Kleine jongens worden groot…

Kleine jongens worden groot. Iedereen op elk moment en op elke manier. Zoveel is duidelijk. Altijd en overal.

Toen ik gisteren mijn dagelijkse bus wou opstappen – deze keer voorzien van een kleedje en een grote zonnebril te danken aan het mooie en vooral warme weer – zag ik vanuit mijn ooghoeken de zwijgende maar volgende blik van een zwartharige jonge kerel. Ik nam plaats in het zeteltje rechtover hem en liet mijn blik terloops langs hem dwalen. Zwarte warrige haren. Grote blauwe ogen die zich opeens vastpinden op een plek net boven mijn hoofd. Ergens buiten. En voor de rest een zeer zomerse outfit deden me niet meteen vermoeden dat het ging om een bekende Vlaming… Ik kende hem alleen ‘ergens’ van.

Verbaasd draaide ik mijn hoofd weer om en nam mijn boek in mijn handen. Dat ravenzwarte haar…

Ik kreeg ze niet uit mijn gedachten. De haren niet. De handen niet. Het volledige lijf niet. Hij was bekend. Bij mij. En hoe meer ik erover nadacht en vanuit mijn ooghoek (verstopt door zonnebril) gluurde, hoe zekerder ik wist dat hij niet alleen bekend was bij mij.

Een moment later schreeuwde ik een luide EUREKA in het diepste binnenste van mezelf.

Ik zat zo goed als naast kleine Bjorn. Correctie: Nicolas.

Je kent hem nog wel… Het kleine etterige maar zalige grappige ventje uit ‘Wittekerke’ (ja die periode werd dat gevolgd)die later ook eens een poging waagde tijdens eurosong for kids. Het kleine was er duidelijk af want toen hij rechtstond, een laatste blik en knipoog in mijn richting wierp en afstapte, bleek hij minstens 2 koppen groter dan mij…

De kleine jongen was groot geworden. En menig meisjesharten zullen daar tevree mee zijn.

Op een zonnige zomerse zomerdag…

Ze keken. Ze staarden. Ze staarden me na. Ze floten. Ze zeiden dat het mooi was…

 

 

Straks is de cirkel rond…

Zeg me nu maar…

Hou je nog van mij? Of voel je je onvrij?

RIP…

Naast Hilde Rens (Yasmine) werd er gisteren ook nog van anderen, velen, te veel afscheid genomen. Onder andere van Michael Jackson. Hoe ze gestorven zijn, doet er op dat moment en op alle andere momenten weinig of niets toe. Elk sterfgeval is een nieuw geval van leven waarvan afscheid moet genomen worden. Vrienden, familie, fans, geliefden dienen verder te gaan in een leven zonder diegene die het leven liet. En dat is voor niemand gemakkelijk. Zever verkopen over ‘er is zelf voor gekozen’, past niet. Gaan beweren dat het verdriet daardoor maar minder groot moet zijn, nog minder.

 

Ook ik ben een vriend verloren die zelf gekozen heeft voor zijn dood.   

RT

‘

Yasmine kent een heel groot deel van de bevolking als sympathieke stem op radio of televisie als presentatrice van verscheidene programma’s. In een vorig leven echter, gebruikte zij die stem ook voor andere doeleinden. Ettelijke jaren geleden scoorde zij enkele (eerste) grote hits op Belgisch niveau. Ik was zelf nog een jong meisje toen die hits één voor één groter werden maar herinner me nog als de dag van gisteren wat voor een effect die hits van haar op mij hadden. Zij wist als geen ander in onze eigen taal een verhaal te vertellen en bij het horen van haar muziek leefde ik dat verhaal van begin tot einde. Eén van de nummers die me altijd zal bijblijven, kreeg de mooie titel ‘porselein’. Als klein meisje was ik voornamelijk gek op het muziekje helemaal op het einde, voortgebracht door een klein muziekdoosje (ook op het podium) maar naarmate ik ouder werd (en het nummer bleef draaien) herkende ik meer en meer van mezelf in dit nummer. Op bepaalde momenten in je leven kom je nu eenmaal op punten waarbij je enkel aangewezen bent op jezelf en vervolgens ontdek je dat die ‘jezelf’ helemaal niet zo sterk is als je denkt of laat zien aan de buitenwereld. Dit nummer geeft mij (en ik vermoed nog vele anderen) de kans om even in een hoekje te kruipen. In dat hoekje luister ik naar dat nummer, zeg mijn kleine ik gedag en kom sterker en als een winnaar eruit. Moest je als lezer het nummer niet (meer) kennen, kan je het altijd even opzoeken op youtube. De symboliek die achter het liedje schuilt is echt de moeite en het kennen waard … Lees (en / of luister) en ontdek zelf …    

 

In het diepste van men ziel

ben ik eenzaam en fragiel.

Maar ik staar de wereld aan

als een winnaar …  

 

En het leven lacht me toe

bij om het even wat ik doe.

Elke keer zal ik er staan

als een winnaar …  

 

Maar soms voel ik me zo klein

wil ik iemand anders zijn

Diep vanbinnen kwijn ik weg van de pijn…

 

Porselein

behandel mij heel zacht

Porselein

verbrijzeld door je lach

Porselein

poreus en onderhuids

als een winnaar haal jij me onderuit …    

 

Mijn gedachten slaan op hol.

Ik verval weer in een rol.

En zal mijn eigen gang weer gaan

als een winnaar … 

 

Ik kan vechten als een vrouw

zoals ik strijden zal om jou

en ruim de vijand van de baan

als een winnaar …  

 

Maar vanbinnen ben ik broos

heel geremd en hulpeloos

in men hart ben ik vernederd en boos  

 

Porselein

behandel mij heel zacht

Porselein

verbrijzeld door je lach

Porselein

poreus en onderhuids

als een winnaar haal jij me onderuit …    

 

Ik weet het wel

niemand die me vragen stelt

en niemand die men naam vergeet…

 

Ik weet het wel

niemand die me wakker belt

en nooit eens iemand die men dromen leest…

 

niemand die me stoort niemand die me hoort niemand die me kust als ik wakker word niemand die me mist niemand die me haat niemand die de deur voor me openlaat niemand die me kent niemand die me streelt niemand die me ooit eens een moment verveelt niemand voor mezelf niemand om te zijn wie is net als ik van Porselein?  

niemand die me stoort niemand die me hoort niemand die me kust als ik wakker word niemand die me mist niemand die me haat niemand die de deur voor me openlaat niemand die me kent niemand die me streelt niemand die me ooit eens een moment verveelt niemand voor mezelf niemand om te zijn wie is net als ik van …  

 

Porselein

behandel mij heel zacht

Porselein

verbrijzeld door je lach

Porselein

poreus en onderhuids

als een winnaar haal jij me onderuit …  

‘

 

‘Porselein krijgt een rauwe betekenis wetende dat de zangeres zelf gisteren in dat hoekje gekropen is… En er nooit meer zal uitkomen…

 

Het ga je goed, Yasmine, sterke vrouw die je bent, was en eeuwig zal blijven. Vlaanderen hoopt dat je de rust gevonden hebt die je nodig had…  

Nu enkele weken later…

Nu ook de bedankingsborden en affiches zo goed als allemaal verdwenen zijn, is de stemgekte een beetje tot veel gekoeld zonder blazen. Ik en u hebben weer algemeen mogen laten weten wat we door wie verwezenlijkt willen zien. Ik trok echter met een zeer onbehaagelijk gevoel naar het stemhokje en ik ben ervan overtuigd dat u daar ook overtuigd van bent. Benieuwd of dat onbehaagelijke gevoel even traag verdwijnt als het gekomen is.   

Disturbia!

Soms. Af en toe. Heel even. Heb je als persoon momenten waarop alles lijkt te vervagen. Je weet niet meer wie je bent. Je weet niet meer waar je bent. Je weet niet meer wat je bent. Je weet niets meer over jezelf. Laat staan dat er nog iets te herinneren valt over anderen of iets om je heen. Een groot, zwart gat vult je volledige lijf op zodat het donker wordt. Bovenaan. Onderaan. Opzij. Overal. Door die duisternis lijkt het haast onmogelijk klaar te kunnen kijken naar dingen en mensen. Waardoor een grote gefrustreerde schreeuw een weg naar buiten lijkt te zoeken. Niet kunnen kijken en niet weten wat, vormen een geheel waar niet over te praten valt. Er bestaan geen woorden voor dategene wat gebeurt. Dus er wordt stil gezwegen. Oorverdovend stil. Jezelf stel je niet te beantwoorden vragen. Is het positief? Is het verliefdheid? Is het negatief? Een groot verlies? Wat is het eigenlijk? Niets is zeker maar alles is omgeven door een zekere onzekerheid. Een onzekerheid die stoort…

 

Your mind is in disturbia!

Vraagje…

En ik vraag me af…

Is er nog iemand zoals jij? Die me de liefde geeft waar een mens voor leeft… Net zo iemand als jij… Iemand perfect voor mij… Iemand net zoals jij!

Stukje uit The O.C.

Kirsten: Do you guys need anything?

Seth: Yes, Ryan needs a tear in the space time continueum so he can go back and say “I love you” to Marissa.

Kirsten (to Ryan): She said “I love you?”

Seth: (Nodding yes)

Sandy (to Ryan): So what did you say back?

Seth: Thank you.

Ryan (sarcastically to Seth): Thank you.

Sandy: Well that was polite.

Seth: That’s what I said.

Kirsten: You guys have fun.

Sandy: Seeya.

Seth: Love you guys.

Sandy: Thank you!

Gentje, here I come!

Enkele maanden geleden kon er hier gelezen worden over hoe ik (na afstuderen als bachelor communicatie management) via een combinatie tussen werken en (verder) studeren gekozen had voor werken het komende jaar en een combinatie later. Op die manier wou ik een weg vervolgen die uiteindelijk mijn leven zou tekenen. Ik kreeg mijn contract bij Procter and Gamble (P&G) en begon vol enthousiasme aan mijn eerste, echte job. Ik leerde waar ik leren kon en liet mijn aderen vol ervaring stromen. Maar diep binnenin begon er dag per dag een gemis te knagen. Ik miste het opnemen van leerstof, het aanleren van nieuwe dingen, het verrijken van mijn kennis en het volledige bewijs daarvan tijdens het afleggen van een zware examenreeks. Hoe hard ik ook genoot van werken en alle facetten die bij dat werken meespelen, ik kon niet wachten tot ik opnieuw in een boek of cursus kon kruipen. Er werd dus verder opgezocht op zoek naar avondschoolmogelijkheden en opleidingen.

Na enkele maanden kreeg ik normalieter gezien een eerste grondige evaluatie. Al wat ik deed en zei en op welke manier, werd op tafel gegooid en geanalyseerd. Dit tegenover de economische situatie van het bedrijf in haar geheel. Het resultaat was duidelijk. Ik kreeg een tijdelijke contractverlenging omdat mijn kant van het verhaal zo positief was. Maar deze verlenging kon niet anders dan tijdelijk blijven gezien de negatieve toets langs de economische verhaallijn. De economische crisis heerst en sijpelt door in elke grondvesteging die er bestaat. Concreet betekent dit voor elk bedrijf iets anders maar voor P&G uitte zich dat in veel en grote besparingen. Personeelsgewijs betekende dit dan weer dat er een grote aanwervingsstop zou komen (ondertussen is) en dat verlengingen van tijdelijke contracten zeer strict en nauw bekeken en geanalyseerd werden. Dit om zekerheid te scheppen over datgene wat echt nodig was en datgene wat geschrapt kon worden. Ook mijn plaats kreeg dergelijke analyse. Mijn manager vocht voor manieren om budget te vinden bij verscheidene departementen om op die manier een plaats te verzilveren. Maar dat lukte haar niet. Of toch niet helemaal. Het maximale wat zei wist te bereiken was een verlenging tot eind november (max) met daarna weer een zerkeheid aan onzerkerheid.

Vanaf het begin van het hele evaluatieverhaal en het te horen krijgen van de budgettaire wijzigingen binnen het bedrijf, begon ik voor mezelf te denken wat ik wou, wat ik zei, wat ik deed. De kriebels die ik al een langere tijd had gevoeld betreffende het (verder) studeren kietelden mijn hele lijf meer dan ooit tevoren. Wat concreet betekende dat ik voor mezelf enkele belangrijke keuzes diende te maken. Een paar kleine maanden van onzekerheid maakten me zelf onzeker, wat het maken van keuzes niet vermakkelijkt. Tot ik een paar goede gesprekken vond om me tot meer inzicht te bekeren. Ik was nog niet klaar om mezelf volledig te vestigen in de carrierewereld. Wou nog te veel meemaken en ontdekken. Wou nog te hard studeren…

Na het finale gesprek dat me duidelijk maakte dat ik kon blijven tot eind november, heb ik voor mezelf (en heel wat anderen die meeleefden met mijn onzekerheid) eindelijk de knoop doorgehakt.

Volgend jaar ga ik weer voltijds studeren om op die manier mijn master (communicatie wetenschappen) te halen, in Gent.

Do that to me one more time…

De rode ketting…

Ze stapt naar de kast en doet die kast snel open. Ze is gehaast. Heeft dus niet veel tijd om te doen of te denken. Enkel tijd om op tijd te zijn. Wanneer de kast eindelijk volledig opengetrokken is, neemt ze het desbetreffende blousje, perfect passend op de broek die reeds klaar voor onmiddellijk gebruik op het bed ligt, even in handen alvorens de kapstok en het geheel uit de kast te trekken. Er valt ploffend iets op de grond dat terwijl ze haar omdraait aan haar teen vastgehaakt komt te zitten. Tergend kijkt ze naar beneden en ziet de rode halsketting. Een rode halsketting die ooit gewoon bij een magazine (ze gelooft de flair) zat. Een halsketting die daarna een verhaal weet te vertellen. Iets rood. Met een zucht zakt ze geduwd door een dozijn herinneringen op de grond. De eerste weet niet meer waar ze thuishoort in een rij waardoor een geheel aan gedachten, herinneringen maar vooral gevoelens willekeurig door haar lichaam stromen. Ze zucht opnieuw. Dieper deze keer. Met een diepe frons in haar voorhoofd en een pijnlijke grimas rond haar lippen laat ze zich uiteindelijk meestromen met het geheel aan gedachten, herinneringen en gevoelens. Tot de toevoer stopt in Gent. Bijna twee jaar geleden…

Vanop een zwarte stoel had ze de kans op hem neer te kijken omdat hij automatisch plaatsgenomen had met zijn rug tegen het bed op de grond. Hij had het ene uiteinde van het touw vast terwijl zij zich bekommerde over het andere uiteinde. Tussen hen en op hen lag een berg rode kralen in verschillende soorten en maten. Nog geen klein uur geleden hadden het touw en de berg kralen een ketting gevormd maar onder bepaalde omstandigheden was die constructie gevallen. Verscheurd in duizend kleine stukjes. Terwijl zij met een treurend gezicht haar blik liet glijden van stukjes restanten van ketting naar vuilbak, had hij beloofd dat  die restanten opnieuw een mooi geheel konden vormen en de ketting opnieuw een ketting zou genoemd kunnen worden. Hij nam een kraal, bracht deze met een uiterst geconcentreerde blik naar het uiteinde van het touw onder zijn hoede en wist deze twee te verenigen. Terwijl hij dat deed vroeg hij iets aan haar. Een vraag waarop zij antwoord gaf waardoor beiden een onderdeel werden van een diep en intensief gesprek tussen hem en haar. Over wat er gebeurd was. Over wat er gebeurde. En over wat nog kon of ging gebeuren. Zij met een stuk touw in haar handen op een bureaustoel. Hij met een stuk touw in zijn handen tegen zijn bed leunend. Hij en zij. Samen verbonden door een stuk touw. En een diep gesprek.

Uren later fluisterde ze zachtjes iets in zijn oor. Hij keek haar met een diep doordringende blik aan en fluisterde iets terug. Hun lippen raakten elkaar net niet.

Opnieuw uren later, een volgende dag, namen ze afscheid van elkaar met een kus en een knuffel. De rode ketting, volledig hersteld van datgene wat er kon aan hersteld worden, hing veilig tussen hen in aan de hals van het meisje. Speels wist hij er nog even aan te trekken alvorens hij zich omdraaide naar zijn leven en zijn toekomst.

Ze zucht…

Niet hij en ook niet zij had kunnen voorspellen wat er was gebeurd. De rode ketting in haar handen was nu niet meer dan een pijnlijke herinnering aan datgene wat toen zo mooi en waar leek. Vriendschap, liefde en al hetgene wat ertussen hing werden kapotgemaakt door leugens, verdriet en meer pijn dan een mens verdragen kan. Een herinnering die ervoor zorgde dat een stille traan haar weg vond van wang naar hals, daar waar de ketting ooit trots gehangen had, en uiteindelijk ketting zelf. 1 moment en gedachte waren genoeg om haar kordaat te laten opstaan, de tranen van haar wangen te vegen en verder te gaan met datgene wat ertoe deed. Met of zonder ketting. Met kracht. Zonder hem. Zoals het eigenlijk al altijd hoorde te zijn…

Pour un flirt…

Hij was leuk. Hoe hij naar me keek Hoe hij met me praatte. Hoe hij mijn aandacht probeerde te trekken op elk moment en op eender welke manier. Hij was leuk. Hoe hij speels zijn arm rond mijn schouder sloeg. Hoe hij me plagend een berg dozen introk. Hoe hij lieve woordjes in mijn oor fluisterde. Hij was leuk. Omdat hij leuk was. In mijn gedachten.

Tot ik te weten kwam dat hij niet zo leuk was. Tot ik te weten kwam dat er ‘een vriendin’ was. Tot ik hem sindsdien nooit meer heb gehoord of gezien. In mijn gedachten.

Roos…

Vannacht is Roos op bezoek gekomen. Ze had al een paar keren laten weten dat ze van plan was om te komen. Ze doet dit meestal via de hypermoderne manieren van communiceren. Een snel instant berichtje hier. Een kort telefoontje ter bevestiging daar. Om dan uiteindelijk toch nog vrij onverwacht met de deur in huis te vallen. Om drie uur ’s nachts. Bijvoorbeeld. Het is zo een van die personen die je eigenlijk liever niet ziet komen, die je dus ook liever niet op bezoek krijgt maar waarvan je wel opgelucht bent eens je ze ziet en tijd met haar kunt spenderen. Roos is alles behalve rustig. Ze zet je hele boel op stelten. Maakt je triest en vrolijk op hetzelfde moment waardoor Roos zich nooit of te nooit onopgemerkt voorbij zal laten gaan. Ze doet alles op dat tergend trage gemakje van haar. Zeurend haast. Zodat je ongeduld zo goed als op springen staat en het niveau op de meter van verdraagzaamheid ver onder nul daalt. Toch krijgt ze je enkele minuten later weer aan het lachen met het kleinste en het meest onnozele eerst. Een knuffel. Een stukje chocolade. Of een goede huilbui. Want dat kan Roos eigenlijk als de beste: huilen. Wanneer ze huilt, lijkt het alsof ze aan het huilen is voor de hele Godganse wereld. Geen traan blijft verscholen in haar lichaam. Zodat al datgene wat niet zo goed is en niet goed bij haar past, al het droevige en ongelukkige, uit haar lichaam verdrijft. Roos is niet gemakkelijk. En dient dus met andere woorden behandeld te worden met heel veel respect, zorg, liefde, vriendschap, rust, geduld en genegenheid. Wanneer Roos komt, blijft ze bij je tot je niet anders kan dan blij zijn dat ze weer weggaat en vol geduld wachten tot die beste vriendin een volgende keer weer opduikt. Niet morgen. Niet volgende week en zeker niet langer dan volgend jaar. Volgende maand misschien. Dat lijkt perfect.

Gezondheid!

Voor de eerste keer in mijn leven krijg ik kriebels van het gras. Friemelen ze tot ik het uitnies van plezier.

HATSJOEM!