Hentje!

Sinds september zit ik zoals eerder aangekondigd in mijn geliefde Gent.

Eindelijk zou je kunnen zeggen want al sinds jaar en dag droom ik van een ik die meer in Gent vertoeft dan nodig. Of dan niet nodig. Allezins daar waar er eerder geen kansen waren, grijp ik ze nu volledig. Ik studeer (opnieuw als vervolg van deel 1). En zit nog belangrijker op kot. In Gent. Een kleine droom die waarheid wordt in een harde realiteit. Dankzij het op kot zitten krijg ik meer en meer de kans de diepste en grootste geheimen te leren kennen van Gent en buurt. Zowel overdag als ’s avonds. 

En dan is er in feite maar één conclusie te concluderen:

Geef me een graslei…

En maak me blij!

Docter docter… Give me a cure?

De laatste tijd heb ik heel wat last van een drukkende pijn in mijn hoofd. Je zou het in principe onder de noemer hoofdpijn kunnen plaatsen ware het niet dat het een beetje dieper en intenser gaat en is dan een gewone doordeweekse of doordeweekendse hoofdpijn. Hij circuleert zich in het voorste gedeelte van mijn hoofd wat betekent dat ik wanneer die bepaalde hoofdpijn komt opzetten, bijna niet meer uit mijn ogen kan kijken van de pijn en de druk. Bril opzetten of ogen sluiten en laten rusten, helpen uiteraard niet. Dat zou iets te simpel en te veel van het goede zijn. Naast de enorme druk in het voorste deel van mijn hoofd en de pijn om uit mijn ogen te kunnen kijken, draai ik daar waar ik zit of sta. Een enkele keer heb ik zelfs mogen genieten van een zekere misselijkheid. Nu vraag ik u en u: wat is dit? Sommigen mensen om me heen beginnen zich lichte tot erge zorgen te maken. De ene durft te beweren dat het een vorm van migraine zou kunnen zijn terwijl de andere (met ervaring) denkt te weten dat het gaat over het verstopt zitten van mijn sinussen. Het tweede deel van de verklaring lijkt mij op de ene of de andere manier logischer gezien ik als klein meisje al vaker last had van verstopte sinussen. Ik meen mezelf zelfs te herinneren dat ik er ooit een vitaminekuur voor moeten nemen heb. Gezien ook mijn tante dit kwaaltje heeft en zij zelfs delen sinussen heeft laten weghalen en ik bovendien veel van haar kwaaltjes overneem ter erving, lijkt het mij aangewezen dat ik me dus niet al te veel zorgen moet maken en het nog niet echt tijd is om in allerijl naar de dokter te rennen. Ik haat dokters moet u weten. En hoezeer ik ook die hoofdpijn haat, hij of zij gaat nog ietsje meer haar best mogen doen om de haat van de en / of voor de dokter te overwinnen… Auw. Dat had ik niet mogen zeggen…

Paranoid eh more… Paramore!

I’ve been there. Done that. Messed around…

Er komt leven na de dood?

Na een stille dood beloof ik jullie nieuwe dingen.  Zoals daar ontzettend veel nieuwe dingen, nieuwe gedachten en nieuwe gevoelens in mijn hoofd rondspoken, zullen zij weldra hoop ik ook ronddwarrelen op dit eigen stukje web. Hoop ik althans. Eerst even zoeken naar meer tijd en iets meer inspiratie. Eerst wachten op iets meer zin. Eerst schrijven en dan pas posten…

Back?

Work it harder…

Make it better…

Do it faster…

Makes us stronger…

Verwaarlozing online…

(Laatste weken werken + Volgende week een maand naar California vertrekken + Beginnen studeren in September + Het zoeken van een kot) x Allerlei papier(papperassen)werk = geen tijd

Wanneer ik morgen doodga…

Ongeveer een jaar geleden schreef ik het volgende neer:

“

Ik heb eigenlijk en stiekem niet echt veel zin om iets te schrijven. Denk niet dat ik de juiste combinatie weet te vormen met woorden als interessantheid en animatie en leuk geschreven. Misschien denk ik het maar. Maar misschien ben ik ook wel zeker. Denken of zeker zijn, het doet er allemaal weinig tot niets toe. Ik heb geen zin. Punt. Maar toch wil ik iets laten weten. Iets delen. Een stukje aan jullie geven in de hoop dat ik later minstens evenveel terugkrijg. Of dat effectief gebeurt of gaat gebeuren blijft tot nog toe een onbeantwoorde misschien zelfs te onduidelijke vraag. Oh God, wat kan een mens fameus afwijken als hij of zij dat echt wilt. Omzeilen en toeren maken zonder echt tot de essentie van de zaak door te dringen. Laten we even enkele bewegingen op de voet volgen. We draaien naar rechts. We lopen enkele meters rechtdoor. Draaien mee met de scherpe bocht. Nemen een eerste straat links en komen uiteindelijk op een rondpunt terecht. Daar slagen we een tweede afslag naar rechts in. Essentie. Ik zie het in de verte. Na een kilometer of vijf komen we de essentie tegemoet. Als oude vrienden die elkaar al een lange tijd niet meer gezien hebben. Gescheurde geliefden. Ik en mijn essentie: ik studeer. Tussen het studeren door neem ik af en toe een muzikale pauze. Vandaag deed ik dat met Piet Van den Heuvel. En die belevenis wil ik graag met jullie delen. Als een brood in zeven aparte stukjes delen en ieder van jullie een klein stukje geven. Al denk ik dat zeven deeltjes dan net iets te weinig zijn. Misschien weet ik dat zelfs zeker. Een deeltje. Delen. Net zolang tot ieder er genoeg van heeft. 

Alweer dwalen we rond zonder nog maar iets te weten over de feitelijke essentie. Mijn oude vriend. Mijn minnaar die het nooit zelf goed besseft. Piet Van den Heuvel en zijn, correctie, één van zijn liedjes. Het lied in kwestie bracht me tranen in de ogen en een krop in de keel. Stilte. Een combinatie van een prachtige stem en een hemelse piano zorgen voor een hartverscheurend en ingetogen lied over afscheid nemen. Jawel, Marco Borsato, afscheid nemen bestaat wél en het kan verdomme immens veel pijn doen.

Edit: Ik krijg het lied in kwestie niet online en vind het niet op Youtube. Mensen die toch enige interesse tonen voor het lied zullen zichzelf tevreden moeten stellen met de tekst. En laat ons eerlijk zijn, die tekst op zich is al heel wat waard. Op zijn minst tien tranen.

 

No more shall I hear your footsteps on the stairs …

Gone your sunlight smile that made my day …

No more dreams to dream …

I got lost it seems …

You and I …

Goodbye …

 

Turn back time I wish I could my love …

I would surely try to keep you save …

Oh,

no more dreams to dream …

I got lost it seems …

You and I …  

Goodbye …

 

Goodbye …

 

No more shall I hear your footsteps on the stairs …

Gone your sunlight smile that made my day …

No more dreams to dream …

I got lost it seems …

You and I …

Goodbye …

 

Goodbye …  

“

De essentie van deze tekst was het een heel klein beetje te hebben over een liedje dat ik toen net bewust had ontdekt. Een lied over afscheid nemen en nooit meer terug zien. Een lied dat rauwe pijn naar boven weet te halen en dat net daarom opnieuw wordt grijs gedraaid de laatste dagen. Want opnieuw werd het augustus. Opnieuw schuift augustus naar de zevende. Opnieuw dien ik dan een verjaardag te vieren zonder haar erbij. En opnieuw doet dat ontzettend veel pijn. Rauwe pijn… Die perfect wordt weergegeven in dit perfecte lied. (nvdr: het lied zelf begint op 0:57) 

Bij de weg: wanneer ik morgen of overmorgen of iets later sterf, wens ik dit als uittredelied tijdens mijn begrafenis. Dat is een heel klein deeltje van mijn toekomst dat ik durf vast te leggen en dat ik nooit meer durf los te laten.

Foto van de dag…

‘En wat hebben we gedragen vandaag?’

Enkele weken geleden kocht ik met enkele dierbare vrienden aan mijn zijde een kleedje in een vrij onbekend trendy winkeltje te Gent. Vandaag besloot ik het ding voor een tweede keer (een derde keer met het passen in het kotje bijgerekend) over mijn huid te trekken. Twitter – gewijs liet ik weten aan die dierbare vrienden dat ik het desbetreffende kleedje had aangetrokken vandaag en dat ik op die manier een hele dag aan hem, haar en haar kon denken zonder dat het raar zou overkomen. Naar beneden kijken alleen al zou me doen denken aan zijn glimlach om zijn lippen. Een reflectie in iets stoms als een zonnebril of een buskotruit zou me al doen herinneren wat ze zei en hoe ze het zei. Kortom: denken en herinneren zouden ineen vloeien tot een dierbaar gevolg van vriendschap.

Al gauw werd er daaraan getwijfeld. FOTO… Neen niet één maar allerlei FOTO’S werden gevraagd. Twijfel? Gemis? Bewondering? We zullen het alleen maar weten als er hier enkele FOTO’S geplaatst werden.Worden.

Het geeft mij de mogelijkheid om me van top tot teen te laten begluren… Geniepige gedachte als je weet dat het om dierbare vrienden gaat.

Van teen…

tot…

top!

Op deze manier hebben niet alleen mijn dierbare vrienden maar ook jullie een kijk op mijn vandaag kunnen werpen…

‘Wat hebben wij gedragen vandaag?’

Het zal al gaan zeker…

Liedje in mijn hoofd…

I got something to tell you
chemistry is on my mind
like two and two put together
body, spirit, all aligned
I got something to show you
it is pure and oh so true
like a heart filled with emotion
it’s time to light the fire in youAnd if your heart
would fit these hands
would you let me be
the one to lead the dance?

I will give you honesty
you see to me that’s everlasting
‘cos I’ve got a lot of hugs and kisses
can’t you see for whom they’d be?
Is there a way that I can do to you
what you’re doin’ to me
won’t you tell me baby
I’m into you so totally,
won’t you set my mind at ease?

I got something to cherish
would you open up for me?
If I could make only one wish
then I was blind, you’d let me see

And if your soul
would fit these hands
would you let me be
the one to lead the dance?

I will give you honesty
you see to me that’s everlasting
‘cos I’ve got a lot of hugs and kisses
can’t you see for whom they’d be?
Is there a way that I can do to you
what you’re doin’ to me
won’t you tell me baby
I’m into you so totally,
won’t you set my mind at ease?

Chemistry is on my mind…
and if your heart would fit these hands
Chemistry is on my mind…
Would you let me be the one to lead the dance?

I will give you honesty
you see to me that’s everlasting
‘cos I’ve got a lot of hugs and kisses
can’t you see for whom they’d be?
Is there a way that I can do to you
what you’re doin’ to me
won’t you tell me baby
I’m into you so totally,
won’t you set my mind at ease?

 

I’m into you so totally, ‘cos it’s chemistry…

Une belle histoire of een mooi verhaal…

C’est un beau roman. C’est une belle histoire. C’est une romance d’aujourd’hui. Il rentrait chez lui, là -haut vers le brouillard. Elle descendait dans le Midi, le Midi… Ils se sont trouvés au bord du chemin sur l’autoroute des vacances. C’était sans doute un jour de chance…
Ils avaient le ciel à portée de main… Un cadeau de la Providence

Alors, pourquoi penser aux lendemains

Wat een mooi moment. Een ademloos gesprek. Met alleen maar vlinders om ons heen…
Ik weet niet wat je doet. Ik weet niet wie je bent. Maar ik voel me even niet aleen, niet alleen…
Wat een goed gevoel die speling van het lot
Ook al weet al na 1 dag de regen alle sporen weer uit te vegen. Het heeft toch een doel. Mijn dag kan niet kapot. Door de lach die ik heb gekregen…

Een moment ben je even deel van mij…

Wat een mooi verhaal…
C’est une belle histoire…
En het ligt besloten in je lach…
Il rentrait chez lui, là -haut vers le brouillard…
Het begin van duizend en één nacht, in een nacht…

En wat maakt het uit, als ik je nooit meer zie.
Jij hebt kleur aan mij dag gegeven…
C’était fini le jour de chance.
Ils reprirent alors chacun leur chemin…
En daar is het ook bijgebleven.
En iets anders verwachten we ook niet.

Een verhaal in een taal die de ziel direct verstaat waar het hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.
Een moment niet alleen door de speling van het lot. Nee, de dag kan niet kapot. Zeg wanneer het nooit meer stopt…

Wat een mooi moment. Een ademloos gesprek…
En misschien zie ik je ooit nog terug…

C’est un beau roman. C’est une belle histoire. C’est une romance d’aujourd’hui. Il rentrait chez lui, aujourd’hui… 

RIP

De mensen van voorbij

wij noemen ze hier samen.

De mensen van voorbij

wij noemen ze bij namen.

Zo vlinderen zij binnen

in woorden en in zinnen

en zijn wij even bij elkaar

aan ‘t einde van het jaar.

 

De mensen van voorbij

zij blijven met ons leven.

De mensen van voorbij

ze zijn met ons verweven

in liefde, in verhalen,

die wij zo graag herhalen,

in bloemengeuren, in een lied

dat opklinkt uit verdriet.

 

De mensen van voorbij

zij worden niet vergeten.

De mensen van voorbij

zijn in een ander weten.

Bij God mogen ze wonen,

daar waar geen pijn kan komen.

De mensen van voorbij

zijn in het licht, zijn vrij.

One in his gallery…

I had a friend. Every time I wanted and I needed. In all ways a girl like me and so many others can have a friend. He was one of my own. I had him in some good ways. And I knew him in some bad ones too … Looking back at our total time, bad ones mastered. In whole ways.

He was my own love fool. Made me crazy. Made me cry.

But in a good way he made me love this song.  

Whenever I was feeling down caused by him and his stupid things he cared with him, I listened to this song that I discovered via a friend of school during an English class moment. I listened and I got stronger. Hearing words that made me realize that I was (am) worth it. That it was not my fault hurting the way I did. That I deserved much better. That I…

I was confused. I knew I deserved much more. Someone who would love me and adore…

‘Tell me what’s the reason that you hold on when you know that dude, has a whole wall just like you? And girl you are just way too fine… Got to be threaded as one of a kind. Girl, use your mind… Don’t be just another dime…’

And who wants to be that, right?     

‘It’s time that someone let you know…’

Something like a year later it is possible for me having some hard moments and memories concerning this matter. Then I just should listen to this song. Noting that some people are worth to love… Others are not. Not anymore.

Een greep…

Sunny Side Up: She makes me happy

Tiga: You gonna want me

2PAC: California love

Everything but the girl: Missing

Gorillaz: Dare

3 doors down: Kryptonite

Eric Clapton: Layla (acoustic)

Chemical brothers: Do it again

Sunny Side Up: Take me up into the sky

One republic: Come home

Delerium: Touch me

Lenny Krevitz: I’ll be waiting

Ali B / Marco Borsato: Wat zou je doen?

Daft Punk: Face to face

Angunn: Undress me

Basment Jaxx: Red alert

Steve Jablonsky: Soundtrack ‘The Island’

Crookers: Knobbers

Doe maar: Sinds een dag of twee

The Eagles: Hotel California

George Michael / Mutya Buena: This is not real love

Tiga: Good as gold

Counting Crows: Mr. Jones

Jason Mraz: I’m yours

Krezip: Promise

Via Hanne. MP3 – gewijs…

<3

Ik adem diep in en uit en neem een stap naar voren. Vanuit een bescheiden duisternis kom ik naarmate mijn stap met schrede vordert in een lichte spot te staan. Recht op mij gericht. En mijn glimlach…

Mijn stap is gezet. Ik draai mijn gezicht en stil de rest van mijn lichaam naar een onzichtbare massa recht voor mij. Mijn glimlach wordt breder en ik kan bijna niet anders dan mijn blik afwenden naar beneden. Bij het zien van mijn eigen voeten, komt mijn bewustzijn tot het besef wat er staat te gebeuren en raast een adrenalinestoot door mijn lichaam. Een stoot die me naar voor drijft. Even naar voor. Een zwarte pracht vangt me op. Zuchtend plaats ik mijn vingers in een juiste positie en zoek ik schrapend naar de juiste toonhoogte. Wanneer ik alle moed bij elkaar gevonden heb, breng ik mijn mond naar voren en laat mijn vingers en stem in een onstuimelijke combinatie al wat daar niets mee te maken heeft en dus ‘buiten’ staat betoverd sprakeloos achter.

Enkele minuten later draai ik me om, breng mijn handen onder mijn kussen, neem het glimlachend vast en slaap rustig dromend verder…

Pride & Prejudice says…

You bewitched my body and soul…