Afgelopen donderdag kreeg ik na een weekje wachten dan eindelijk mijn resultaten. Na een periode van veel stress, weinig slapen, te veel eten (wat me normaal gezien niet voorvalt tijdens de examens), en nog meer twijfels, zou ik dan eindelijk weten wat al die moeite zou gekost hebben. Alle moeite die gepaard ging met enkele strubbelingen onderweg. Zo waren er de twijfels over Bolivia en de daarbij horende problemen (zie later) of waren er de vele telefoontjes met papa die uitdraaiden op ruzie. Die twee zaken die ik nu aanhaal zijn slechts enkel voorbeelden van al datgene wat mijn pad wenste te kruisen tijdens een periode waarin deze zaken mijn pad van in de verste verte nog niet zouden mogen zien. Het zorgde voor onnodige afleiding en slorpte te veel energie van mijzelf op. Het maakte mijn vermoeide ik instabiel en radeloos. Toch vocht ik verder en legde een enorme druk op mezelf met het eens te meer willen slagen in mijn opzet.
Na deze periode, die werd afgesloten met een perfect examen op dinsdag 22 januari, kreeg ik de tijd die ik nodig had om te bekomen en mezelf opnieuw tot rust te brengen. Ik gooide alle twijfels van mij af betreffende mijn stage en nam de nodige stappen om ervoor te zorgen dat er een nieuwe aanbieding zou komen en ik op die manier toch nog een geweldige stage zou vinden in België (later meer). Hoe meer twijfels er betreffende de stage verdwenen, hoe meer ik er kreeg over mijn resultaten. Er waren enkele examens mijn revue gepasseerd, die heel moeilijk in te schatten waren. Er waren geen zogenaamde ‘rampgevoelen’, maar doch kon ik niets met zekerheid zeggen. Zoals elke periode opnieuw zag ik een doemscénario voor me opduiken. Ik in de zon al lerend voor mijn tweede zit, het bleef tot voor kort een voorstel. Want hoewel ik telkens opnieuw erin slaag mezelf naar beneden te trekken met twijfels en illusies, twee jaar geleden en vorig jaar mocht ik telkens prachtige punten in ontvangst nemen. Velen die me te goed kennen, lachten mijn twijfels dus opnieuw (volgens een soort ritueel) weg en verzekerden me dat mijn punten opnieuw geweldig zouden zijn. Deze keer was mijn twijfel echter te groot. Ik had echt schrik en wist niet waar ik kruipen kon van de stress. Ik wou mijn punten weten! En snel …
Snel was nu niet bepaald het woord dat mensen, voornamelijk docenten, in de Katholieke Hogeschool te Mechelen voor ogen hadden. Het was dan ook wachten en tegelijkertijd een beetje sterven. Eén voor één zag je in een mierennest mensen naar buiten komen. Zowel eerste-, tweede-, als derdejaars wisten een weg te banen doorheen de massa en trachtten op die manier een poging naar hun punten, ook ik. Na kreten van opluchting, verbijsterde blikken of stil gejammer was het dan eindelijk mijn beurt. ‘Smets Femke’ werd gevolgd door een snel gegrabbel van mijn kant. Eindelijk had ik mijn papier, mijn resultaten. Nog geen seconde later zou ik weten wat ik wou weten. Zou ik weten wat ik nu weet. Zou ik weten dat ik het eigenlijk niet wou weten maar wel zou weten. Zou ik weten dat ik nu weet dat het goed is dat ik het weet maar …
Ach ja, het was niet goed. Helemaal niet goed zelfs. Het heeft een lange tijd nodig gehad om tot me door te kunnen dringen maar voor de allereerste keer in mijn leven dien ik een tweede zit af te leggen. Vier keer een negen op twintig halen is net iets te veel of te weinig, het is maar hoe je het bekijkt, om te kunnen tolereren. Achteraf bekeken, dankzij een grote portie relativiteit en lange gesprekken met docenten, is het beter zo. Ik zou niet getolereerd willen worden op deze manier en besef dat ik nu een gigantisch grote kans krijg om mezelf op een eerlijke manier te bewijzen in augustus. Na voorgenoemde gesprekken en relativiteit, was het voor iedereen duidelijk dat er verscheidene redenen zijn. Vele redenen eigenlijk die mezelf geruststellen en mezelf kracht en moed geven om te geloven in augustus. Akkoord, ze geven me kracht en vertrouwen, maar nog steeds vind ik elke rede die wordt aangehaald, geen goede rede (of toch niet goed genoeg) om mezelf te kunnen verstoppen achter een net van excuses. De basis ligt namelijk bij het feit dat er op mijn papier vier negens staan, en geen tienen of hoger.
Jammer van plannen die al gedeeltelijk werden gemaakt. Jammer van diezelfde plannen die bijgevolg niet meer kunnen doorgaan. Jammer van een hele vakantiemaand (of meer). Maar ach, als ik mijn roze bril opnieuw opzet, denk ik bij mezelf: een mens moet alles meegemaakt hebben, ook een tweede zit, en gezien ik niet de enige ben, zal het wel te overleven zijn zeker?
August, let me pass! Femke is coming through!
