And I know this much is trueehueehuee … baby youhouhou … have become my addiction! I’m so strung out on you! I can barely move … but I like it! And it’s all because of you! And it’s all because of you!
Ik brul, zing, neurie het mee. Ik schreeuw het op die manier luidkeels over roodgekleurde daken. En nog zo veel meer van die dingen. Maar bovenal merk ik dat mijn stem gevaarlijk hees klinkt. Wetende dat ik niet ziek ben (althans niet meer, mijn verkoudheid is enkele dagen geleden volledig genezen verklaard geweest), weten ‘we’ ook meteen dat mijn hese stem (overigens zeer sexy, al zeg ik het zelf *knipoog*) volledig te wijten is aan vermoeidheid, en die is dan opnieuw te wijten, al was het aan iets anders. Mijn vermoeidheid is te wijten aan de te korte nachten van de voorbije dagen. Maar in principe ben ik helemaal niet kwaad om die korte nachten. Ze hadden een reden en die reden was goed. Deze avond rustig een keertje voor de televisie kruipen, van ‘Sara’ genieten, en iets vroeger in mijn bedje kruipen zal leiden tot een combinatie die me volledig klaarstoomt voor een tweede (hopelijk opnieuw zeer geslaagde) week stage (later meer).
Bij het nalezen van het laatste stukje tekst merk ik opnieuw ‘later meer’ en dien ik daarbij toe te geven dat ik klaarblijkelijk verscheidene dingen uitstel naar later. Later zal ik documenten in orde brengen. Later zal ik mailen. Later spreken we af. Later leg ik uit. Later post ik wat ik posten moet of wil. Later. Wanneer die later valt weet ik pas … Later.
