Common shake your body and do the Conga …  

Ze vraagt het. Ze smeekt het me bijna …. Maar het lukt me niet. Net niet. Daar waar ik anders bij het horen van dit lied niet kan stilzitten, kan ik nu enkel met weemoed terugdenken aan een zomergevoel ver weg en verstopt in de allerachterste gedachten van mijn overvolle hoofd. Blok. Examens. Reeds drie volle dagen vechten met leerstof om deze tegen speedtempo als mijn kennis te kunnen benoemen (ik heb immers 14 (o jawel 14) vakken af te leggen). Het zijn allemaal redenen die ervoor zorgen dat ik enkel kan luisteren zonder beweging, zonder zelfs de moeite te doen om de volumeknop om te draaien en de muziek te laten schallen. Niet van mijn gewoonte, ik weet het. Je hoeft me dat echt niet te vertellen …   

Het schrijven van deze tekst lijkt meer te vragen of te eisen dan ik bieden kan. Concentratie op het zelf vormen van letters, woorden en uiteindelijk zinnen doet me pijn en doet me beseffen dat het niet anders teweeg kan brengen dan zever. Dat moet wel, na vakken als grafische vormgeving en groepsdynamica. Vraag me een psychologische getinte uitleg te geven over de zichtbare persoonswaarneming en ik blaas je van jouw stoel, maar vraag me te vertellen over iets stoms, iets simpels, iets ik weet niet wat; en ik blokkeer. Weet niet waar te beginnen, laat staan waar te eindigen. Ik voel dat ik een eerste uitputting tegemoet ga en besef dat ik nood heb aan enige vorm van ontspanning.

Ontspanning, oh ontspanning … Where are thou ontspanning?