… aan ieder die het horen wil !

Ik ben een enorme fan van pianomuziek. Zou het ding zelf nooit willen of kunnen bespelen maar raak volledig de kluts kwijt bij het horen van prachtige en subtiele klanken die het instrument in kwestie kan produceren. Mika maakt(e) (ik heb namelijk al enige tijd de cd) me op die manier (nog meer) fan. Van ‘happy ending’, binnen deze context. Krezip doet me op die manier al ettelijke jaren ‘goosebumps’ krijgen. En dan dit …

Laat dit geheel voorlopig een eerste verklaring zijn voor het ‘smelten op duizend manieren’ …  

Dat ziek zijn begint fameus mijn voeten, tenen, benen, handen en alles uit te hangen. Al vier dagen loop of zit ik hier met een zware verkoudheid. Zo eentje om u tegen te zeggen. Een zwaar verstopte neus (met moeilijk en amper verstaanbaar spreken tot gevolg), een pijnlijke keel, een zwaar hoofd, niesaanvallen om de zoveel tijd, hoestbuien en een superpijnlijke, geïrriteerde neus (als gevolg van het vele snuiten) wisselen zich af met een onrustige nachtrust die te herleiden valt tot een aantal (te weinig) uurtjes per nacht. Wat wil je, als je of je draai niet vindt, of te weinig tot geen adem krijgt bij de positie die je eigenlijk wilt aannemen als slaappositie. Maar het kan me allemaal niet deren. Neen, net niet. Terwijl ik de ziekte uit mijn lijf tracht te zagen (soms toch), toon ik het de sterke kant van mezelf en slaag er op die manier in mijn enig pagina tellend stagerapport plus bijkomende opdracht voor het vak psychologie (ook enig pagina’s tellend) een week voor deadline in te leveren vandaag. Tha!

Na dat voorgenoemde inleveren vond ik eventjes de tijd om gezellig door Mechelen te ‘cruisen’ en om op die manier van het zonnetje te genieten om meteen daarna met de pijnlijke, geïrriteerde neus op harde feiten te worden gedrukt. Voetballer. Club. Brugge. 26. Porche. Dood. Waarom? Waarom is er iemand zo ‘je ne sais quoi’ dat hij zonder enig besef van verantwoordelijkheid of zonder enig plichtsbesef met een veel te harde snelheid tegen een boom knalt? Wat drijft iemand om in een moment van onoplettendheid niet te geven om regels of wetten die mensen in staat stelt zichzelf te beschermen tegen iets of wat gevaarlijk. Wat vormt de kick om te flirten met het gaspedaal tot op het moment dat één van beide partijen de volledige controle verliest? Gevolgen die niet meer te omwentelen zijn, maken verlies. Ik vind het niet minder dan stom dat voetballer, club, Brugge, 26, Porche, dood zo is dat maakt dat zijn leven wordt weggegooid. Van het ene op het andere moment. Weg. Gegooid. En dat van een aantal nabestaanden verpest.

Ga uw gang, media. Maak hem een Heilige en blaas alles op. De man verdient niet anders. Zeker?

Great. Met zulk weer opstaan met een verstopte neus (bed eem bersjtopde meuss) en een pijnlijke keel. Great. De hele dag zitten niezen en snotteren en al wat er nog bij hoort. Great. Als bijgevolg nu pijn hebben en geïrriteerde plekjes hebben en daarvan lastig worden. Great. Nog een keer die verdomde lopende neus snuiten. Great. Echt slecht gezind worden. Great. Als opmerking krijgen van personen die mij het beste kennen en die ik het liefste zie dat ik bitsig ben. Great. Een danig pesthumeur krijgen. Great. Hatsjie! Great.     

‘En zoals het past in elk mooi verhaal …  kwamen hij en zij ergens samen . Ergens kruisten beide paden .’  

Denk stil wat je wilt, ik spreek het wel hardop uit. Lang geleden. Lang en geleden. Twee woorden die niets met elkaar te maken hebben vormen op de manier waarop ze samen gezet worden een combinatie van iets wat lang geleden betekent. Neen er was niets heel lang geleden. Geen prinsen die draken neersteken en op die manier hun prinses bevrijden. Niets van dat alles. Enkel lang geleden. Ook al doet dat misschien geheel toevallig of net niet vermoeden. Ook al doet dat stiekem denken (misschien hopen) aan (op) een sprookje, er is en blijft enkel lang geleden. Kijk naar Sara als je een sprookje wilt. Ik geef mezelf trouwens de gelegenheid te antwoorden op enkele vragen waar triljoenen mensen blijkbaar mee te kampen hebben …

Neen, ik weet niet hoe ‘het’ eindigt. Ik weet niet of Sara en Simon een koppel of iets anders gaan vormen. Ik weet tevens ook niet of er überhaupt iemand samen komt en blijft met iemand anders. Ik heb geen glazen bol, en als ik er wel één zou hebben zou ik het allemaal niet aan uw nieuwsgierige neus hangen. Kijk en laat je verrassen, eens zo plezant!

In tegenstelling tot onwetendheid over relatiegerichte zaken binnen ‘Sara’ kan ik u wel vertellen dat het einde van de intussen immens populaire novelle gepland is voor het einde van de volgende maand (juni). Nog even dus en we kunnen beginnen aan het dagelijkse gemis, want toegegeven, ze wordt een vriendin. Haar onhandigheid en onwetendheid zorgen voor hilarische handelingen en reacties die gaan leiden tot een soort van constante. Je wil ze gedurende de week gezien hebben (bij mij persoonlijk valt dat dus op zondag), anders heeft er iets gemankeerd. Als een soort familielid. Als een nichtje die je tegenkomt bij tante of oma. Als dat allemaal, maar net niet echt.

Als laatste kan ik je ook nog vertellen dat het lelijke eendje stilaan aan het veranderen is in een mooie zwaan. Nu dus, verandert ze. Nu dus, moet je kijken. Nu zeg ik u! Nu!

Nu deze vragen van de baan geschoven zijn dankzij een klaar en duidelijk antwoord, kan er teruggegaan worden naar de essentie van de zaak: lang geleden. Lang en geleden. Deze keer echter heb ik een zeer mooi en ontzettend waar excuus klaar. Drukte (die er wel degelijk was) wordt deze keer niet gebruikt. Het lag allemaal aan de internetverbinding. *wijst* Wat er was gebeurd kan ik niet met volle zekerheid recapituleren maar misschien was het wel de eerste zwoele hitte die ervoor zorgde dat zowel internet als televisie (beiden dienen zich te voeden langs één en dezelfde kabel) zo goed als ‘plat’ lagen. Televisie toonde een beeld met sneeuw en internet niets. Bijna geen televisie dus (als er naar dat scherm gekeken werd, was het naar een film of DVD), geen MSN, geen whatever langs iets wat allemaal onder de noemer internet valt en dus geen blogposts. Niet dat ik er iets van gemist heb. En vooraleer er ettelijke fronsen, beledigingen of verdedigingen mijn kant op kunnen komen: geef nu zelf toe: ik heb niets gemist. Kamer of zon? Zon! Bij het voelen van de eerste echte warme stralen op mijn beginnend getinte huid kan ik niet veel meer dan genieten. Dus in plaats van danig te zitten treuren genoot ik van zon en zoveel anders.

Nu de man van telenet vandaag is langsgekomen, hij de verbinding opnieuw op punt heeft gesteld en ik opnieuw in de wijde wondere wereld van het internet kan vertoeven, zoek ik met veel liefde en genot mijn stekje op dat wijde net op. Even toch, want geef nu zelf toe: kamer of zon? Zon!

Een geweldig lied met overigens de leukste, mooiste, coolste, whateverste videoclip ooit lijkt me dé perfecte manier om twee dagen zon af te sluiten …   

Heb je lief

als een lieve, kleine hartendief!

Heb je graag

daarom dat ik dit waag …

Heb je niet meer …

Ik

hou

je!

Ik ben echt GEK op dit liedje!

Just another one champion sound
me and Estelle about to get down
who the hottest in the world right now.
Just touched down in London town.
Bet they give me a pound.
Tell them put the money in my hand right now.
Tell the promoter we need more seats,
we just sold out all the floor seats

Estelle:
Chorus
Take me on a trip, I’d like to go some day.
Take me to New York, I’d love to see LA.
I really want to come kick it with you.
You’ll be my American Boy.

He said Hey Sister.
It’s really really nice to meet ya.
I just met this 5 foot 7 guys who’s just my type.
I like the way he’s speaking his confidence is peaking.
Don’t like his baggy jeans but I might like what’s underneath them.
And no I ain’t been to MIA
I heard that Cali never rains and New York heart awaits. First let’s see the west end.
I’ll show you to my bedroom.
I’m liking this American Boy. American Boy!

Chorus
Take me on a trip, I’d like to go some day
Take me to New York, I’d love to see LA.
I really want to come kick it with you.
You’ll be my American Boy, American Boy.

Can we get away this weekend.
Take me to Broadway.
Let’s go shopping baby then we’ll go to a Café.
Let’s go on the subway.
Take me to your hood.
I never been to Brooklyn and I’d like to see what’s good.
Dressed in all your fancy clothes.
Sneaker’s looking Fresh to Death I’m loving those Shell Toes.
Walking that walk.
Talk that slick talk.
I’m liking this American Boy. American Boy.

Chorus
Take me on a trip, I’d like to go some day.
Take me to New York, I’d love to see LA.
I really want to come kick it with you.
You’ll be my American Boy

Kanye West:
Who killing em in the UK.
Everybody gonna say you K,
reluctantly, because most of this press don’t f**k with me.
Estelle once said to me, cool down down
don’t act a fool now now.
I always act a fool oww oww.
Aint nothing new now now.
He crazy, I know what ya thinking.
Ribena I know what you’re drinking.
Rap singer. Chain Blinger. Holla at the next chick soon as you’re blinking.
What’s you’re persona.
About this Americana?
Am I shallow cuz all my clothes designer.
Dressed smart like a London Bloke.
Before he speak his suit bespoke.
And you thought he was cute before.
Look at this P Coat, Tell me he’s broke.
And I know you’re not into all that. I heard your lyrics I feel your spirit.
But I still talk that CAAASH.
Cuz a lot WAGs want to hear it.
And I’m feeling like Mike at his baddest.
The Pimps at their Gladdest.
And I know they love it.
so to hell with all that rubbish

Estelle:
Would you be my love, my love.
could be mine would you be my love my love, could be mine
Could you be my love, my love.
Would you be my American Boy. American Boy

Chorus
Take me on a trip, I’d like to go some day
Take me to Chicago, San Francisco Bay.
I really want to come kick it with you.
You’ll be my American Boy, American Boy.

*repeat*  

Zaterdagavond. Het beloofde laat en leuk te worden. Een mooie alliteratie die achteraf bekeken op een zeer vage manier als definitie kan dienen voor een avond vol muziek van die intussen befaamde en immer geliefde jaren ’90. Wat nu volgt zou dan ook een niets anders dan ophemelend verslag kunnen zijn van een avond om nooit meer te vergeten. Slechts een poging tot het weergeven van een fantastische herinnering. Slechts pogen echter want hoe je het ook draait of keert, welke zinconstructies je ook gebruikt of welke letters je er ook aan vuil maakt: woorden volstaan deze keer niet. Bijlange niet. Met ver in het achterhoofd een spreekwoord dat de woorden daden, woorden, maar en geen bevat, probeer ik dan ook een weg te banen langs de woorden en op die manier te komen tot magnifieke beelden die trachten een sfeer weer te geven van de avond in kwestie. Geen volledige film, daarvoor moet je kijken naar het verslag (23 april, JIM (Yepla, dan heeft deze zender meteen ook een beetje gratis reclame ter beschikking)) maar slechts enkele hoogtepunten leiden je door een fantastische ervaring die begint bij ‘mijn leven’ (herken de hit) en eindigt bij een prachtig Zuid-Amerikaans land (herken de hit tot de tweede). Laat je meevoeren naar hogere dimensies en emoties en droom vooral verder over dat fenomeen dat een glimlach weet te toveren op elk gezicht dat je tegen kan komen. ‘I love the 90’s 2009’: here I come!

Kort gezegd zijnde:

- Ik lag zondag om zeven uur, half acht in mijn bed

- Hasselt blijkt toch iets verder te zijn dan gedacht

- Mijn voeten waren zoiets als dood

- Mijn stem was zoiets als onherkenbaar hees

- Mijn hoofd zat vol met liedjes en melodietjes

- Ik reed naar huis met een immense glimlach op mijn gezicht die niemand me ooit nog kan afnemen! I love the 90’s? No …  I adore the 90’s!

Kort gezien zijnde (enkele hoogtepunten):

- 2 fabiola

- Overall

- Dr. Alban

- 2 brothers on the 4th floor en

- 2 brothers on the 4th floor nog een keer

- Sash    

- Regi       

- …  (te lezen als: in gedachten gaan we oneindig verder)

‘Baby …  I love you like there’s no tomorrow !’

Udo ‘fluistert’ het zacht voor zich uit om daarna te exploderen in een zalige brul. Ik brul vrolijk met hem mee. Het (‘good thing coming’ van Udo) is dan ook een geweldig schijfje met enorm veel energie. Dat soort energie dat ervoor zorgt dat mond en heupen niet stil blijven. De energie doet je meebrullen langs de bovenste kant en wiebelen of dansen of iets dergelijks langs de onderste. En het zegt tegen iemand dat hij of zij enorm graag gezien wordt. Ik brul nog vrolijker te lezen als harder mee …

Anyhow, Udo brult met enige controle zijn laatste noten uit en geeft me op die manier te tijd om even te recapituleren waarom ik hier even een goede dag kwam zeggen of wensen en daarna weer verder ga met het leven van mijn bestaan.

Of toch niet. Hoe diep ik ook lijk na te denken, de reden van mijn bezoek dringt niet door. Dan lijkt er niets anders op te zitten dan mijn stekje opnieuw te verlaten, verder te gaan met af te tellen naar dat ding waar ik vanavond naartoe ga en ongelofelijk naar uitkijk en later nog eens terug te komen met een geweldig verhaal dat ik dan op mijn beurt geweldig omvorm tot een geweldige post.

Een tijd geleden stond ik zoals elke dag op. Een dagdagelijks routine dat niets speciaals met zich meedroeg. Geen speciaalheden van zich af liet schijnen. Gewoon een dag zoals er velen zijn in een dozijn, één waarop ik zoals zo velen mijn bed uitstapte en een gevecht met alles rondom mij begon. Ik nam mijn fiets en ging op weg. Maar nog geen enkele meters verder gebeurde het onvermijdelijke. Ik viel. In een klein moment van onoplettendheid verloor ik de controle over mijn stuur. Over mezelf. Ik viel en bleef vallen en raakte op een bepaald en verward moment op een te harde manier de te harde ondergrond. Ik had pijn. Ik bleef liggen waar ik lag en durfde me op het eerste moment niet bewegen. Dit uit schrik om nog meer pijn te veroorzaken.

Bij gebrek aan een gezonde dosis zuurstof die door de klap uit mijn longen geslagen leek, snakte ik ongecontroleerd en met tranen in mijn ogen naar adem. Als het snakken naar hoop om opnieuw recht te kunnen komen en verder te gaan met datgene waarmee je bezig was. Als het snakken naar kracht om de longen uit je lijf te schreeuwen om enige vorm van hulp. Maar er kwam geen schreeuw. Het enige waarin ik slaagde te creëren was een jammerlijk klinkend en enigszins zwak kreetje. Het sneed de stilte in twee en deed me eens te meer beseffen dat er niemand in de buurt was. Laat staan dat er iemand was om me te helpen. Ik was alleen. Zou alleen blijven en zou dit dus alleen moeten oplossen. Als een klontje in een glas water. Oplossen en weg. Ik probeerde overeind te komen. Vond een manier om mijn handen met een van pijn verwrongen gezicht op de grond te plaatsen en mezelf op te richten. Ik ging volledig overeind staan en speurde met mijn door tranen gevulde ogen mijn lichaam af. Ik zag mijn benen en heupen en bekken en armen en buik en ik zag dat het goed was. Geen breuken maar pijn. Geen bloed maar pijn. Hoogstens een paar schrammetjes maar immens veel pijn. Het was hem dus duidelijk intern te doen. Intern als in binnenin mijn lichaam. Geen armen maar darmen. Geen voeten maar een hart …

Na mijn moeilijke maar tevens dappere poging om overeind te komen, voelde ik enige drang om grenzen af te tasten en te verleggen indien mogelijk. Ik wou weg. Ik wou verder. Ik sleurde mijn fiets omhoog, keek er even naar en wist met de kennis van een leek op het vlak van technische fietsvaardigheid te vertellen dat ik verder kon fietsen. Dacht ik. Ik zette dus met enige vastberadenheid mijn eigen voeten op de trappers van mijn fiets en deed een poging. Ik viel meteen weer met beide voeten op de grond. Dit ging niet. Als in niet. Ik raakte met niets geen enkele meter vooruit. Mijn fiets zat vast in een volledige blokkade. Op dat moment kon ik het wel uitschreeuwen van woede en frustratie. Waarom liet hij me net op dit moment vallen! Waarom liet hij mij hier op deze manier staan in die bittere koude die ik amper lijk te verdragen op pijnlijke en hoogst waarschijnlijk gekneusde lichaamsdelen. Fiets … waarom kan ik niet op je rekenen? Tranen verlieten stilaan mijn ogen en rolden hun eigen weg langs mijn wangen op de grond …  

Met het besef dat ik nog steeds op het midden van een straat stond met potentieel op veel mensen binnen een maatschappij besloot ik opnieuw om verder te gaan, zij het op een andere manier. Ik duwde mijn fiets en mezelf van de straat af en zette mijn weg moeizaam maar met kracht verder op het fietspad. Zweetparels maakten zich van mij hun reiscompagnon. Smeekbedes van pijn werden niet aanhoord. Genegeerd. En iets wat lijkt op een veel te lange tijd later bereikte ik ondanks alles en alle pijn mijn einddoel …

‘They cut me like a knife !

But no matter, what you’ll never see me cry …’

Opnieuw glijdt een week voorbij zonder al te veel woorden. Opnieuw komt er datzelfde moment aanzetten van een schuldgevoel tegenover een blog die lijdt met een lange ij en buigend verder moet, bijna wegkwijnend van eenzaamheid. Opnieuw komt er een tijd aan van vallen in herhaling met elke keer opnieuw (denk ik ik trap er niet meer in!) dezelfde excuses…

Ik ‘maak’ lange en ontzettend drukke dagen die ervoor zorgen dat ik ’s avonds wanneer ik het ouderlijke huis bereik nood heb aan rust en ontspanning. Ik heb excuses dus die ik al reeds lange tijd in de verste verte voor me uithoud ter bescherming. Het zou niet mogen en het zou niet kunnen zijn maar het is zo en het kan zijn. Blijkbaar. Het weekend belooft er in eerste instantie niet echt beter op te worden. Eigenlijk wordt het in een compleet andere context wel beter maar wat schrijven en dergelijke betreft net niet. Met als hoogtepunt zaterdagavond ga ik een (u raadt het al) druk weekend tegemoet (en ter verandering moet ik zaterdagmorgen deze keer niet gaan werken). Ik verklaar het even nader. Ik schrijf het even voor u op. Ik spel het speciaal voor u en al die andere onwetende zielen (als in zielige zielen) even voor u uit: zaterdagavond ga ik, Femke Smets, naar het coolste mega-event van het jaar. Zaterdagavond ga ik naar (hou je nu vast aan de takken van de bomen): I LOVE THE 90’S! Jawel …

En dit ga ik live horen …

Dat ik al langer een fan ben van Milow mag meer dan officieel geweten zijn. Altijd en overal. Nummers als ‘you don’t know’, ‘one of it’, ‘the bigger picture’ en ‘Stephanie’ maken dat hij sinds een klein jaar tot mijn favorieten behoort met als hoogtepunt zijn live optreden te Puurs. Hij weet immers diep te raken. Dieper dan diep. Vooral live laat zijn stem niets onberoerd. Ik ga dan ook af en toe eens op zoek naar die magische sfeer via een weg die youtube heet. Dan zoek ik enkele live versies en laat ik me volledig meeslepen door deze fantastische zanger met zijn gitaar. Op die manier vond ik dit prachtige staaltje. Dit overstijgt alles. Niet normaal hoe stil een mens kan worden. Niet normaal hoe alles lijkt weg te vallen en je niets meer kan dan zitten, luisteren en wegdromen. Waar ik de afgelopen minuten geweest ben, weet ik niet met zekerheid maar ik was in een roes. Een diepe roes die Milow heet … ‘Amai’ …    

Hij: sinds woensdag 4 daagjes (zeg maar dagen) in Berlijn
Ik: thuis

Ettelijke kilometers van elkaar verwijderd zijn is niet leuk. Het doet missen. Het doet verlangen naar het horen van zijn stem. Al was het maar een stom klein woord … Fem zou al genoeg kunnen zijn.

Ik mis hem. Ik verlang naar het moment waarop ik opnieuw één van zijn guitige glimlachjes in ontvangst mag nemen. Gisterenavond bereikte mijn gemis een zeker hoogtepunt. Gek wordende van het feit dat hij nog niets had laten weten, smeet ik mijn gsm radeloos weg. Weg. De zetel in. Ik liep triest naar mijn computer met als doel het sturen van een mail voor school toen ik dacht waanideeën te creëren. Een kadertje van hem kleurde oranje. Bleef oranje.

Hij? Nu? Online? Snel klikte ik de kader in kwestie open en kreeg bijna een hartstilstand. Ettelijke pogingen om mij aan te spreken waren duidelijk verloren gegaan in een onbestaand heelal. Vochten om in leven te blijven. Hij was er niet meer. Ik stootte een gefrustreerde en machteloze schreeuw uit. Hadden wij dan echt een lot om elkaar op dat punt te mislopen? Wat was het dat ons scheidde? Wat was zo gevaarlijk of fout dat hij en ik of ik en hij niet met elkaar mochten of konden praten.

Stil ging ik op mijn stoel zitten. Nog een dag. Zondag is hij e…. Nog geen minuutje later weerklonk er opnieuw een schreeuw. Deze keer eerder enthousiast en opgewonden. Met een ‘pc’s zijn hier echt rotslecht en mijn gsm werkt hier niet’ en die guitige glimlach in gedachten sloot hij me opnieuw in zijn armen. Net wat ik nodig had. Hij en zijn armen … Hij vond moeilijk maar speciaal een weg naar mij dankzij een halfuurtje internet ‘lenen’ van het hotel tegen betaling. Net wat ik nodig had. Hij en zijn weg …

Dat het toch maar snel zondag wordt!