederen (onder andere Dash, Dreft, Ariel, Mr Proper, Pampers, Pringles, Swiffer, Tampax, Pantene, Olaz, Hugo Boss, …). Andere consumentengoederen worden geproduceerd in andere landen.
Strombeek – Bever: Human Resources
Ik nam drie maanden lang plaats binnen het H(uman)R(esources) team van de ‘plant (site)’ te Strombeek – Bever (gemakkelijkheidhalve ook B.I.C. (Brussels Innovation Center) genaamd). Dit team neemt belangrijke taken op zich die één voor één te maken hebben met werknemers, werkwijzen van de werknemers, manieren om deze werkwijzen aangenamer te maken en daarbij horend alles wat daarmee te maken heeft. Ook de ‘cel’ interne communicatie vindt plaats binnen dit departement.
Ik bij Procter & Gamble
Al vanaf het eerste gesprek trachtte Procter duidelijk te maken wat het takenpakket in grote lijnen zou inhouden. Ze wouden me een goede beschrijving geven zodanig dat ik zelf een goed en juist beeld had van voorgenoemd pakket. Op die manier konden er geen verwachtingen zijn van zaken die later niet zouden blijken kloppen of dergelijke meer. Ik kreeg stap voor stap te horen welke taak er zou kunnen zijn en hoe ik daar een rol zou kunnen in spelen. Achteraf bekeken zijn daar nog veel taken bijgekomen of zijn er nog enkele zaken veranderd maar kan ik in het algemeen spreken over een fantastisch en breed pakket van taken dat voldoende verscheidenheid en ervaring biedt.
Specifieke taken / projecten
1. Wellbeing Event (6 en 7 maart)
Mogen helpen en meewerken aan een event dat op lange termijn wil zorgen voor een leuk en verantwoord evenwicht tussen werk en plezier (op datzelfde werk), zorgt achteraf bekeken voor heel wat respect en appreciatie van de mensen waarvoor je het doet en die ervaring zorgt voor een grote boost van het zelfvertrouwen. Zoals er opgemerkt kan worden vond het event plaats begin maart en begon ik te ‘werken’ bij Procter begin februari. Ongeveer een maand voor het desbetreffende event werd ik er dus figuurlijk ingesmeten. Ik had niet alle informatie vanaf het uiterste begin kunnen opnemen waardoor ik dus een kleine achterstand diende in te halen. Briefings die meer informatie dienden te geven, bleken op dat moment dé oplossing te zijn. Deze oplossing zorgde ervoor dat ik verbazend snel ‘ingewerkt’ was betreffende het event en dat ik op dat moment zonder verdere problemen kon inpikken. Mijn eerste grote project kon van start gaan!
Binnen een bedrijf zoals dat van Procter dient men echter rekening te houden met het feit dat een event niet het enige is wat er leeft binnen de organisatie. Procter is geen evenementenbureau en evenementen zijn dus niet dé dagelijkse kost, wat ze wel zijn in één of ander evenementenbureau (dat lijkt voor zich te spreken). Een event binnen Procter dient gezien te worden als iets extra voor personeel en enkele streng geselecteerde externen. Het werken aan en voorbereiden van dat event gebeurt dus met andere woorden naast het andere, ‘normale’, dagelijkse werk. Dit zorgt op zijn minst voor een grote uitdaging. Veel werk met veel verscheidenheid wordt jouw kant opgestuurd en jij, als werknemer, dient dan zelf te bepalen hoe en wanneer je dat werk verwezenlijkt. Prioriteiten kennen en durven stellen dus. Ook ik als stagiair kreeg hier zo goed als elke dag mee te maken.
Eén van mijn eerste projecten waar ik mijn prioriteiten diende op te stellen, was dus het Wellbeing Event. Langs de ene kant werd ik zo goed als volledig verantwoordelijk wat betreft de visuele communicatie voor het event. Reeds in de eerste week kreeg ik de opdracht en op hetzelfde moment de mogelijkheid om mijn creatieve zelf volledig te laten gaan en de poster te ontwerpen. Uiteraard kreeg ik een eerste briefing waaruit duidelijk werd wat er op de poster diende te verschijnen (qua informatie) maar buiten deze kleine oplegging kreeg ik een volledige ‘witte kaart’. Ik mocht doen wat ik wou en hoe ik het wou volgens de normen van P&G. (Dit betekent concreet dat ik diende te werken met bepaalde kleuren of kleurcombinaties, logo’s of vormen die reeds jaren vastgelegd zijn als officiële huisstijl van P&G.) Andere voorbeelden van visuele communicatiemiddelen die ik diende te ontwerpen naast posters voor het Wellbeing Event zijn: banners, badges, flyers, affiches voor schermen, programma’s, folders en een website. Langs de andere kant diende ik ook administratieve controle uit te voeren over het event zelf. Zo waren er verschillende workshops mogelijk waarvoor personeel zich kon inschrijven. Deze inschrijvingen gebeurden één voor één via een interne website. Die website werd door mijn hand geüpdatet zodanig dat er de mogelijkheid was om in te schrijven voor elke workshop. Nadien werden alle geregistreerde inschrijvingen door mij beheerd en gecontroleerd. Indien nodig werden mensen verwittigd of gecontacteerd om een aantal administratieve zaken (bestellingen, veranderingen van uren, doorgeven van aantallen en dergelijke meer) te regelen. Ook het contact met de copyroom die in diende te staan voor het printen van verschillend materiaal gebeurde door mezelf. Het geheel gebeurde allemaal naast het dagelijkse gewone werk (zoals reeds eerder vermeld) wat op sommige momenten kon zorgen voor heel wat stress. Op het evenement zelf (wat twee dagen duurde) was het de bedoeling dat ik bijstond in het ontvangen van externen. Mensen die sessies gaven of een infobooth tot hun verantwoordelijkheid hadden gekregen werden dankzij ons (waaronder ik) naar de juiste plaats gebracht en voorzien van al datgene wat nodig was. Twee volledige dagen werd er met de telefoon aan het oor rondgelopen. Zaken die op het moment zelf nog niet in orde bleken te zijn, mensen die naar een juiste plaats dienden te worden gebracht, vragen die gesteld werden en die jij als eerste persoon die vastgeklampt kan worden, moet beantwoorden, kortom volledig meedraaien met het evenement zelf was de kroon op een maand werken aan dit project. Het gaf een fameuze kick om te zien hoe vreemde mensen met trots de badge dragen die jij ontworpen hebt, om maar een voorbeeld te geven dat toont welke soort ervaring je kan opdoen en wat het gevolg daarvan kan zijn.
2. Andere projecten / evenementen
Naast het Wellbeing Event waren er nog: Warme truiendag, pedometer competitie, Sociale Verkiezingen, Earth Day, Career Event, …. Voor deze evenementen diende ik ook bij te staan binnen de communicatie en / of de administratie. Hetgeen wat daarbinnen nog voor heel wat werk en bijkomende stress zorgde was de pedometer competitie. Op zich een heel leuk en fantastisch initiatief (met een gigantisch succes als gevolg) zorgde ervoor dat ik elke week ongeveer twee dagen meer werk had dan normaal. De pedometer competitie had als doel dat er groepjes konden gevormd worden van maximum vijf personen. Die verscheidene groepjes gingen dan de uitdaging aan tegen elkaar te strijden met een pedometer. Dit machientje telt, gedurende de periode dat je hem aanhebt, elke stap die je neemt. De bedoeling van de competitie was dan ook dat je met je team, per week zoveel mogelijk stappen deed. Het team dat na 4 weken het meest aantal stappen bleek gedaan te hebben, won (de eerste prijs). Filosofie achter de ‘wedstrijd’ was dat mensen door deel te nemen zouden merken op welke manier zij door hun dag bewogen. Hadden zij veel beweging of niet? En waren er manieren om die beweging te stimuleren? Mensen bewust maken van het feit dat een minimum aan dagelijkse beweging belangrijk is, dat was het vooropgestelde doel. Achteraf bekeken kan je praten over een heuse soort van teambuilding. Het minste wat je kan zeggen is dat de pedometer competitie leefde in de Temselaan 100 en dat mocht ik elke week opnieuw weer voelen. Elke week diende de teamkapitein een bundeltje binnen te brengen met papieren die weergaven wat het team die week had gedaan. Ik was dan diegene die het voorrecht had om alle papiertjes te ordenen (in een grote map), te controleren, in te voeren, … kortom ermee te werken zodanig dat er elke week op vrijdag een grote grafiek (op A0 formaat) uithing met de wekelijkse resultaten. Hoewel het zwaar was, vond ik dit een uitgesproken gelegenheid om zoveel meer nieuwe mensen te leren kennen. De appreciatie die ik achteraf kreeg deed zoveel deugd dat ik niet anders kan vertellen dan dat ik genoten heb van deze taak als ervaring en dat ze mij die nooit meer kunnen afnemen.
Wat betreft de Sociale Verkiezingen bijvoorbeeld, stond ik in voor de communicatie (artikel binnen de newsletter, verzenden van herinneringsmails zodanig dat mensen wisten wat ze moesten doen en wanneer) en hielp ik bij een groot administratief werk. In de eerste plaats moest er gezorgd worden dat de brieven konden worden uitgedeeld. Dit betekende dat elke brief (dat bestond uit twee papieren) in een envelop werd gestoken en het geheel per departement alfabetisch in dozen kwam te zitten. Achtereenvolgens hielp ik een week lang bij het uitdelen van duizenden brieven aan duizenden personen (personeel). Na deze week dienden de brieven die niet waren opgehaald, verstuurd te worden via een aangetekende brief en was het op dat moment dus de bedoeling om adressen te noteren op speciale stickertjes. Drukte alom dus dat er even voor zorgde dat gedurende een korte periode al het andere werk zo goed als stil lag (denk aan het moment waarop de adressen dienden geschreven te worden: een maandag lang waarop er niets anders dan dat werd gedaan).
3. Newsletter (nieuwsbrief)
Elke week op maandag verschijnt er sinds kort een newsletter. Deze brengt het belangrijkste nieuws binnen de ‘plant’. Dat nieuws kan gaan over vele zaken: een event dat gaat doorgaan, een belangrijke mededeling betreffende de ‘future shares’ of een bericht over een incident op de parking en bijhorende waarschuwing betreffende security op de parking, één voor één verschijnen ze in de newsletter. Het was elke week opnieuw mijn taak deze zowel qua artikels als qua vormgeving (waar welk artikel zou komen) te vormgeven. Artikels schrijven (kort, mensen hebben weinig tijd om mails te lezen en doen dit daarbovenop niet zo graag op het scherm), samenvatten of vertalen. Bepalen wat erin mag verschijnen en wat er niet in mag en achteraf mogen bekijken wat het juiste aantal lezers is van die nieuwsbrief die jij gemaakt hebt per dag, ik denk dat ik geen tekening dien te maken van hoe dat wel niet was. Ergens midden mijn stageperiode werd er besloten dat deze newsletter toe was aan een volledige nieuwe lay – out. Enkele weken later was ik laaiend enthousiast over ‘mijn’ nieuwe design en het feit dat velen hier meer dan positief op reageerden. Schrijven is als communicatiemiddel al altijd één van mijn passies geweest en op deze manier (dankzij deze kans) kreeg ik de mogelijkheid deze passie door te trekken. Ook leerde ik op deze manier communiceren op een iets of wat andere manier. Kort maar bondig werd het motto waar ik zelfs een kleine briefing (of training) over kreeg. P&G – mensen hebben immers weinig tijd en dienen alles snel en zo efficiënt mogelijk te communiceren, ik dus ook. Dankzij een deel van mijn takenpakket leerde ik dus nieuwe dingen, tastte ik op die manier zelfs nieuwe grenzen af en ontdekte ik nieuwe delen van mijn competenties.
4. Intranet
Gedurende de drie voorbije maanden, kreeg ik opnieuw een verantwoordelijkheid betreffende het intranet. Het werd mijn taak dit intranet voorturend te onderhouden en te verbeteren. In de eerste plaats was er het centercourt. Dit is in principe het eerste deel wat je onmiddellijk ziet wanneer je op het intranet surft. Dit diende ik zo goed als elke week te updaten. Nieuws dat in de newsletter verscheen, belangrijke artikels, belangrijke en eventueel dringende mededelingen en zoveel meer werden door mijn hand bewerkt en via Lotus Notes (een voor mij nieuw programma waarmee ik leren werken heb gedurende mijn stageperiode) op het net geplaatst. Ook de vormgeving lag op dat moment in mijn handen.
Naast het centercourt, kent het intranet uiteraard ook nog andere pagina’s. Wanneer er nieuwe documenten vrijgegeven werden (denk bijvoorbeeld aan documenten voor de arbeidsreglementen of de ondernemingsraad) was ik diegene die opnieuw via Lotus Notes en met de goedkeuring van Huguette Vannoten de update deed van de documenten. Concreet betekent dit dat ik de documenten verving of erbij plaatste.
Een laatste aspect van het intranet (wat op zich een apart aspect kan genoemd worden) is het onderdeel ‘for sale / for rent’. Dit onderdeel geeft personeel van P&G de kans om al datgene wat ze wensen te verkopen of te verhuren (huizen, appartementen, auto’s, meubels, boeken, …) op het net (onder een speciaal onderdeel met compartimenten) te plaatsen. Ik heb dit werk weten te verbeteren dankzij het idee een soort van standaard document aan te maken (wat iets later dan ook mijn taak werd). Dankzij voldoende communicatie (via de newsletter) en een duidelijke plaats waar het (op zich ook duidelijke) document te vinden was, is het op dit moment mogelijk voor de werknemers om het document in te vullen met eigen informatie. Nadat zij het aangepaste en afgewerkte documentje van hen (aangepast aan persoonlijke noden en behoeften) doorsturen naar mij, was ik gedurende de voorbije drie maanden) diegene die het document (opnieuw via Lotus Notes) op het net wist te plaatsen.
Ondersteunende taken
1. Sponsoring
Bijna meer dan dagelijks krijgt Procter sponsoraanvragen binnen. Reeds jaren is er vastgesteld wat sponsoring kan krijgen en wat niet. Zo weet de organisatie een duidelijk onderscheid te maken en bestaan er geen misverstanden meer. Ook ik leerde dit onderscheid al zeer snel kennen dankzij het aannemen van een nieuwe, bijkomende taak. Drie maanden lang kreeg ik van één persoon van het team, Ann Volckaert, de verantwoordelijkheid over heel het sponsorgebeuren. Ik kreeg acces tot het speciale sponsor – emailadres en kreeg op die manier de kans om elke mail (verrassend veel) die binnen kwam op dit adres te registreren, te beantwoorden en op te volgen. Dit gebeurde binnen een specifiek systeem met een speciale structuur dat ervoor zorgde dat ik opnieuw een klein deeltje van het bedrijf beter leerde kennen.
2. Euroforum
Jammer genoeg kan ik het event (dankzij de datum) niet meer meemaken van dichtbij, maar desondanks dit gegeven krijg ik van Procter toch de kans om mee te werken en te helpen aan dit event. De leukste uitdaging van die hulp langs mijn kant was de heuse verwelkomingposter. Deze keer diende ik te voldoen aan enkele eisen wat ervoor zorgde dat het niet makkelijk was om zulke poster met enige creativiteit aan te pakken. Ook het inkleuren van de landen zorgde voor heel wat denkwerk over de verschillende mogelijkheden. Uiteindelijk ben ik er zeer trots op geworden en beschouw ik het een klein beetje als mijn eigen kindje. Naast de grote uitdaging die eraan verbonden was, had ik door deze taak een soort van bijles aardrijkskunde. Vraag me waar Polen, Bulgarije of Denemarken ligt en ik weet je met een glimlach op mijn gezicht en onzichtbare, ontelbare mooie herinneringen in mijn hoofd, te vertellen waar.
3. Logistieke en algemene ondersteuning
Het behandelen van de post, het versturen van ontelbare mails, het beantwoorden of plegen van telefoontjes, het regelen van afspraken, het contact met receptie en copyroom, het kopiëren van materialen, het opzoeken, verzamelen en verwerken van verscheidene informatie, het sturen van een fax, het versturen van brieven, scannen, filen, helpen bij het opruimen en verhuizen van de archieven, …
Evaluatie
Zoals er op te merken valt bestond mijn takenpakket uit vele verscheidene taken. Dit zorgde voor amper een moment van verveling en het letterlijk voorbij vliegen van mijn drie maanden durende stage. Het feit dat ik laat vallen dat mijn stage zo goed als voorbij gevlogen is, dat er geweten is dat ik naast mijn twee ‘normale’ maanden een derde maand stage kreeg aangeboden en dat er nu ook sprake is van een verlenging van mijn stage met vier dagen in de maand mei, vormen samen het besluit dat ik mag spreken over een fantastische stage. Langs de ene kant heb ik mijn theoretische kennis over zoveel zaken kunnen omzetten in praktijk. Dit gaf mij de kans om alle competenties die ik heb of ken kon verfijnen. Langs de andere kant heb ik andere en nieuwe zaken mogen leren en bijleren. Kleine of iets grotere zaken die ik nog niet (of nog niet genoeg) kende, behoren nu dankzij deze stage ook tot mijn competenties.
Dankzij een fantastisch team met één voor één geweldige mensen voelde ik me al snel op mijn gemak. Zij zorgden ervoor dat ik zo goed als alles kreeg wat mijn hartje begeerde: een bureau met al het nodige materiaal (telefoon, laptop en andere benodigdheden), een eigen badge met een speciaal systeem zodat ik goedkoop kon eten, een weekje vakantie, …. Deze goede zorgen zorgden ervoor dat ik me goed voelde en op die manier dat goede gevoel kon uitstralen naar buiten toe. Het reflecteerde in mijn werk en dat zorgt ervoor dat ik nu als immens compliment mag aanhoren dat ik een deel uitmaak(te) van het team.
Dankzij eerder vernoemd takenpakket viel ik amper of nooit zonder werk, elke dag en elk moment van die dag wist ik waaraan te beginnen. Een leuk aspect dat hierachter verscholen ging was dat ik veel verantwoordelijkheid kreeg en mijn werk mocht inplannen zoals ik zelf wou. Ik moest maar zien dat ik mijn prioriteiten kende, durfde te stellen en op die manier iets wist af te werken. Op die manier was er voldoende vrijheid om af te wisselen indien nodig. Achteraf was er de vele appreciatie (ook wel te vernoemen als feedback) waardoor je een enorm goed gevoel kreeg. Je voelde dat je als persoon werd gerespecteerd en dat het vele werk dat je wist te verrichten meer dan gewaardeerd werd. De start van een vicieuze cirkel die ervoor zorgt dat er grote appreciatie is langs beide kanten en er op die manier een goede (werk)sfeer en verstandhouding ontstaat. Een zogenaamde win – win situatie.
Nooit had ik verwacht dat ik in mijn situatie, op deze manier, zo snel een stage zoals ik gevonden heb, zou vinden. De klik die er vanaf het eerste moment was en die me wist te vertellen dat ik echt hield van datgene wat ik mocht doen, zorgde ervoor dat alle twijfels van mijn schouders vielen. Geen spijt meer maar enkel nog goede moed om voor de volle honderd procent te gaan waar ik ging.
Linken aan de opleiding
Ik heb geen stage gelopen bij een evenementenbureau, wat logisch zou lijken wanneer je kiest voor de optie ‘event’ binnen de studierichting, maar durf met zekerheid te zeggen dat deze stage (mijn stage) perfect aanleunt, sterker nog, zelfs een verlengde vormt van datgene wat ik reeds drie jaar in theorie mag ontdekken.
In de eerste plaats heb ik de eer gekregen, de kans gekregen om een stage te lopen aan de zijde van een persoon die instaat voor de interne communicatie van een groot bedrijf. Concreet betekent dit dat er op die manier vele aspecten verzorgd moeten worden. Ook het aspect event. Als een onderdeel van het brede begrip communicatie, zijn er binnen Procter nu en dan (op bepaalde momenten meer nu dan dan) evenementen die een extra zijn voor elke werknemer. Extra of niet, ze zorgen voor een belangrijk onderdeel van de communicatie. Ik heb gedurende mijn drie maanden dus mogen ‘genieten’ van kleine conceptfases, voorbereidingsfases, uitwerkingsfases en nazorgfases van enkele evenementen van op zeer korte afstand.
Maar mijn stage gaat verder. Naast deze ervaring op het vlak van evenementen, kreeg ik ook de kans andere aspecten van communicatie van op zeer korte voet te volgen. Op die manier kon ik kennis uit vakken van voorgaande jaren, gebruiken en merken wat ik ermee kon bereiken. Uit appreciatie of feedback zelfs merken hoe erop gereageerd werd en wat te verbeteren was (indien nodig). Zo kon ik deel uitmaken van datgene wat ik echt graag doe. Niet enkel event, maar ook elk ander aspect van communicatie, de passie die me zo kan intrigeren.
Advies
Ik zou iedere student die aan mij iets vraagt (of ook aan studenten die aan mij niets vragen) zeggen dat ze zeker hun kans moeten wagen een stage te bemachtigen bij P&G! Het is een uitstekende plaats voor studenten die een pak ervaring op zelfstandige basis (tevens met de nodige begeleiding en veel feedback) willen verzamelen. Naast dit voordeel zijn er ook nog enkele andere voordelen die maken dat je een stage beleeft die volgens jou nooit zou mogen stoppen.
In de eerste plaats heerst er een zeer goede sfeer bij Procter. Als voorbeeld wil ik daarbij even aanhalen dat ik tijdens mijn sollicitatiegesprek slechts enkele ogenblikken zenuwen had. Ik werd meteen op mijn gemak gesteld wat niet zou veranderen gedurende de volgende drie maanden. Nooit heb ik het gevoel gekregen dat ik ‘maar’ een stagiair was. Ik kreeg verbazend veel verantwoordelijkheid over taken, en dat gegeven als feit maakt dat je ofwel een heleboel zelfvertrouwen wint, ofwel een heleboel terugvindt. Geen slechte gevoelens of negatieve ervaringen dus, enkel goeds.
Wat een afschrikking dreigt te zijn voor velen, wens ik meteen te verdedigen. Procter is verre van een onpersoonlijk bedrijf. Er moet uiteraard worden toegeven dat de organisatie groter dan groot is (enkel Strombeek al telt 1500 werknemers, en deze ‘plant’ is slechts eentje van de velen), maar binnen dit grote bedrijf kom je te werken in je kleiner departement. Ik bijvoorbeeld kwam terecht in een team van 8 personen. Je werkt in de eerste plaats met deze personen. Je kent in de eerste plaats deze personen en voelt je met andere woorden dankzij deze personen, nooit alleen of verlaten, integendeel zelfs. Langs de andere kant kan je het ‘grote aspect’ ook bekijken als een groot voordeel. Want op die manier krijg je de kans om heel veel mensen te leren kennen. Gedurende mijn drie maanden alleen al, heb ik een kleine 20 mensen echt goed leren kennen. Groot, akkoord, maar niet onoverwinbaar, onbereikbaar of verpletterend.
Talen vormen reeds sinds jaar en dag een passie van mij. Ik hou ervan en wil liefst zoveel mogelijk leren en kunnen. Vandaar mijn oorspronkelijke keuze om te trachten naar een buitenlandse stage. Gezien het internationale karakter van Procter, is het niet meer dan logisch dat talen een soort van basis vormen binnen het bedrijf. Nog steeds denk ik meer in de Engelse taal dan dat ik Nederlandstalige woorden weet te produceren. Engels (voornamelijk) maar ook Nederlands (uiteraard), Frans, Spaans, Italiaans, Chinees, … voor ieder wat wils. Niet enkel voor mij is dit dus een voordeel maar ook voor een pak andere studenten. Liefde voor talen of nood aan verbetering? Procter weet gegarandeerd een oplossing te bieden. Waarom nog op internationale stage trachten te gaan?
Als stagiair bij Procter leer je zoveel dingen op zoveel verschillende manieren. Zowel over jezelf als over datgene wat je doet.
Laatste woord
Ik heb het al verschillende keren herhaald tegen verschillende mensen maar ik ben dan ook zo ontzettend dankbaar voor de kansen die ik gekregen heb. Ik heb mogen werken en functioneren in een prachtig team binnen een geweldig bedrijf. Ik heb dan ook een groot respect voor dat team. Wat zij elke dag opnieuw weten te verwezenlijken met een glimlach is niet zomaar vanzelfsprekend. Na de mooie commentaren en de fantastische feedback die ik gekregen heb, wens ik de rollen om te draaien en wens ik zelf de kans te nemen om ‘fantastische feedback te geven’. Ik vond het een eer om te doen wat ik gedaan heb.
